Saturday, July 02, 2016

பேலியோ பேலீயோ சொக்க வைக்கும் பேலியோ- கல்கி சிறுகதை

 தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வந்த பைகளை ஓரமாய் வைத்துவிட்டு பெருமூச்சு விட்டு உட்கார்ந்த கணவனை பார்த்த ஏகாம்பரி ஓடி சென்று பைகளை ஆராய்ந்தாள் ,

அத்தனையும் பழங்கள் காய்கறிகள், இன்னும் ஒரு பையில் பார்த்தால் பாதாம் பிஸ்தா என்று கிலோகணக்கில் இருந்ததைப் பார்த்து , எப்படியும் ஐந்தாயிரம் ஆயிருக்கும் என்ற மன கணக்கு சொல்ல, என்ன ஆச்சு இந்த மனுஷனுக்கு என்று லேசான பயத்துடன் பார்த்தாள்.

 கொஞ்சம் ஸ்தூல சரீரம் என்பதால் வேர்த்து வழிய, தண்ணீர் வேண்டும் என்று ஜாடை காட்ட, ஓடி சென்று தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து வந்து தந்தாள்.

 பேலியோவுக்கு  மாறப்போகிறேன் என்றதும், போலீயோவா சந்தேகத்துடன் கணவனின் காலைப் பார்த்தாள்.

போலீயோ இல்லை. இது பேலியோ ஒரு வகையான டயட். நிறைய காய்கறிங்க, நட்ஸ் எல்லாம் சாப்பிட்டா வெயிட் குறையும் என்று இதை படி என்று கணிணியை எடுத்து காட்டினார்.

 நாம சுத்த சைவம். அதனால சைவ பேலீயோ, பாதாம் பிஸ்தா, காய்கறி, வெண்ணெய், நெய், சீஸ், பன்னீர், சில பழங்க சாப்பிட்டா உடம்பு இளைக்கும், நா டிரை பண்ணலாம்ன்னு இருக்கேன்

, அதுக்குத்தான் இதெல்லாம் வாங்கிட்டு வந்தேன்.. பாதாம ஒரு நாள் முழுக்க ஊறவிட்டு, நாலு வாட்டி கழுவி, நெய்ல வறுத்து வெச்சிடு, அதுதான் பிரேக்பாஸ்ட், மத்தியானம் காலி பிளவரை சின்னதா நறுக்கி ஸ்ட்டீம்ல வேக வெச்சா ரைஸ்க்கு பதில் , எல்லா காயும் போட்டு நெய்விட்டு பிரை பண்ணிடு. நைட்டு பன்னீர் டிக்கா.

இன்னும் நிறைய ரெசீபீஸ் இருக்கு, மாத்தி மாத்தி செஞ்சா எனக்கும் போர் அடிக்காமல் இருக்குமில்லே?” ஆர்வத்துடன் கேட்ட கணவனை யோசனையுடன் பார்த்த ஏகாம்பரி,

 எப்படியோ வெயிட்டு குறைஞ்சா சரி என்றவாறு எல்லாம் காய்கறி , பழங்களை பிரித்து வைத்து ப்ரீஜ்ஜில் வைத்து விட்டு, நட்ஸ்களை பாதுக்காப்பாய் எடுத்து வைத்துவிட்டு, நிமிர்ந்தவளுக்கு லேசாய் முதுகு வலித்தது.

 ராத்திரி இட்லி தோசை எல்லாம் வேண்டாம், காய்கறி பன்னீர் ப்ரை பண்ணி கொடு என்றார்.

 கலர் கலராய் குடை மிளகாய், கேரட், முள்ளங்கி, காலிபிளவர் என்று வகைவகையாய் நறுக்கி, நெய்யில் வதக்கி பன்னீரும் சேர்த்து கொடுக்கும்பொழுது, நாலு இட்லியோ ரெண்டு தோசை சட்னின்னா வேலை எப்பொழுதோ முடிந்திருக்கும் என்று ஏகாம்பரியின் மனம் அலுத்துக்கொண்டது.

 அரை கிலோ பாதாம்பருப்பை ஊற வைத்துவிட்டு படுத்தவள் எப்படியோ உடம்பு குறைந்தால் சரி என்று அலுத்துக்கொண்ட உடம்பையும் மனதையும் சமாதானப்படுத்தினாள். .

நூறு பாதாமை எண்ணி கிண்ணத்தில் போட்டு கணவனை சாப்பிட சொல்லிவிட்டு, கல்லூரியில் படிக்கும் மகனுக்கு மகளுக்கு தோசை சட்னி மதிய சாப்பாடு பேக்கிங், மாமியாருக்கு ஓட்ஸ் கஞ்சி என்று பரபபரப்பாய் இருக்கும் காலை வேளை.

அய்யயோ குறையுது என்ற அலறலைக் கேட்டு என்ன ஆச்சு என்று எல்லாரும் ஓடி வந்தனர். நூறு பாதாம் இல்லை குறையுது என்ற தந்தையைப் பார்த்து, நா நாலே நாலுதான் எடுத்தேன் என்றனர்

மகனும் மகளும்! நானும் ரெண்டே ரெண்டுதான் என்றார் மாமியார்.

எண்ணிப் பார்த்தால் அறுபத்தி ஆறு இருந்தது. அந்த ஆறை கொடுங்கள் என்று வாங்கி வாயில் போட்டுக் கொண்டாள் ஏகாம்பரி.

 அழைப்பு மணி அடித்தது.

 மேடம் நாங்க ஆர். ஆர். பழமுதிர் நிலையத்துல இருந்து வரேன். பிரான்சைஸஸ் எடுத்து நடத்த உங்களுக்கு விருப்பமா, , எனக்கு கால் பண்ணிங்க” விசிட்டிங் கார்ட் கொடுத்துவிட்டு சென்ற ஆளை பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும்பொழுதே போன் அடித்தது. ‘” நாங்க நட்ஸ் அண்டு நட்ஸ்ல இருந்து கால் பண்ணுகிறோம், இந்த மாசம் இன்னும் மூணாயிரத்துக்கு நட்ஸ் வாங்கினா, ஐநூறு ரூபாய்க்கு கிப்ட் கூப்பன் கிடைக்கும்” அழகாய் பேசியது ஒரு குரல்.

யாரும் எதிவும் பேசவில்லை.

 நாலு நாட்கள் பெண்டு நிமிர்ந்தாலும் கணவன் ரெண்டு கிலோ குறைந்திருக்கு என்ற நல்ல செய்தியைக் கேட்டதும் மிக சந்தோஷமாய் இரவு உணவுக்கு காய்கறி நறுக்க ஆரம்பித்தாள்
ஏகாம்பரி.

 “என்ன விசேஷம், நாளைக்கு அவியலா” என்றுக் கேட்டுக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்த நாத்தனாரையும் அவள் கணவரையும் வரவேற்று பேலியோ மகிமைகளை எடுத்து சொல்ல ஆரம்பித்தனர்.

 “ஓண்ணு செய்யி, இன்னைக்கு டின்னருக்கு எங்களுக்கும் இதையே பண்ணிடு. உடம்பு ஏறிக்கிட்டே போகுது, நானும் என்ன என்னவோ செஞ்சிப் பார்த்துட்டேன்’ பெருமூச்சு விட்டவள், நாழி ஆச்சு, குல தெய்வம் போடு, நாங்க சாப்பிட்டுட்டு, வம்சம் பார்த்துவிட்டு கிளம்புகிறோம்” என்றாள் நாத்தனார்.

 நல்லவேளை காலை டிபனுக்கு வந்திருந்தாலும் பாதாமும் பிஸ்தாவும் போயிருக்கும் என்று தன்னை தானே சமாளித்துக்கொண்டு அவர்களுக்கு சேர்த்து காய்கறிகளை நறுக்கினாள், நறுக்கினாள், .............நறுக்கிக்கொண்டே இருந்தாள்.

வம்சம் முடிந்து சமையலறையை எட்டிப் பார்த்த நாத்தனாருக்கும் அவள் கணவருக்கும், தன் கணவருக்கும் பரிமாறிக்கொண்டே, இருந்த மாவில் தனக்கு நாலு இட்லியை குக்கரில் வைத்தாள்.

 சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு இட்லியா, வெறும் காய்கறி சாப்பிட்டா மாதிரியே இல்லை, ரெண்டு வெய்யி என்ற நாத்தனாருக்கு,ம் ஆமாம் போட்ட அவள் கணவருக்கும் இட்லியை தாரை வார்த்துவிட்டு, மதியம் மிஞ்சி இருந்த ஒரு கரண்டி சாதத்தில் ரெண்டு கிளாஸ் மோர் ஊற்றி கலந்து குடித்தாள் கண் கலங்க.

 அவர்கள் கிளம்பியதும், “ இதோ பாருங்க இனி மேலே யாராவது சாப்பிடும்போது வந்தா அவங்களுக்கும் இட்லி, தோசை தான். உங்களுக்கும் அதே. இல்லாட்டி இன்னைக்கு விரதம்ன்னு பேசாம இருந்துடுங்க, மூணு பேருக்கு மூணு கிலோ காய்கறி. என்னால முடியாதுபா” ஏகாம்பரியின் குரல் தீர்மானமாய் ஒலித்தது.

 அஞ்சு கிலோ குறைச்சிட்டேன், இன்னைக்கு மட்டும் பூரி கிழங்கு சாப்பிடுகிறேன். ஓரே ஒரு அல்வா, நாலே நாலு காரா பூந்தி என்று அவ்வப்பொழுது பேலீயோ விரதம் மீறப்பட்டாலும், ஏகாம்பரி விடாமல் கணவனின் டயட்டுக்கு போராடிக்கொண்டு இருந்தாள்.

 அன்று சொந்தத்தில் ஒரு கல்யாணம். ட்ரீம்மாய் வந்து நின்ற கணவனைப் பார்த்து இன்னைக்கு எத்தனை பேர் கேட்ட போறாங்க பாருங்க என்று பெருமிதத்துடன் சொல்லிக்கொண்டே கிளம்பினாள்.

 உள்ளே நுழையும்பொழுதே வாசலில் சொந்த பந்த கூட்டம் ஆரவாரத்துடன் வரவேற்றது.

 என்ன ஆச்சு உடம்பு கிடம்பு சரியில்லையா, இப்படி இளைச்சிட்டே, சித்தி கேட்க, டெல்லி பெரியம்மா பெண் , வாவ் என்ன டயட், ரெண்டு மாசம் முன்ன பார்த்ததுக்கும் இப்ப சிக் க்குன்னு அழகா ஆயிட்டியே என்று ஆச்சரியப்பட, தன்னை சூழ்ந்துக்கொண்டு சொந்த பந்தங்கள் கேட்பது கேட்டு, லேசாய் மயக்கம் வருவதுப் போல இருந்தது, ஏகாம்பரிக்கு! **********************

 கல்கி 10 ஜூலை 2016

Tuesday, May 24, 2016

முக நூல் போராளி ஏகாம்பரி- கல்கி 29-5-2016

                         முகநூல் போராளி ஏகாம்பரி

அலாரம் அடித்ததும் கண்களை திறக்காமல் செல் பேசியை தேடி எடுத்த ஏகாம்பரி சத்தத்தை  நிறுத்திவிட்டு, மெயில் பாக்சை திறந்து பார்த்தாள்.  மெயில் எதுவும் இல்லை. வாட்ஸ் அப் அக்கப் போர்களை பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்து   முகநூலை திறந்தாள்.

 நூத்தி அறுபத்தி எட்டு லைக்ஸ். ஐம்பத்தி ஐந்து கமெண்டுகள்.  நான்கு ஷேர்கள். தூக்க கலக்கத்தில் அப்படி என்னத்த போட்டோம் என்று ஒரு நொடி குழம்பியவளுக்கு உடனே நினைவு வந்தது.
 நேற்று டிபார்மெண்ட் ஸ்டோரில் நடந்ததை கொஞ்சம் மசாலா சேர்த்து எழுதியதற்கு இவ்வளவு புகழா?

அதற்குள் லைக்ஸ் நூற்றி எண்பத்தி இரண்டை எட்டியிருந்தது.
ஒவ்வொரு கமெண்டாய் படிக்க ஆரம்பித்தாள்.
ஏகாம்பரியின் கணவன் என்ன காப்பி போடலை என ஆரம்பிக்க, ஆசிர்வாதம் செய்வதுப் போல கையை காட்டினாள்.

விஷயம் இதுதான் நேற்று டிபார்ட்மெண்ட் ஸ்டோரில் சாமான் வாங்கும்பொழுது மூலையில் அங்கு வேலை செய்யும் பெண் அழுதுக்கொண்டு இருப்பதைப் பார்த்து கவலைப்படாதேமா, எல்லாம் சரியாயிடும் என்று ஆறுதலாய் ரெண்டு வார்த்தை சொல்லியதை அங்கங்கு மானே தேனே எல்லாம் போட்டு தன் பக்கத்தில் எழுதியதற்கு இத்தனை பாராட்டுகள்.
வாழ்த்துக்கள் மேடம்.

உங்களை நினைச்சால் பெருமையாய் இருக்கு. உங்க நட்பு கிடைத்தற்கு நான் பெருமை படுகிறேன்.
3 – தம்ஸ் அப் படங்கள்,பூ ங்கொத்துக்கள்
இவை அதிகம் இருந்தாலும் நாலைந்து வரிகளில் உங்களை போன்றோரே இன்றைய சமூகத்திற்கு அவசியம். தலை வணங்குகிறேன் தோழி  என்று பல புல்லரிப்புகள்.

‘’ காப்பி  போட்டுட்டேன்.  குளிச்சிட்டு வந்து குக்கர் வெச்சி,  காய்கறி  நறுக்கி வெச்சிருடரேன்” வீயாரஸ் வாங்கிய கணவர் யதார்த்தமாய் சொன்னார்.

ஹூம் என்று யோசனையுடன் சொன்னவள், காலைக்கடன்களை முடித்துவிட்டு, காபி கலந்து குடித்துக்கொண்டே மீண்டும் முக நூலுக்கு வந்தாள்.

ஒரு மணி நேரத்தில் லைக்ஸ் நானூத்தி பத்தை எட்டியிருந்தது.  புதிய கமெண்டுகளை படிக்க தொடங்கினாள். பெரும்பாலும் ஓரே மாதிரி வாழ்த்துக்கள், பூங்கொத்து, தம்ஸ் அப் படங்கள். அப்படியே பார்த்துக்கொண்டு வந்தவள் ஒரு கமெண்ட் பார்த்ததும் திக் என்று ஆனது அவளுக்கு.

“ மேடம், எந்த டிபார்ட்மெண்ட் கடை? இப்பொழுதே போய் அந்த பெண்ணுக்கு வேண்டிய உதவி செய்யலாம். பெரிய பிரச்சனை என்றால் என் அக்கா கணவர் சென்னை காவல் துறையில் இருக்கிறார். அவர் உதவியை நாடலாம்’ என்று இருந்தது.
அதுக்கு கீழே தோ நானும் கிளம்பிட்டேன் என்று நாலு ஆர்வ கோளாறு கேஸ்கள்.

இது ஏதடா வம்புன்னு யோசித்துக்கொண்டே குளிக்க சென்றாள். குளித்து வந்தவள்,  இட்லிக்கு சட்னி அரைக்க ஆரம்பித்தாள்.
  அவள் முகத்தைப் பார்த்து என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்ட கணவரை பார்த்து ஒண்ணுமில்லை, லேசா மைக்ரேன்  என்றாள். . ஏதாவது சொல்லப் போய் இதெல்லாம் தேவையில்லாத விஷயம், இந்த முகநூல் அடிக்டிட் ஆயிட்டே என்றெல்லாம் அட்வைஸ் வரும்ன்னு அவளுக்கு தெரியாதா என்ன?

காலை டிபன் ஒப்பேத்தி முடித்ததும்  கணவரும் வெளியே கிளம்பினார். தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் முகநூலில் நுழைந்தாள் ஏகாம்பரி.

அதற்குள்  லைக்ஸ் ஐநூறை எட்டியிருந்தது. கமெண்டுகளை பார்த்துக்கொண்டே வந்தவள், கண்கள் அப்படியே நின்றுவிட்டது.
ஒரு பெண்ணியவாதி “ இது பாலியல் தொல்லைத்தான். இவர்களை சும்மா விட கூடாது. இனியும் பெண்கள் வாய் மூடிக்கொண்டு இருப்பார்கள்  என்பதை தகர்க்க நாம் முன் வர வேண்டும் என்று அறைக்கூவல் விட்டிருக்க, , வரிசையாய் நிறைய ஆண்கள் அட்டனஸ் ரிஜிஸ்டரில் கையெழுத்துப் போடுவதுப் போல ஆமாம் போட்டிருந்தனர்.

ஏகாம்பரிக்கு வெள்ளம் தலைக்கு மேல் போகிறதோ என்று தோன்றியது. அடுத்து இன்னும் ஒரு கமெண்ட்,
“ அந்த பெண்ணுக்கு ஏதாவது செய்யணும் மேடம். நண்பர்களே  உங்களால் முடிந்த தொகையை மேடம் அக்கவுண்டுக்கோ அல்லது என் அக்கவுண்டுக்கோ அனுப்பலாம். மேல் விவரங்களுக்கு இன் பாக்சில் தொடர்ப்பு கொள்ளவும்” என்று இருந்தது.

கீழே பார்த்தால் ‘’ நல்ல முயற்சி, வாழ்த்துக்கள், உங்க நல்ல மனசுக்கு நீங்க நல்லா இருப்பீங்கன்னு மூணு பேர் மட்டுமே பதில் சொல்லியிருந்தார்கள். பணம் காசுன்னா எல்லாரும் உஷாராக மாட்டாங்களா என்ன என்று நினைத்துக்கொண்டே,  மீண்டும்   முதல் நாள் தான் எழுதியதை படித்தாள்.

நல்ல வேளையாய், டிபார்ட்மெண்ட் கடையின்  பெயரையோ இடத்தையோ குறிப்பிடவில்லை என்று தன்னையே மெச்சிக்கொண்டு, நன்கு யோசித்து  “ அனைவருக்கு நன்றி நண்பர்களே, இன்று மீண்டும் நேரில் சென்று அந்த பெண்ணின் நிலையை விசாரித்துவிட்டு உங்களுக்கு சொல்கிறேன்.  அதற்கு பிறகு நாம் செய்ய வேண்டியதை செய்வோம் “ என்று போட்டு விட்டு, செகண்ட் டோஸ் காப்பி கலந்து குடிக்க எழுந்தாள்.

அவளுக்கு தெரியாதா என்ன?  முகநூல் விஷயங்களுக்கு எல்லாம் ஆயுள் மிக குறைவு என்று? அடுத்து வேறு ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் ஆரம்பித்தால் அத்தனை கும்பலும் அங்கு ஷிப்ட் ஆயிடும் என்று?

என்ன சொல்லலாம் என்று யோசித்தவள், அந்த பெண்ணை காணவில்லை  என்று சொல்லலாமா அல்லது தனக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லலாமா என்று லேசாய்  மண்டையை குழப்பிக்கொண்டவள்,  விசாரித்ததில் அந்த பெண்ணின் தாயோ தந்தையோ திடீரென்று மண்டையை போட்டு விட்டதால் அந்த பெண் கிளம்பி போய்விட்டது என்று சொல்லி சாப்டரை குளோஸ் பண்ணிட வேண்டியதுதான் என்று தீர்மானித்தவள் நிம்மதியாய்  சமையலை ஆரம்பித்தாள்.

ஒரு பிளாஷ் பேக் – 24 மணிநேரத்துக்கு முன்பு

ஏகாம்பரி பரிவாய்  பேசியது புரியாமல் முழித்துக்கொண்டிருந்தவளிடம் , “ என்ன செல்வா, அந்தம்மா சொல்லிட்டு போகுது” என்று கேட்டாள் சக பெண்.

“மேலே இருந்து டிஷ்யூ பாக்ஸ் எடுக்கும்போது, கண்ணுல டஸ்ட்டு விழுந்துடுச்சு. நா கண்ண கசக்கிட்டு இருக்க சொல்ல, இந்தம்மா, இன்னாமோ எல்லாம் நல்லா ஆயிடும், கவலப்படாதேன்னு சொல்லிச்சு”

அதற்குள் மேலும் நாலு விற்பனை பெண்கள் சூழ்ந்துக்கொள்ள, மேலாளர்  மரகதம் , “இன்னா கூட்டம் இங்கே? இன்னா செல்வா என்ன ஆச்சு/” என்றவளிடம் விஷயத்தை விளக்க ஆரம்பிக்க, “ எங்கூர்ல இப்படித்தான் அன்பா பேசி அவுங்க கூட்டத்துக்கு இழுத்துப்பாங்க” பீதியுடன் சொன்னாள் சகாய மேரி.

‘’ சரி எல்லாரும் வேலைய பாருங்க. செல்வா அடுத்த தபா அந்தம்மா வந்து ஏதாவது பேசினா என்னாண்டா  சொல்லு.  கவுண்டராண்ட கஸ்டமரு  அச்சு வெல்லம் இருக்கான்னு  கேக்காராரு. எடுத்து குடு” அவள் சொல்ல சொல்ல எல்லாரும் அவரவர் இடத்துக்கு சென்றனர்.
                                             ************************************

கல்கி - 29 மே 2016














Saturday, January 30, 2016

எல்லாருக்கும் வணக்கம்

நலமா/? இனியாவது ஒழுங்காய் நுனிப்புல் மேய நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்

Tuesday, March 10, 2015

test

test

Thursday, October 30, 2014

ஆண்டாள் கிளியின் கண்கள்-4

                                                                               4
  பளபளவென ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த  மிக பிரமாண்டமான  துபாய் ஏர்போர்ட்டில்  எல்லா சோதனைகளும் முடிந்து, உள்ளே சென்று  அமர்ந்தனர் அசோக்கும் லதாவும். நேரத்திலேயே வந்துவிட்டதால், விமானம் வர  நேரமிருந்தது.

 மடி கணிணியை எடுத்தான் அசோக்

“ஆரம்பிச்சாச்சா?   ஏதாவது பேசுங்களேன்” லதா நல்ல மூட்டில் கேட்டாள்.

‘நானே உன்கிட்ட பேசணும்ன்னு இருந்தேன் லதா, அடுத்த மாசத்துல இருந்து  வீட்டு லோன் கட்ட ஆரம்பிக்கணும். இனி மேலே உன் சாலரியும் தந்தாதான் என்னல சமாளிக்க முடியும்”

கணவன் கேட்பான் என்று முன்பே எதிர்ப்பார்த்திருந்த லதாவுக்கு  நளினாவிடன்  வாங்கிய கடனும் நினைவுக்கு வர, “எனக்கும் லீவ் சாலரி, ட்யூஷன் எதுவும் இந்த ரெண்டு மாசம் கிடைக்காது. செப்டம்பர்ல இருந்து மாசம் ரெண்டாயிரம் திராம்ஸ் தந்துடரேன். என்னால அவ்வளவுதான் முடியும்” என்றாள்..

ஏதோ இவ்வளவுக்கு மனசு இறங்கினாளே என்ற நிம்மதியுடன்,  கணிணியில் படிக்கத் தொடங்கினான்.
“அப்படி என்ன விழுந்து விழுந்து படிக்கிறீங்க?” லதா கையை இடித்ததும்,”சொல்றேன் கேளு! ஸ்வரூப்புக்கு மைக்கா பத்தி தேடும்போது, இந்த இன்ட்ரஸ்டிங் விஷயம் கண்ணுல பட்டுச்சு. மைக்காக்கு  தமிழ்ல காக்கா பொன்னு . ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் கோவில், ஆண்டாள் கைல  தினமும் ஒரு கிளி  பொம்மை செஞ்சி வைப்பாங்களாம்.  வெற்றிலைய பனை ஓலையில சுருட்டி வாழ நார்ல கட்டி செய்வாங்களாம்.

 கிளிக்கு மூக்கு மாதுளம் பூ. .  நந்தியாவெட்டை இலை இறக்கை. செவ்வரளி பூ அலங்காரத்துக்கு ,அந்த கிளிக்கு கண்  காக்காபொன்ல! அந்த கிளிய பரம்பரையா ஒரு பேமிலி  தினமும் கோவிலுக்கு செஞ்சிக்குடுத்துக்கிட்டு இருக்காங்களாம்.

காக்கா பொன் மேலே  வெளிச்சம் பட்டா, தங்கம் மாதிரி பள பளன்னு மின்னும், ஆனா கிட்ட போய் பார்த்தா தகரம் மாதிரி இருக்கும். சன் லைட் பட்டா, நீலம், பச்சை, சிகப்புன்னு மின்னுமாம்.
 “ ஸ்வரூப்!  நீ லீவ் முடிஞ்சி வரப்போ,  படம் எல்லாம் ஒட்டி சார்ட் பண்ணி வெச்சிடுவேன்.  அத்தன இன்பர்மேஷனும் நெட்டுல   கிடைக்குது.  நீ  செவத் வந்ததும், நெட் பார்க்க சொல்லித்தரேன்.   இப்ப  ஸ்டோரி புக்சும் படி.  பாடம் மட்டும் படிச்சா போதாது”

ஸ்வரூப், “அப்பா, போன  வெகேஷன்ல, ரெண்டு காமிக்ஸ் வாங்கி தந்தியே,  த்ரீ டைம்ஸ் படிச்சேன்” மூன்று விரலைக் காட்டி குழந்தைச் சொன்னதும்,

 “வேற என்ன என்ன படிச்சே? “ ஆவலுடன் கேட்டான்.

“ஸ்கூல் லைப்ரரில இருந்து  எனிட் பிளைட்டன் ஃபேமஸ்  பைஃவ்,மெடிட்டில்டா குழந்தை யோசித்து யோசித்து விரலை விட்டுக் கொண்டு இருந்தான்.

“ஸ்வரூப்!  இந்த முறை நிறைய புக்ஸ் வாங்கி தரேன். அதுக்காக எப்போதும் ஸ்டோரி புக்ஸ் படிச்சிக்கிட்டு இருக்கக்கூடாது.  படிச்சிட்டு என்ன படிச்சேன்னு, ஒரு நோட்டுல எழுதி எனக்கு காட்டணும். நல்ல மார்க்  வாங்கினா, அம்மா ஸ்டோரி புக் படிச்சா ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டா. சரிதானே லதா??”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்,   டைம் வேஸ்ட்.  சும்மா அவனையும் கெடுக்காதீங்க. நம்ம ரூம்ல  உங்க குப்பையே எக்கசக்கம். அதுக்கே எடத்த  காணோம்”  லதா தலையை ஆட்டிப் பேசும் பொழுது, காது தொங்கட்டான் புதுசுப் போல தோனறியது. கையிலும் கழுத்திலும்  போட்டிருப்பதும் முன்பு பார்க்காததுப் போல இருக்கே என்று நினைத்தவன், “ரூபி செட் வாங்கினேன்னு சொன்னீயே லதா, இப்ப போட்டு இருக்கிறதும் புதுசு போல இருக்கே?” கேட்டதும்,  லேசா தலை ஆட்டிய லதா, “ பழச எக்சேஜ் செஞ்சி இத வாங்கினேன்.

 “பழசா? உன் கிட்ட பழசு  ஒண்ணுமில்லையே? வீட்டுக்கு அட்வான்ஸ் கொடுக்க,  உன் நகைங்கள   பாங்குல வெச்சி லோன்  வாங்கிட்டோமே!, ரெண்டு வளையலும், ஒரு ஹாரம் மட்டும்தானே  உன் கிட்ட இருந்துச்ச்சு.?” அசோக்கின்  புரியாமல் கேட்டான்.

“அந்த ஹாரத்தைத்தான்ஸ லதா இழுத்தவுடன், அசோக் முகம் மாறியது, “என்ன முட்டாள்தனம் இது?  ஒன்றரை வருஷம் இருக்குமா அத வாங்கி? ரெண்டு தடவை போட்டு இருப்பீயா? அதுக்கு குடுத்த கூலி  பழைய தங்கம்னு எடைய குறைச்சியிருப்பான். அத்தனையும் நஷ்டம்தானே? புதுசு புதுசா  போட்டுக்கிட்டு, ஊர்ல மினுக்கணும் உனக்கு” அதற்கு மேல் பொது இடத்தில் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல்  முகம் சிவந்தான்.

  “இதோ பாருங்க, இதெல்லாம் பொம்பளைங்க சமாச்சாரம். நீங்க இதுல தலையிடாதீங்க”  மெல்ல பதிலளித்தாள் லதா.

 ஸ்வரூப் ஓடி வந்து, “அப்பா  பிளைட் வந்துடுச்சு. க்யூல நிக்கலாம்  .அம்மா எழுந்திரும்மா “  பரபரத்தான்..

 கொஞ்சம் க்யூ போகட்டும்,  நாங்க வரோம்.. நீ போய் க்யூல நில்லு,இந்தா உன் போர்டிங் பாஸ்” எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்ததும், ஸ்வரூப் ஓடினான்.

  தண்ணீரை பாட்டிலை எடுத்து குடிக்கும் பொழுது, பின்னால்  மலையாளத்தில்   பெரிய குரலில் பேச்சு,  சையது!    “லக்கேஜ் அதிகம் பெரிய வண்டி கொண்டு வா என்றவன், “ , எங்க முதலாளிக்கு நான் தான் எல்லாம். ஒரு  பெரிய அஞ்சு ரூபா அரேஜ் பண்ணிடு. விசா  எடுத்து, வேலை வாங்கித் தர நான் கேரண்டி” என்று யாரிடமோ செல்பேசியில் சவடால்  விட்டுக் கொண்டு இருந்தான்.

“லதா!  நா  சொல்றது எதையும் நீ கேக்கப்போவதில்லை. ஆனா என்னால சொல்லாம இருக்க முடியலே! பணம் பணம்ன்னு ஏன் இப்படி பறக்கரே? இந்த வெட்டி ஆடம்பரம் நம்மை அழிச்சிடும். நா படிக்கிறதை கேலி பேசுவியே நல்ல வாசிப்பு எப்படி வாழணும்ன்னு கத்துக் கொடுக்கும்.  என் குழந்தையாவது அதைக் கத்துக்கட்டும்   காக்காபொன் பத்தி  சொன்னேனே , பளபளன்னு மின்னும், கிட்ட போனா  தகரமாய் இளிக்கும்னு.  நம்ம வாழ்க்கையும்  அந்த லட்சணத்தில்தான் இருக்கு”  கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு வரிசையை நோக்கி சென்றான்.
                                                           (முற்றும்)
 

ஆண்டாள் கிளியின் கண்கள்-3


மதியம் இரண்டு மணிக்கு, பள்ளியில் இருந்து  திரும்பிய லதா,  காலையில் செய்து வைத்திருந்த குழம்பையும், பொரியலையும் சூடாக்கி , ஸ்வருபுக்கு கொடுத்தாள். “பீன்ஸ் பொரியலா?” என்று முணங்கியவன் கையில்,   சிப்ஸ் பேக்கட்டை தந்துவிட்டு, தானும் சாப்பிட்டு விட்டு, கிரகப்பிரவேச கணக்குப் போட ஆரம்பித்தாள்.

 ஆசிரியை சம்பளம் ,  ட்யூஷன் பணம்,  ரூபாய் கணக்கில்  சுமார்  ஐந்து லட்சம்  சேர்ந்து இருந்தது.
ரூபி செட்டுக்கு இது போதும், ஆனால் இன்னும் ஒரு கோல்ட் செட்டு வாங்கணுமே? பழைய நகையை மாற்றினால்?

 இன்னும்  ஒரு ஐந்தாயிரம் திராம்ஸ் இருந்தால் போதும், இன்னைக்கு  ரேட்டு, ஒரு திராம்ஸ்  பதினாறு ரூபாய் அறுபத்தி ஐந்து பைசா.  அப்ப எண்பத்தி அஞ்ஞாயிரம் அளவுக்கு வரும். ரெண்டு பட்டுப் புடவைக்கும் , கோல்ட் செட்டு வாங்கவும்  ஆகும்.

தோழி நளினாவுக்கு செல் அடித்து பணம் கேட்டாள். ஊரில் இருந்து வந்ததும்,  மாசம் ஆயிரம் திராம்ஸ்ஸாக  திருப்பி தந்துவிடுவதாக சொன்னதும், “அதுக்கு என்ன லதா! தரேன்.  வட்டி 12% என்றதும், சே கைமாத்து இல்லையா என்று ஒரு நொடி யோசித்த லதா சரி என்றவள் “ என் அக்கவுண்ட் நம்பர் எஸ் எம் எஸ்ஸில் அனுப்புகிறேன். பாங்க் டிரான்ஸ்பர் செஞ்சிடு என்றாள்

அம்மாவுக்கு போன் செய்து,  கிருகப்பிரவேசம் செய்ய சென்னை வருவதாக சொன்னாள்.  என்ன எப்படி செய்ய வேண்டும் என்று பேச்சு ஓடியது.

அம்மாவிடம், தனக்கு  பட்டு புடவையும், மகனுக்கும், கணவனுக்கு நல்ல ரெடிமேட் டிரஸ்ஸூம், வெள்ளி குத்து விளக்கும் அண்ணன் எடுத்துத் தர வேண்டும் என்று கண்டிப்பாய் சொல்லி  செல்லை வைத்தாள்.

மணியைப் பார்த்தாள் ஐந்து!, இன்று பள்ளி கடைசி நாள் என்பதால் ட்யூஷன் படிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு நேற்றிலிருந்து விடுமுறை சொல்லியாயிற்று.

அலாரம் அடித்தது.  பொது வாஷிங் மெஷினில் , அவர்களுக்கான துணி போடும் நேரம்.
அலுப்பாய் இருந்தது, நாளை சேர்த்துப் போட்டுக் கொள்ளலாம் ! கணிணியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஸ்வரூப் கண்ணில் பட்டான்.

எட்டு வயதுக்கு கொஞ்சம் குண்டுதான்.  உடல் கொஞ்சம் அதிகம் வெளுத்து இருப்பதுப் போல தோன்றியது. மெல்ல பெருமூச்சு விட்டாள்.

பதினாலுக்கு பதினாறு  அளவில் அறை. அதற்குள்ளேயே  சாப்பாடு, தூக்கம் எல்லாம். சின்ன  ஃரீஜ், அதன் மேல் ஒரு  மைக்ரோ வேவ் ஓவன்.  சாப்பாட்டு படிப்பு உட்பட அனைத்துக்குமான ஒரு  சின்ன மேஜை, இரண்டு நாற்காலிகள். மூலையில் ஒரு அலமாரி.  ஒரு  இரட்டை கட்டில்.  கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு திவான், அதுவே மகன் படுக்கை.

சமையலறை,  கழிவறை பொது. இதற்கு இந்திய ரூபாய் மதிப்பில் மாதம் பதினெட்டு ஆயிரம்.  துபாயில் கரோமா  எனப்படும் இடம் வசதியானது . அவளுக்கும்  பள்ளிக்கு செல்ல மெட்ரோ ஸ்டேஷன் மிக அருகில்,  அசோக் அலுவலகமும் கொஞ்சம் அருகில்தான்!

 அந்த வீட்டை  வாடகைக்கு  எடுத்திருக்கும் இருக்கும்  தம்பதிகளுக்கு ஒரு குழந்தை. ஹால் எனப்படுவதே, அறைப் போல கதவுடன் மூடி இருப்பதால் அது அவர்களுக்கு.

 உள் வாடகையில், இரண்டு படுக்கையறைகளில்  இவர்களுக்கு ஒன்று. இன்னும் ஒன்று  கொஞ்சம் சிறியது, அதில் இரண்டு நர்சுகள் குடியிருக்கிறார்கள். அவரவருக்கு ஒத்துக்கப்பட்ட நேரத்தில் சமையல், குளியல், வாஷிங் மெஷினில் துணி துவைப்பு எல்லாம்!

இரவு  சமையல் வேண்டாம், பார்சல் கொண்டு வந்துவிடுகிறேன் என்ற குறுஞ்செய்தி அசோக்கிடமிருந்து.

நண்பிகள் அனைவருக்கும்  போன் செய்து சுய பெருமை ஒவ்வொருவிடமும் சொல்லி, செல்லை  கட் செய்யவும், அசோக் உள்ளே நுழையவும் சரியாய் இருந்தது

பார்சலை பிரித்து, தாயும் மகனும் சாப்பிட்டு விட்டு, பேச ஆரம்பித்தனர்.

அப்பா, “மைக்கா!” என்றான் மகன்.

“கண்ணு! எனக்கு ஒரு வாரம்தான் லீவ். நீங்க ரெண்ட் பேரும் ஆகஸ்ட் கடைசியில துபாய் திரும்பும்பொழுது, நான் சார்ட் செஞ்சி வெச்சிருக்கேன். இன்னைக்குக்கூட கூகுள்ள தேடிக்கிட்டு இருந்தேன். மைக்கான்னா காக்காபொன்! உனக்கு தெரியுமா லதா?”

“அத விடுங்க! இன்னும் ஊருக்கு கிளம்ப நாலே நாள் தான் இருக்கு. எவ்வளவு வேலை இருக்கு! “லதா படபடத்தாள்
.
“என்ன வேலை? சிம்பிளாகத்தானே செய்யப் போகிறோம் பங்ஷனை மொத்த காண்ட்ராக்ட் விட்டுடலாம். கன்னுக்குட்டி மாடுல இருந்து, வாழ மரம் வரை எல்லாம் அவங்க ஏற்பாடு.அக்காவுக்கும், உங்க அண்ணனுக்கும் போன் செய்யறேன், யாரை கூப்பிடணும்ன்னு லிஸ்ட் போடு,  ஊருக்குப் போய் போன்லையே அழைச்சிடலாம். அழைப்பிதழ் எல்லாம் வேண்டாம்” என்றவன், தன் செல்லை எடுக்கும்பொழுது, “உங்கக்கா கிட்ட சிம்பிளாதான் செய்யறோம்ன்னு நல்லா அழுத்தமா சொல்லுங்க” லதா சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும்பொழுது,

.“ ரொம்ப  சிம்பிளாத்தான் செய்யரோம்..ஜவுளி அது இதுன்னு நீங்க ஒண்ணும் இழுத்துக்காதீங்க.’ அவன் சொல்ல சொல்லத்தான் , பேசுவது அவளின் அண்ணனுடன் என்பது தெரிந்து லதா கோபமாய் அவனைப் பார்த்தாள்.

செல்லை வைத்ததும் பொரிந்து தள்ளியவளிடம்“பிறத்தியார்க்கிட்ட எதிர்ப்பார்ப்பது அசிங்கம் லதா.  அவனுக்கு பிசினஸ் டல்லு நம்மால இப்ப உதவ முடியலே, ஆனா தொந்தரவு செய்யாம இருக்கலாம் இல்லையா?” பக்கத்து அறையில் கேட்குமோ என்று  மெல்ல  சொன்னான் அசோக்.

கோபத்துடன் மீண்டும் பேச லதா வாய் திறக்கும் முன்பு,  “ எனக்கு தெரியாம உங்கம்மாக்கிட்ட சொல்லி, ஏதாவது பாலிடிக்ஸ் செஞ்சா நா சும்மா இருக்க மாட்டேன்” முகம் சிவக்க, அடித் தொண்டையில் அசோக் உறுமினான்.

 செல் சிணுங்கியது. நளினா! இப்ப இவன் காதில் விஷயம் விழுந்தாஅவ்வளவுதான் என்று, பால்கனிக்கு சென்று பேச தொடங்கினாள்

அவனுக்கு சையதின் மனைவி சுபேதாவின் குரல் நினைவுக்கு வந்தது. அதிகம் படிப்பறிவு இல்லாவிட்டாலும், எத்தனை விவேகமான பெண்! பெருமூச்சு விட்டான் அசோக்.
( தொடரும்)
 

Sunday, September 21, 2014

ரெளத்திரம் பழகு

   
நேற்றைய தினமலரின் , வாரமலரில் என்னுடைய சிறுகதை "ரெளத்திரம் பழகு" எடிட் செய்து, அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் வந்துள்ளது. சேலம், ஈரோடு, திருச்சி, வேலூர் பதிப்புகளில் மட்டும் கதை வந்துள்ளது. கதையின் மைய கருவை ஹை லைட் செய்திருப்பது மகிழ்ச்சி.

போன மாசம் சினிமாக்குப் போனோமே, அங்க ஒருத்தன் உன் காலை மிதித்துவிட்டான்னு சண்டைக்குப் போனீயே நினைவிருக்கா?” சந்தியா குழப்பத்துடன் தலையை ஆட்டினாள்.
அன்னைக்கு அவன்  உன் காலை மிதிச்சான். நீ அவனைப் பார்த்து சத்தம் போட்டே. அதோட  அது முடிஞ்சது. எல்லாமே நம் உடம்பு பாகங்கள் தானே. இதுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி முக்கியத்துவம் தரணும்?”



                                                                ரெளத்திரம் பழகு

மணி ஒன்பதை நெருங்கிக்கொண்டு இருந்தது.  மதியம் ஒரு மணிக்கு, நாத்தனார் சுஜாதாவுடன் சென்ற மகள் சந்தியா , இன்னும் வீடு  திரும்பவில்லை.

 அலுவலக வேலையாய் கோவை சென்றிருந்த கணவர், மகள் வந்தாச்சா என்று தொடர்ந்து குறுஞ்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருக்க,  மகளுக்கும் நாத்தனாருக்கும் செல் அடித்தால் இருவரும் எடுக்கவில்லை.
 பொறுமை இல்லாமல் தொலைக்காட்சி   சேனல்களை    மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள்  கண்ணில்.  பத்துவயதுக்கு உட்பட்ட சிறுவர்களும் சிறுமிகளும்  “உணர்வுப்பூர்வமாய்”  காதல் பாட்டுக்கு  ஆடுவதைப் பார்த்து எப்படி பெற்றோர்கள் இதை அனுமதிக்கிறார்கள், தொலைக்காட்சிகளுக்கு சமூக அக்கறை வேண்டாமா , நடு வீட்டில் இந்த ஆபாசங்களை மக்கள் குடும்பத்துடன்  எப்படி பார்க்கிறார்கள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் ,
செல் அடித்தது.
 சுஜாதா! “ சாரி  அண்ணி! பயங்கர டிராபிக் ஜாம். இன்னும் பத்தே நிமிஷத்துல வந்துடுவோம்.. வாசல்லே சந்தியாவை இறக்கிட்டுப் போரேன். உள்ளே வர நேரமில்லை” என்று படபடத்த சுஜாதாவிடம், “  நல்லா சுத்துனீங்க” என்று ஆரம்பித்த உமாவிடம்,” அண்ணி! நாங்க டின்னர் சாப்பிட்டாச்சு. சந்தியாதான் தலைவலின்னு சரியா சாப்பிடலை. கீரீன் சிக்னல் விழுந்துடுச்சு” பேச்சு கட் ஆனது.

சமையலறையை சுத்தம் செய்துவிட்டு, விளக்கை அணைக்கும்பொழுது கார்  கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. வாசல் கதவை திறக்கும்பொழுது, கார் கண்ணாடி வழியாய், கையை ஆட்டிக் கொண்டே, சுஜாதா காரை வேகமாக கிளப்பிக் கொண்டுப் போனாள்.

இரண்டு கை நிறைய பைகளுடன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த சந்தியா அவைகளை  சோபாவின் மீது வைத்துவிட்டு, நேராக கழிவறைக்கு சென்று கதவை மூடிக் கொண்டாள்.
 
ஷவரில் இருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் சுஜாதா இவளுக்கு தலைவலி என்றாளே,  பச்சை தண்ணியில் குளிக்கிறாளே என்ற ஆதங்கத்துடன், கதவை தட்டினாள் உமா.

பதில் வரவில்லை. தண்ணீர் விழும் ஒலி மட்டும் கேட்டது.

முன் கேட்டையும்,  வாசல் கதவையும் பூட்டி விட்டு,  மற்ற எல்லா கதவுகளும் மூடி இருக்கிறதா என்று சோதித்துவிட்டு விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு, படுக்க போன உமா காதில் இன்னும் தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது.

சந்தியா சந்தியா என்று கழிவறை கதவை தட்டினாள்.

 சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு  கதவு திறந்தது.

 என்ன ஆச்சு இவளுக்கு  அத்தையுடன் ஏதாவது மன கசப்பா? அதற்கு வாய்ப்பே இல்லையே! குழப்பத்துடன், மகள் அறையிலேயே உட்கார்ந்திருந்தவளை சந்தியா  நிமிர்ந்தும் பார்க்காமல், நேராக படுக்கையில்  படுத்துக் கொண்டாள்.

ஏதோ நடந்திருக்கிறது! மெல்ல என்ன ஆச்சு சந்தியா என்று முகத்தில் கை வைக்கும்பொழுது, தூக்கம் வருது என்று திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டு, படுத்த உமாவின் கண்கள் சொக்கின. ஆனால் தூங்காமல் சந்தியா படுக்கையில் புரள்வது தெரிந்தது. சட்டென்று எழுந்த உமா, விளக்கைப் போட்டாள்.  சந்தியா முகம் அழுது அழுது வீங்கியிருந்தது.

 “என்னடா கண்ணு” என்று ஆற்றாமையுடன் கேட்டாள்.

அப்படியே தாயின் மடியில் முகம் புதைத்து கேவத் தொடங்கினாள் சந்தியா. அழுதால் மனசு சமாதானம் ஆகும் என்று பேசாமல் மகள் முதுகைத் தடவிக் கொண்டு இருந்தாள் உமா.

“என்ன ஆச்சு கண்ணு? அத்தை ஏதாவது சொன்னாளா?” இல்லை என்பதுப் போல தலையை ஆட்டியவள்,
ஒண்ணுமில்லே மா! தலையை வலிக்குது” என்றாள். ஏதோ மறைக்கிறாள் என்று நன்கு தெரிந்தும், அவ்வளவுதானே , தைலம் தடவரேன், அப்படியே தூங்கு” என்றவாறு தலைமாட்டில் வைத்திருந்த தைல குப்பியை எடுத்தாள்.

கை தைலத்தை தடவினாலும், மனம் கேட்கவில்லை. “சந்தியா, என்னோ மறைக்கிறே, என்ன ஆச்சு” என்றாள் மெல்ல.

எழுந்து உட்கார்ந்த  சந்தியா பதில் சொல்லவில்லை.

சில நொடிகளுக்கு பின்பு, “அத்தை கார்  எடுக்கப் போனாங்க, என் ரெண்டு கையிலும் ஷாப்பிங் பேக்ஸ், அப்ப எதிரிலே வந்த ஒருவன்ஸ  “ அதற்கு மேல் அவள் பேசவில்லை. மெளனமாய் சுவரை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

உமா அப்படியே கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.  உடல் நடுங்கியது. வயிறு கலங்கியது. பொங்க தொடங்கிய கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள். தொண்டையை செறுமிக் கொண்டு, “சந்தியா” என்று அழைத்தவள் குரல் தெளிவாய் இருந்தத

“நல்லவேளை, மனசுலேயே போட்டு உழப்பிக்காம, என்கிட்ட சொன்னீயே” என்றவள், “சந்தியா, ஒரு பக்கம் பெண்கள் வாழ்க்கையில முன்னேறிக்கிட்டு இருக்காங்க, இன்னொரு பக்கம் பெண்களை உடல் ரீதியாய் கேவலப்படுத்துகிற ஆண்கள் கூட்டமும் அதிகமாயிட்டு இருக்கு.  அடுத்த வருஷம் நீ காலேஜ் போகணும், . தனியா , ஹாஸ்டல்ல இருக்கப் போகிறே! இதை எல்லாம் எதிர் கொள்ள உனக்கு தைரியம் வரணும். வண்டி ஓட்டும்பொழுது அலார்ட்டா இருக்கிற மாதிரி, வெளியே போகும்பொழுதும் அலார்ட்டா இரு. எவனாவது வம்பு பண்ணின்னா, நல்லா சத்தம் போடு. இந்த பொறுக்கிங்க  எல்லாம் வெறும் கோழைங்க,  இது கிரிமினல் குற்றம் தெரியுமா?  ஆளை பிடிச்சி போலீஸ்ல ஒப்படைக்கணும் .  உனக்கு வேண்டியது மன தைரியம் கண்ணூ!” தழு தழுத்த குரலில் முடித்தாள் உமா.

“எப்படிமா இப்படி நடந்துக்க முடியுது? அப்படி என்ன  நான் அசிங்கமாவா டிரஸ் பண்ணிக்கிறேன்? “ அவள் குரல் நடுங்கியது.

“இல்ல கண்ணு!, அப்பாவியான  பொண்ணுங்கத்தான் அவனுங்களுக்கு டார்கெட். . நீயாவது என் கிட்ட மறைக்காம விஷயத்த சொன்னியே, எத்தன பொண்ணுங்க,  புரியாம , வீட்டுலையும் சொல்ல முடியாம தவிச்சிப் போயிருப்பாங்க.  பெத்தவங்க கிட்ட எதையும் மறைக்கக்கூடாது. உனக்குன்னு இல்லே கண்ணு, இந்த மாதிரி சம்பவம், வேற யாருக்காச்சும் நடந்து நீ  அங்க இருந்தா சும்மா இருக்காதே”

“சரிமா”

“ இதையே நினைச்சி மனச குழப்பிக்காதே! போன மாசம் சினிமாக்குப் போனோமே, அங்க ஒருத்தன் உன் காலை மிதித்துவிட்டான்னு சண்டைக்குப் போனீயே நினைவிருக்கா?” சந்தியா குழப்பத்துடன் தலையை ஆட்டினாள்.

அன்னைக்கு அவன்  உன் காலை மிதிச்சான். நீ அவனைப் பார்த்து சத்தம் போட்டே. அதோட  அது முடிஞ்சது. எல்லாமே நம் உடம்பு பாகங்கள் தானே. இதுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி முக்கியத்துவம் தரணும்?”

“அம்மா!” அவள் குரல் தழும்பியது.”, ஏன் பெண்ணாய் பிறந்தேன்னு அசிங்கமா இருக்குமா” குரல் உடைந்து  சந்தியா சொல்லும்பொழுது, “இல்லே கண்ணு, உனக்கு எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் வேண்டாம். இதுல உன் தவறு ஒண்ணுமில்லே.  சாணில  காலு வெச்சா காலை வெட்டிக் கொள்ள போவதில்லை. அதுப் போலதான் இதுவும். மனச போட்டுக் குழப்பிக்காம படுத்து தூங்கு” என்றுச் சொல்லி மகள் தலையை கோதிவிட ஆரம்பித்தாள்.

 “! பாரதியார் . நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ரெளத்திரம் பழகுன்னார். ரெளத்திரம்ன்னா என்ன தெரியுமா? அவரே சொல்லரார். பாதகம் செய்பவரைக் கண்டால், நீ பயங்கொள்ளல் ஆகாது பாப்பா  மோதி மிதித்துவிடு பாப்பா, அவர் முகத்தில் உமிந்து விடு பாப்பா”

அம்மாவின் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு, கன்னத்தில் முத்தமிட்டு “ சின்னஞ்சிறு கிளியே பாடுமா”  கேட்டாள் மகள்.

அப்படியே அவளை மடியில் சாய்த்துக் கொண்டு, பாட ஆரம்பித்தாள் உமா.

என் கண்ணின் பாவை அன்றோ கண்ணம்மா! என் உயிர் நின்னதன்றோ” முடிக்கும்பொழுது சீராய் மூச்சு விட்டு தூங்கும் மகளின் கள்ளங்கபடம் இல்லாத குழந்தை முகம் கண்ணில் பட்டது. கேவலாய் அடி வயிற்றில் இருந்து கிளம்பிய அழுகையை, இரு கைகளால் வாயை இறுக மூடி உள்ளே தள்ளினாள்.
 மகளின் தலையை மெல்ல தூக்கி பக்கத்தில் படுக்க வைத்தாள்.  தலைகாணியில் தலையை சாய்த்தவளின் கண்களில் கலங்கின. அவளுக்கு அன்று தூக்கம் வரவில்லை.
                                                                      ******************
                                                                                                                                                                                                                                                                                       
 

Thursday, September 11, 2014

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள் -2

                                         

சத்தம் கேட்டு எல்லோரும் ஓடி வந்தார்கள். அசோக் குளிர்ந்த நீரை   சையதின் முகத்தில் அடித்து  எழுப்பி உட்கார வைத்தான். என்ன ஆச்சு என்று ஆள் ஆளுக்கு கேட்க , சையது பதில் சொல்லவில்லை அவன் கையில் இருந்து தெரித்து விழுந்த செல்பேசியை எடுத்துக் கொடுத்த அசோக், ஏதாவது மரண செய்தியா என்று  கேட்க,  இல்லை என்பதுப் போல தலையை ஆட்டினான்.

வெறித்த பார்வையில் அமர்ந்திருந்தவனின்,  தோளைத் தட்டி தன் அறைக்கு வருமாறு அழைத்தான் அசோக்.

அறை கதவை தாளிட்டுவிட்டு, “என்ன பிரச்சனை” என்றதும், சையது குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தான். அவன் அழட்டும் என்று  பேசாமல் இருந்தான் அசோக்.

 சையது, தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு, “ என் மனைவியை தப்பாக பேசுகிறார்கள் சாரே!” என்றான் மலையாளத்தில்.

“யார் சொன்னது?”

“என் அம்மாவும் அக்காவும்! சுபேதா படிச்ச பொண்ணு  சார். இதுவரை ஆசப்பட்டு இது வாங்கி வா, அது வாங்கிவான்னு ஒரு நாளும் கேட்டது இல்லே. நிக்கா முடிஞ்சி, ஒரு மாசத்துல நான் இங்க வந்துட்டேன்.  மூணு வயசு குழந்தை முகத்தைக் கூட இன்னும் நான் பார்க்கலை. அவ எங்க  போறா வரா ன்னே தெரியலன்னு அம்மாவே சொல்ராங்க சார்!” என்றுச் சொல்லி தலை தலையாய் அடித்துக் கொண்டான்.

அதற்குள் அறை கதவு தட்டும் ஒலி.

“சையது! இதை யாருக்கிட்டையும் டிஸ்கஸ் செய்யாதே! கேட்டா குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லிடு “ அசோக் எச்சரித்தான்.

மேனேஜரிடம் இருந்து  சையதுக்கு அழைப்பு. அவன் வெளியேறியதும்,  சையதை எப்படியாவது ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டும், என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

“சாரே” என்று பரபரப்பாய்  உள்ளே வந்த சையது, “மேனேஜர் ஒரு மாசம் லீவும், லீவ் சாலரி, டிக்கெட் எல்லாம் தரேன்னு சொல்லிட்டார்.  ஆனா இந்த சம்மர் சீசன்ல டிக்கெட் கெடைக்கிறது கஷ்டமே சார்” என்றதும், மீண்டும்  டிராவல்ஸ் கோபாலனுக்கு போன் அடித்தான் அசோக்.

“கேரளாவுல எந்த ஊருக்கும் டிக்கெட் கிடைக்காது.  ஒரு நிமிஷம் இரு. சென்னைக்கு இருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன். பார்த்து சொல்கிறேன் என்றவன், சில நிமிடங்களில், “ஜூலை மூணாம் தேதி டிக்கெட் இருக்கு, போட்டுடவா?” என்றதும், பிளாக் செய்ய சொன்னான் அசோக்.

“சையது! அதே  பிளைட்டுல, ஜூலை மூணாம் தேதிதான் நானும் சென்னைக்கு போகிறேன். சென்னையில இருந்து டிரெயின்ல திருச்சூர் போயிடலாம்” என்றவனிடம், இல்லே சாரே, ஊர்ல இருந்து கார் வந்துடும். லக்கேஜ் எடுத்துக் கொண்டு டிரெயினில் போவது கஷ்டம் என்றான்.

துபாயில் இருந்து திரும்புகிறவன் ரயிலில் வந்திறங்கினால்  பிரஸ்டீஜ் பிரச்சனை . அசோக் மெல்லிய புன்னகையுடன்,  “சாயந்தரம் முதல்ல  போய் டிக்கேட் எடுத்துடு . ஜூலை எண்டுல   ரிட்டன் டிக்கெட் கிடைச்சிடும். காசு கைல இல்லைனா சொல்லு நான் தாரேன்” என்றான்.

“இந்த  ஹெல்ப் போதும் சாரே” என்றவன் கண்கள் கலங்கின.  அசோக் எழுந்து அவன் முதுகைத் தட்டி, “ சாயந்தரம், கரோமா பார்க்குக்கு போகலாம், அங்க பேசலாம்  தைரியமா இரு. அம்மாவானாலும்  மகனுக்கு கல்யாணம் ஆயிட்டா மாறிடராங்க. இப்ப ஊருக்கு போன் செய்யாதே என்றான்.

ஐந்து மணிவாக்கில் மேனேஜர் கிளம்பியதும், அசோக், , சையதைப் பார்த்து ஜாடை காட்டிவிட்டு,  தன் காரை  எடுத்துக் கொண்ட் கரோமா பார்க்கை அடைந்தான்.

சையதுக்கு ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் வேலை ! டிரைவரும் அவனே.  ஆபிசுக்கு  தேவையான சாமான் வாங்கி வருவது அலுவலகத்தை யும் கழிவறைகளையும் சுத்தம் செய்வது,  டீ போட்டு கொடுப்பது  போல வேலைகள்.

சையது வேகமாய் வருவதைப் பார்த்த அசோக் கையை ஆட்டினான்.

 “ சுபேதா இப்ப விளிச்சி பறஞ்சதைக் கேட்டு தலைசுத்துத்து சாரே!” என்றான்.

 சுபேதா, கணவன் அனுப்பிய பணத்தைத் தொடாமல் அப்படியே சேமித்து இருக்கிறாள். அவள் செய்யும் தையல் , எம்பிராயிடரி வேலையில் கிடைக்கும் பணம் மட்டுமே குடும்ப செலவுக்கு ! அவளுக்கு தெரிந்தவர்கள்,  தங்கள் மகளின் கல்யாண செலவுக்கு அவர்களுக்கு சொந்தமான வீடுகளில் ஒன்றை விற்கப் போகிறார்களாம். கல்யாண சமயம்   வீட்டை விற்பதால்,  யாருக்கும் தெரியாமல் செய்கிறார்கள். அடுத்த வாரம் ரிஜிஸ்ட்ரேஷனாம்!

, “நல்லவேளை  உன் பொண்டாட்டிக்கிட்ட எதுவும் கேக்காம போனீயே?” என்றான் அசோக்.

 “இல்லை சாரே! அவ குணம் எனக்கு தெரியும். சொந்தக்கார பொண்ணுதான். சின்ன  வயசுல  இருந்தே, ரொம்ப பொறுப்பு! ஏழப்பட்ட குடும்பம், எங்க வீட்டூல வேணாம்ன்னு சொல்லியும், பிடிவாதமாய் கட்டிக்கிட்டேன். அக்கா ஏதோ பணம் கேட்டு இருக்கு. சுபேதா இல்லேன்னு சொல்லிட்டு, விஷயத்தை சொல்லாமே இங்கே அங்க அலைஞ்சது அவுங்களுக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கு. வீட்டுக்கும் போன் செஞ்சி பொதுவா வீடு வாங்க பார்க்கிறான்னு சொல்லிட்டேன்” என்றான்.

“ மெயின் ரோடுக்கு பக்கத்துலையே வீடு. வீட்டுக்கு முன்னாடி எடம் இருக்காம். பங்ஷ்ன்களுக்கு பாத்திரம், மத்த சாமான்கள்  சப்ளை செய்கிற பிசினசும் ஆரம்பிச்சிடலாம். டிரைவிங் லைனன்ஸ்சும்  இருக்கிறதாலே, ஒரு வண்டி  வாங்கி நானே சப்ளையும் பண்ணிடலாம். இன்னும் ரெண்டே வருஷம்  ஊரிலேயே செட்டில் ஆயிடணும்ன்னு சுபேதா சொல்லிட்டா.” உற்சாகமாய் சொல்லியவன் முதுகைத் தட்டி, “இங்க வருகிறவங்க சொல்லுகிறே அதே டயலாக். ஆனா அப்படி ஊர் பார்த்து போனவங்களை நான் பார்த்ததில்லை” என்றான் அசோக்.

“ இன்ஷா அல்லா!  வாங்க சார், சரவண பவன்ல ஸ்வீட்டும், காபியும் என் ட்ரீட்டு” உற்சாகமாய் அழைத்தான் சையது.
(தொடரும்)