Tuesday, December 03, 2013

ஒரு எழுத்துக்காரி தோட்டக்காரி ஆன கதை!

இவ்வாறாக என்னுடைய தோட்ட முயற்சிகள் எல்லாம் சொல்லும்படி இல்லாமல் போனது. நன்கு பூத்த மல்லிகை வாடிப் போனது. கீரைகள் ஏனோ தானோ என்று இருந்தது. அந்நேரம் தமிழக வேளாண் கழகத்தில் ஒரு நாள்  வீட்டு/ மாடி தோட்ட வகுப்பு நடக்கும் விளம்பரம் கண்டு அதில் சேர்ந்தேன். பல விஷயங்கள் புரிந்தது. பத்திரிக்கைகள் ,இணையம் இவைகளில் தேடித் தேடி பல விஷயங்கள் கற்றுக் கொண்டேன்.

முதலில் பயந்து அல்லது அனைவரும் பயமுறுத்தியது. தரை ஒழுக ஆரம்பிக்கும் என்று! அப்பொழுது ஒரு இடத்தில் பார்த்த ஐடியா!
இந்த பெயிண்ட் டப்பாக்கள் வாங்கி அதன் மேல் தொட்டியை வைத்தால் தண்ணீர் தேங்காமல் அப்படியே வழிந்து ஓடிவிடும். என்ன இந்த டப்பாக்களுக்கு மிகுந்த டிமாண்டு. பழைய பேப்பர் கடைகள், தெரிந்த பெயிண்டர்களை பிடித்து வாங்கியவைகளிலேயே செடிகளை வைத்துள்ளேன். செங்கல் வேண்டாம் செடிகளில் இருந்து வெளியேறும்  தண்ணீர் ஊறிக் கொள்கிறது

கற்றுகொண்ட பாடங்கள்
தரையில் வளரும் செடிகளை விட தொட்டி செடிகளுக்கு பராமரிப்பு அவசியம். நாமே செய்வதால் உடல் பயிற்சியும் ஆயிற்று.
 நாளுக்கு ஒரு மணி நேர வேலை இருக்கும். தொட்டி மண்ணில் இருக்கும் ஈர பதத்தைப் பார்த்துவிட்டு தண்ணீர் விட வேண்டும். காலை நேரமே தண்ணீர் பாய்ச்ச சரியான பொழுது.  வைட்டமின் டி யும் காலை சூரிய வெளிச்சத்தில் கிடைக்கும் என்பது நமக்கும் நல்ல விஷயம் தானே!

முதலில் நாலைந்து தொட்டிகளில் மண்ணிலேயே செடி  வைத்தேன். அப்பொழுது இந்து நாளிதழில் தேங்காய் நார் கழிவு, மண்ணிற்கு
மாற்று என்ற செய்தி கண்டேன். இது மாற்று என்றாலும் இதில் செடிக்கு தேவையான எந்த சத்தும் கிடையாது. ஒரு பங்கு தே. நா. க, 1/2 பங்கு மண், கொஞ்சம் உரம். உரம் என்பது கடையில் வாங்கும் மண்புழு உரம் மற்றும் என் சொந்த தயாரிப்பு.( இதைப் பற்றி விரிவாகச்
சொல்கிறேன்)

இந்த தே நா.க வில் வைக்கப்படும் செடிகள் அற்புதமாய் வளருகின்றன. முதல் நல்ல விஷயம்- தொட்டி பாரம் இல்லாமல் வெகு லகுவாய் இருப்பதால், இடம் மாற்றுவது மிக செளகரியம். பொதுவாய் பார்த்தால், மண் தொட்டியில் மேல் பக்கம் கொஞ்சம் மஞ்சள் நிறத்தில் மண் காய்ந்து இறுகி இருக்கும். ஆனால் தே. நா.க தொட்டி மண் அப்படி இருப்பதில்லை. பொல பொலவென்று இருக்கிறது. மேலும் ஈர பதம் வெகு நேரம் - இரண்டு நாட்கள் வரை நீடிக்கிறது.

சென்னையில் இரண்டு இடங்களில் தேங்காய் நார் கழிவுகள், செங்கல் போல் இறுக்கப்பட்டு கிடைக்கின்றன. அவைகளை பெரிய வாளி அல்லது டப்பில் தண்ணீர்  ஊற்றி இரண்டு மணி நேரம் ஊற வைத்தால் தண்ணீரை உறிஞ்சிக் கொண்டு பொத பொதவென்று உப்பி மேலே வந்து விடும்.
 
இப்பொழுது கழிவுகளில் இருந்து உரம் தயாரிக்கும் முறை :-)

முதலில் என் தோல்வியைச் சொல்லி விடுகிறேன். வீட்டில் இருக்கும் நிலத்தில் குழி நோண்டி கழிவுகளைப் போட்டு வந்தேன். கொஞ்சம் நாற்றம், ஈ, கொசு தொல்லை பிறகு மழை தண்ணீர் தேங்கி ஓரே அழுகல் நாற்றம். கழிவுகளை மண் புழு தேடி வரும் என்ற எண்ணத்தில் ஆரம்பித்தது எனக்கு சரிப்பட்டு வரவில்லை.

பழைய பிளாஸ்டிக் டிரம்கள் இரண்டு வாங்கி, கீழ் பக்கம்,(8) பக்க வாட்டுகளில், (16) துளைகள் போட்டேன். மேல் மூடியில் கிடையாது.
மழை தண்ணீர் உள்ளே போகக்கூடாது என்பதால்.
,காய்கறி, பழத் தோல்கள் , முட்டை ஓடுகள் - (அக்கம் பக்கம், வூட்டு வேலைக்காரம்மா உபயம்), காய்ந்த இலைகள், சாம்பல், பேப்பர் அட்டைமிஞ்சிய காபி தூள், டீ தூள், (நான் பேப்பர் துணுக்குக்கள் போடுவதில்லை), பூஜை சாமான் கடையில் வாங்கிய வறட்டி (உடைத்துப் போட வேண்டும்). மூடி மேல் கொஞ்சம் வைத்திருக்கிறேன், உங்கள் பார்வைக்கு

எப்படியும் நான்கு மாதம் ஆகின்றன முழுவதும் தயாராக. ஒவ்வொரு முறையும் முற்றிலும் தயாரானது நமக்கே ஆச்சரியமாய் இருக்கும், கலர்கலராய் நாம் போட்டவை எப்படி இப்படி கருப்பாய் ஆகின்றன என்று! இதற்கு கருப்பு தங்கம் என்று பெயராம் :-)
மீந்த சாப்பாடு, எண்ணை பொருட்கள், இவைகளை தவர்க்க வேண்டும்.

கழிவுகள் அழுகத் தொடங்கும்பொழுது, கருப்பாய் லீக் ஆகும், நான் இரண்டு செங்கல் வைத்து, நடுவில் ஒரு தட்டு வைத்திருக்கிறேன்.
லீக் ஆவது அதில் சேகரம் ஆகும், அதையும் செடிக்கு விடலாம்.

ஒரு நோட்டு புத்தகம் போட்டுக் கொள்ளுங்கள். எந்த செடிக்கு என்று உரம் வைத்தீர்கள், பூச்சி மருந்து அடித்தீர்கள் போன்ற குறிப்பும்,
எங்காவது கண்ணில் படும் டிப்ஸ்களை எழுதவும் உதவும்.
டிப்ஸ்,
1- காலை நேரமே தண்ணீர் பாய்ச்ச சரியான நேரம்
2- எறும்பு தொட்டிகளில் காணப்பட்டால் பட்டை பொடி அல்லது டால்கம் பவுடரை தூவுங்கள். ஓடிவிடும்.
3-உரம் தயாரிப்பொழுது ஈ வர ஆரம்பிக்கும். கொஞ்சம் சக்கரையை லிக்விட் சோப் ஒரு ஸ்பூன் கலந்து சின்ன கிண்ணத்தில் உள்ளே
வைத்தால், ஈக்கள் ஓடிவிடும்.
4- வேப்பெண்ணையுடன் லிக்வுட் சோப் கலந்து செடிகளுக்கு அடித்தால், பூச்சிகள் கட்டுப்படும்.
5- உரம் வைத்தப் பிறகு தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும், தண்ணீர் ஊற்றியப்பிறகு பூச்சி மருந்து தெளிக்க வேண்டும்.
இப்பொழுது என் வீட்டில் எழுபதுக்கும் மேலான செடிகள் இருக்கின்றன. கீரைகள் வாங்குவதே இல்லை.வாருங்கள் இயற்கை காய்கறிகளையும், கண்களுக்கு இனிய அழகிய பூக்களை பெறவும் மாடி தோட்டம் போடுவோம்.

Saturday, November 09, 2013

ஒன்றா இரண்டா ஆசைகள்!

எல்லாருக்கும் வாழ்வில் சில அடிமன ஆசைகள் இருக்கும். இவைகளை
லட்சியம் என்று சொல்ல முடியாது. அவ்வப்பொழுது எட்டிப் பார்க்கும்
நீர் பூத்த நெருப்பாய் சில கனவுகள். அப்படி எனக்கு இரண்டொரு ஆசைகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று லைப்ரரி அல்லது புக் ஷாப்
வைப்பது.

சின்ன வயதில் லைப்ரரியன் ஆகும் கனவு கூட இருந்தது.
சரி, சினிமாவில் வருவதுப்போல வீட்டிலேயே ஒரு லைப்ரரி இருந்தால்,
நினைத்தப் பொழுது ஒரு புத்தகத்தை உருவி எடுத்துப்படிப்பது எவ்வளவு
சுகம்? கருணாநிதி அவர்களின் வீட்டை காட்டும்பொழுது எல்லாம், அவரின்
நாற்காலிக்கு பின்னால் நீண்ட புத்தக வரிசை இருக்கும்.

சரி, இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னால் சென்னை வர முடிவெடுத்ததும்,
1989ல் வாங்கிப் போட்ட ஒரு கிரவுண்டில் வீடு கட்ட ஆரம்பித்ததும் என்
இரண்டு  ஆசைகள் நிறைவேறும் என்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை.
பெரிய புத்தக அலமாரிகள் இரண்டும், சின்னனதோட்டமும் அழகாய்
அமைந்து விட்டன.


முதல் வருடம் தோட்ட முயற்சிகள் பெரியதாய் பலன் தரவில்லை. வீட்டை சுற்றி ஐந்தடி நிலத்தில் வைத்தது எல்லாம் பாழ். செடி வளர
எட்டு மணிநேர வெய்யில் வேண்டும் என்பது. நம் தமிழக தோட்ட கலை
கழகம் நடத்தும் ஒரு நாள் வகுப்பில் அறிந்துக் கொண்ட்டேன்.
 சரி, மாடியில் தோட்டம் போடலாம் என்று ஆரம்பித்து. இந்த ஒரு வருடத்தில் நன்றாக வந்துக் கொண்டு இருக்கிறது.
ரோஜா பூந்தோட்டம்



பலபாடங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். அவ்வப்பொழுது எழுதலாம் என்று இருக்கிறேன்.
தொடரும் 

Sunday, October 06, 2013

நாய் வளர்க்க விருப்பமா?


போன பதிவில் போட்ட பப்லூவுக்கு அவசரமாய், சென்னையில் ஒரு குடும்பம், வீடு தேவைப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு வைத்திருந்தவர்கள் சில சொந்த பிரச்சனை காரணமாய் அதை பராமரிக்க முடியாத நிலையைச் சொல்லி, திரும்ப தந்துவிட்டார்கள்.ஆறு மாத  நாட்டு ஆண் நாய், எல்லா தடுப்பூசிகளும் போடப்பட்டுள்ளது.

நாய் வளர்க்க ஆசைப்படுவர்கள் தயவு செய்து தொடர்ப்பு கொள்ளவும்,

Friday, September 20, 2013

பப்லூ


நல்ல பிரவுன் நிறம். கருத்த திராட்சைகளாய் விழிகள். நல்ல சுறுசுறுப்பு. கூண்டில் இருந்து எடுத்து சின்ன டப் நீரில் பின்னங்காலை
முக்கினால் அழகாய் நீந்துவதுப் போல கால்களை அசைத்தது. அதுதான் மருத்துவம் என்றார் டாக்டர் அரவிந்த். மல்டிப்பிள் பிராக்சரில்
அடிப்பட்ட பத்துநாள் குட்டி. முதலில் ஆபரேஷன் செய்ய வேண்டும் என்ற டாக்டர், இதிலேயே சரியாகிவிடும் என்றார்.

மிக சரியான தருணம், மருத்துவத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் உடலும், குட்டியின் சுறுசுறுப்பும் சுமார் ஒரு மாதத்தில் முழுமையாய் சரியானது பப்லூ.

அடுத்து அதை எங்கே விடுவது? பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்கள், தங்கள் தாய் தந்தையர் தனியாய் இருக்கிறார்கள், தனி வீடு. நாய் இருந்தால் நல்லது, நாங்கள் வளர்க்கிறோம் என்றார்கள். ஓரே வாரத்தில் குட்டியை சமாளிக்க முடியவில்லை என்று திரும்ப தந்துவிட்டார்கள்.

முதலிலேயே இரண்டை வைத்துக்கொண்டு பாடுப்பட்டுக்கொண்டு இருந்த நான், மூன்றாவதா என்று பயப்பட்டேன். வாசலில் ஒரு குட்டி பையன், நாய் இருக்கா ஆண்டி,  எனக்கு தாங்க என்றதும், முதலில் வீட்டில் கேட்டுக் கொண்டு வா என்றதும், சிட்டாய் பறந்தது அந்த புள்ளி.

அந்த பையன், பக்கத்தில் இருக்கும் ஆண்களுக்கான விடுதியில் இருக்கிறான் தன் பாட்டியுடன். ஹாஸ்டலில் இருப்பவர்களுக்கும் பப்லூ "பெட்" ஆனதால், சந்தோஷமாய் இருந்தது. ஆனால் ரெண்டாவது நாளே காலையில் பாட்டியுடன், அந்த பையன் அழுதுக்
கொண்டே,   பப்லூவை திருப்பி தந்து, ஹாஸ்டல் உரிமையாளர், இங்கெல்லாம் நாய் வளர்க்க கூடாதுன்னுட்டார் என்றாராம்.

பாவம், அந்த பையன் கண்களை துடைத்துக்கொண்டே போனது.
பப்லூவின் அதீத சுறுசுறுப்பு. அதைக்கண்டாலே ஆகாத "இனி, ஃபூ" இவைகளை மேய்த்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று நான்
முழித்துக் கொண்டு இருந்தேன். ஏன் இந்த வேண்டாத வேலை என்று என் மகளுக்கு திட்டு. மாத கடைசியில் அடாப்டேஷன் டிரைவ்
இருக்கு, அங்க எடுத்துக்கிட்டு போனால் அதுக்கு ஒரு வீடு கிடைத்துவிடும் என்றாள் என் மகள்.

வீட்டு துணிகளை அயர்ன் செய்யும் பெண், எனக்கு நாய்க்குட்டி தரீங்களாமா? என்றதும், சந்தோஷமாய் தந்தேன். ஆனால் திரும்ப இரண்டு நாளில், ஓரே மழை. எங்க வீடு ஒழுகுது. இதுல நாய் வேறையான்னு என் வீட்டுக்காரர் கோச்சிக்கிராரு. எங்க நாத்தனார் வீட்டுல விட்டு இருக்கோம் என்றாள்.
மிகுந்த கவலையாகிவிட்டது. விஷயத்தை மகளிடம் சொன்னதும், உடனே புறப்பட்டு வந்தாள். வாம்மா! தேடிக்கிட்டு போய் பார்க்கலாம்  என்றாள்.

எனக்கு வீடு தெரியாது. கோவில் கிட்ட என்றாள், போய் பார்க்கலாம் என்றேன்.
அந்த தெருவில் யாரை கேட்பது என்று தெரியாமல், இப்படி அப்படி நடந்தோம். ஒரு வீட்டின் உள்ளே நாய் குலைக்கும் சத்தம்.

உள்ளே தயக்கத்துடன் நுழைந்து, இங்கே பப்லூ  என்ற நாய்க்குட்டி இருக்கா என்றதும், மாடிக்கு வர சொன்னாள் ஒரு பெண்.

நாய்களுக்கு மோப்ப சக்தி அதிகம் என்பது எவ்வளவு உண்மை. எப்படி முகர்ந்துப் பார்த்து நாங்கள் வருவதை கண்டுப்பிடித்திருக்கு?

இப்பொழுது பப்லூ மிக சந்தோஷமாய் புது குடும்பத்தில் சுகமாய், செளகரியமாய் இருக்கு.

சஞ்சய், ராஜீவ் என்று இரண்டு குட்டி பையன்கள். தினமும் வாக்கிங் அழைத்துப் போகிறார்கள். போட வேண்டிய தடுப்பூசுகள்
ஒழுங்காய் போடப்படுகின்றன. குட்டி அழகாய் வளர்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறது.

Saturday, September 14, 2013

இன்றைய இந்து நாளிதழில் “இனி, ஃபூ மற்றும் என் மகள்”


இன்றைய இந்து நாளிதழ் இணைப்பில் சின்ன கட்டுரை வந்துள்ளது. அதில்
வந்துள்ள “பப்லூ” பற்றி விவரமாய் எழுதுகிறேன்

.
இணைய தொடர்ப்பு http://www.thehindu.com/news/cities/chennai/chen-downtown/three-strays-get-a-name-and-a-home/article5127916.ece

Thursday, September 05, 2013

செல்லமே செல்லம்

ஃபூ இனி ஞாபகம் இருக்கில்லையா? அவைகளை அழைத்துக் கொண்டு மாலை நடைக்கு சென்றிருந்தேன். பொதுவாய் ‘இனி” சமர்த்தாய் வரும். ஆனால் ஃபூ எல்லாரிடமும் வம்புக்குப் போகும்.

போன வாரம் ஃபூவுடன் போய் கொண்டு இருக்கும்பொழுது, கன்றுகுட்டி ஒன்று சாலை ஓரம் மேய்ந்துக் கொண்டு இருந்தது. ஃபூ அதைப் பார்த்ததும் வழக்கப்படி குலைத்து தள்ளிவிட்டு, கடிப்பதுப் போல அருகில் ஓட நான் அதை இழுக்க, கன்று“அம்மே” என்று அலறிக் கொண்டு பின் வாங்கி ஓடி அடுத்த தெருவில் மறைந்தது. ஃபூ அங்கங்கு சிறுநீர் கழித்துவிட்டு முன்னேற பார்த்தால் அத்தெரு திருப்பத்தில் ஓடிய கன்று அம்மாவை அழைத்து வந்துக் கொண்டு இருந்தது.

முந்தானையை இழுத்து, கட்டி யாருடா எம் புள்ளை மேலே கையை வைத்ததுக் கோலத்தில் பெரிய பசு, தப தப என்று ஓடி வர தப்பினோம், பிழைத்தோம் என்று பின்னால் திரும்பி வீட்டுக்கு ஓட்டம் பிடித்தோம். எனக்கு முன்னால் ஃபூ வீடு போய் சேர்ந்துவிட்டது.

இன்னும் ஒருமுறை, எதிரில் ஆட்டு கூட்டம் ஒன்று, தாத்தா,பாட்டி அப்பா அம்மாஅத்தை மாமா சித்தப்பா சித்தி என்று ஒரு ஏழெட்டு பெரிய ஆடுகள். நடுவில் மூன்று குட்டிகள். வழக்கப்படி ஃபூ அவைகளைப் பார்த்தாதும் தன் வழக்கமான கூப்பாட்டை ஆரம்பித்தது. ஆடுகள் முதலில் கண்டுக் கொள்ளவில்லை.

இது கடிப்பதுப் போல கயிற்றை இழுத்துக்கொண்டு முன்னேற, ஆடுகள் பின்வாங்கி,, தயங்கி நின்றன. ஒரு பெரிய ஆடு, முன்னால் கோபமாய் முறைத்து மே என்று அலறியது. ஒற்றை காலை முன் வைத்து முறைத்தது. அப்பபொழுது பார்த்தால், அந்த மூன்று பூக்குட்டிகளில் ஒன்று, மிக குட்டிகள், கால்கள் குச்சி குச்சியாய் பிறந்து ஒரு மாதத்திற்குள் இருக்க வேண்டும் என் கணிப்பு.உடம்பில் இருந்த முடிகளில் ஈரமான பளபளப்பு, ஆங் எங்கே விட்டேன், அதில் ஒரு பூக்குட்டி, இந்த பெரிசு எந்த மேனரிசத்தில் நின்றதோ அதே போல நின்று எங்களை முறைத்தது. பாரேன் என்று எனக்கு ஓரே ஆச்சரியம், அப்படியே அதை தூக்கி முத்தமிட்டு கட்டிக்கொள்ள வேண்டும் என்று இருந்தது. தலைமை குணம் வெகு இயல்பாய் அதற்கு வந்துள்ளது. மற்ற இரண்டு குட்டிகளை அம்மா பின்னால் ஒளிய இத்துணூண்டுக்கு
என்ன தைரியம்.

அழகு!

Friday, March 08, 2013

அம்மா- வாழ்வதின் பெயர் வாழ்க்கை


எல்லாரும் சொன்னோம் ஆனால் அம்மா கேட்கவில்லை. திரும்ப திரும்ப ஓரே பல்லவி. எனக்கு ஆபரேஷன் வேண்டாம், அதற்கு பிறகு ரேடியேஷன், கீமோதொரபி பற்றிக் கேள்வியும்பட்டிருக்கிறேன், எல்லாம் ஆண்டு அனுபவித்தாச்சு, இனியும் ஆபரேஷன் செஞ்சி அறைகுறையாய் ஏழு எட்டுஆண்டுகள் வாழ்வதைவிட, என் இஷ்டம்போல் ரெண்டு மூணு வருஷங்கள் வாழ்ந்துவிட்டு போய் சேருகிறேன், அப்பாவையும் வைத்துக்கொண்டு உங்களுக்கு எல்லாம் கஷ்டம் “ என்றார். மார்பக புற்றுநோய், இரண்டாம் நிலை. எங்களாய் எதுவும் பேச முடியவில்லை, அம்மாவை நினைத்து நினைத்து தூக்கம் வர மறுத்தது. என்ன செய்வது? அங்கங்கு விசாரித்ததில் ஆபரேஷன் பண்ணிட்டு வாங்க, மேற்கொண்டு பரவாம இருக்க, ஆயுர்வேதம், சித்த வைத்தியம் செய்கிறோம் என்றார்கள். ஒன்றும் சரிப்பட்டு வரவில்லை. இப்படியே ஒரு வாரம் போனது. சென்னை கேன்சர் இன்ஸ்ட்டீயூட் சாந்தா அவர்களை பார்த்தாகிவிட்டது. ஆபரேஷன் ஓரே தீர்வு என்று சென்னையில் ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் எல்லா டெஸ்டும் எடுத்தாகிவிட்டது. இப்ப வேண்டாம் என்று அடம் பிடித்தால் என்ன செய்வது? பேசாமல் இருந்தால் சரியில்லை, இப்படியே விட முடியாது. நாளைக்கு திரும்ப அதே மருத்துவமனைக்கு சென்று மீண்டும் ஆரம்பிப்போம் என்றார் என் கணவர். இதை அம்மாவிடம் சொன்னதும், கண்ணை இருட்டிக்கிட்டு வருது என்று அப்படியே படுத்துவிட்டார். சிறிது நேரத்தில் கண்முழித்தவர், “என்னை இப்படியே விட்டு விடுங்கள்” என்று கதறிவிட்டார். எனக்கு என்ன செய்து என்றே தெரியவில்லை. துளசியிடம் சொல்லி என்பெயர் குறிக்காமல், விஷயத்தை எழுதுங்கள், ஏதாவது வெளிச்சம் கிடைக்குமான்னு பார்ப்போம் என்றேன். அது இது தான். அதே நேரம் என் அத்தை (அப்பாவின் சின்ன தங்கை) போன் செய்தார். மயிலாப்பூர் கச்சேரி ரோட்டில் வெங்கட்நாராயணா ஆயுர்வைத்தியசாலை இருக்கு, அங்கு இப்படி ஒரு பேஷண்டுக்கு ட்ரீட்மெண்ட் தந்தாங்களாம். விசாரித்து பார்” என்றார். கூகுளின் உதவியால் போன் நம்பர் பிடித்து, போன் செய்து டாக்டரிடம் பேச வேண்டும் என்றேன். விஷயத்தைச் சொன்னதும், அவர் பேஷ்ண்டை அழைத்து வர வேண்டாம், அவருடைய ரெகார்ட்ஸ் மட்டும் கொண்டு வாங்க, நான் பார்த்துவிட்டு சொல்கிறேன்” என்றார் டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன். மறுநாள் காலை ஒன்பது மணிக்கு நான் கிளம்பும்பொழுது, அம்மா நானும் வருகிறேன் என்று அடமாய் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டார். எங்கள் நேரம் வந்ததும் உள்ளே போனோம். அம்மாவின் நாடியைப் பிடித்துப் பார்த்தார். நான் சொன்னது அனைத்தையும் கேட்டார். சரி செய்திடலாம் என்று ஒற்றை வார்த்தை சொன்னார். அம்மாவின் முகம் மலர்ந்தது. நோயைப் பற்றி நினைக்க வேண்டாம், சாதாரணமாய் உங்கள் வேலைகளைப் பாருங்கள், அதற்காக ஸ்ரெயினும் பண்ணிக்காதீங்க, பழம், காய், கீரை சாப்பிடுங்கள், காய்,கீரை வேகவைத்து, புளி அதிகமில்லாமல் சாப்பிடுங்கள். மனசை ரிலாக்சாய் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் கோவில் குளம் என்று உங்களை எங்கேஜ் செய்துக் கொள்ளுங்கள் என்று மட்டும் சொன்னார வாசலில் தன்வந்திரி கோவில், அம்மா சுற்றிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது, டாக்டர் அறைக்கு நான் மட்டும் சென்றேன். அவர், “ ஆரம்ப கட்டம் என்பதால் ஆபரேஷனுக்கு நானும் சிபாரிசு செய்கிறேன். ஆனால் இப்படி பயப்படுவதால், அதுவே அவருக்கு கேடாக ஆகலாம், பார்க்கலாம் மருந்து எப்படி வேலை செய்கிறது என்று சொன்னது நவம்பர், 2011 அன்று. ஆயிற்று கிட்டதட்ட பதினைந்து மாதங்களுக்கு மேல். அம்மா நன்றாக இருக்கிறார். கட்டியும் நன்கு கரைந்து உள்ளது. மருந்து பாதி, அம்மாவின் எதற்கும் அலட்டிக்காத விசேஷ குணம் பாதி. இதோ அம்மாவின் ஒரு நாள் :-) காலை சின்ன சின்ன வேலைகள், பூஜை, சுலோகம், துளசிக்கு தண்ணி விடுதல் போன்று! காலை சாப்பிடும் முன்பு ஒரு கவளம் சாதம். காக்கா , குருவிக்கு!. குருவி மட்டுமில்லை, இங்கு விதவிதமாய் பறவைகள் வருகின்றன. அம்மாவுக்காக காலை எட்டு மணிக்கு ரெடியாய் காத்திருக்கும். பிறகு தினமலர் படித்தல் வாரமலர் குறுக்கெழுத்து புதிர்கட்டம் நிரப்புதல், குரோஷா போன்று கைவேலைகள். இப்பொழுது துண்டுதுணிகள், ஒரு பெரிய பை நிறைய இங்கிருக்கும் ஒரு டெயிலரம்மாவை பிடித்து வாங்கி வந்து சின்ன சின்னதாய் கட் பண்ணி பேட்ச் ஓர்க் பண்ணுகிறாராம், இப்பதான் ஆரம்பித்துள்ளார். பிறகு ஏதாவது பத்திரிக்கை படித்துக் கொண்டே ஒரு சின்ன தூக்கம். மதியம் இரண்டு சீரியல்கள். மாலை வீட்டு எதிரிலேயே பார்க்கில் நாலு ரவுண்டு. பிறகு தன் வயதொத்த பெண்களுடன் கொஞ்சம் அரட்டை. பிறகு அங்கேயே இருக்கும் வேதபுரீஸ்வருக்கு ஒரு ஹலோ! நாய் என்றால் அலறி ஓடும் அம்மாவை ஃபூவும், இனியும் மயக்கிவிட்டன. தங்களை தடவிக் கொடுக்காமல் தாண்டி போகவிடாது. போதாக்குறைக்கு “ஜில்லிக்கா” என்ற பூனை காலை மாலை பாலுக்கு வந்துவிடும். அம்மாவின் புடவை நுனியை இழுத்து ஏதாவது போடேன் என்றளவுக்கு பெட். தான் தொட்டியில் வைத்த புதினாவை ஆய்ந்து என்னிடம் தந்து, நாளைக்கு சட்னி அரைத்துவிடு என்று ஒரு ஆர்டர். மாலை, இருக்கும் பூவை எல்லாம் பறித்து வேதபுரீஸ்வரருக்கு ஒரு மாலை. சனிக்கிழமைகளில் துளசியை பறித்து அனுமாருக்கு மாலை. காம்பவுண்ட் வால் கிட்ட ஒரு சின்ன சிமிட்டு தொட்டி இருந்தால் நல்லா இருக்கும், மாடுங்க தண்ணிக்கு அலையுதுங்க. என்னால சின்ன பக்கெட்டில்தான் தண்ணி வைக்க முடியுது என்று எங்களிடம் ஒரு அங்கலாயிப்பு. கோவில் இருந்து, ஆறரை மணிக்கு வீட்டு வந்தால் என்னிடம் பேசிவிட்டு, சீரியல் பார்க்க ஆரம்பித்தால், ஒன்பதரை வரை ஓடும். சாமிபடம் பக்கத்தில் பெரிது பெரிதாய் ரெண்டு கவர்கள் என்னமா இது என்றால் சிவராத்திரி வருதில்லே, இந்த வீபூதியை, சின்ன சின்ன ஜிப் பேக்கில் போட்டு குடுன்னு குருக்கள் சொன்னார் என்றார். என்னமோ செய் என்று ஆசிர்வதித்தேன். ************** இன்று மகளிர்தினம், வயதானப்பிறகு எப்படி வாழ வேண்டும், நோயை எதிர்க்கும் மனபக்குவம் , தைரியம், வாழ்வை ரசித்தல், சுறுசுறுப்பு என்று அம்மாவிடம் இருக்கும் நல்லவைகளை உங்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன்.