Thursday, October 30, 2014

ஆண்டாள் கிளியின் கண்கள்-4

                                                                               4
  பளபளவென ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த  மிக பிரமாண்டமான  துபாய் ஏர்போர்ட்டில்  எல்லா சோதனைகளும் முடிந்து, உள்ளே சென்று  அமர்ந்தனர் அசோக்கும் லதாவும். நேரத்திலேயே வந்துவிட்டதால், விமானம் வர  நேரமிருந்தது.

 மடி கணிணியை எடுத்தான் அசோக்

“ஆரம்பிச்சாச்சா?   ஏதாவது பேசுங்களேன்” லதா நல்ல மூட்டில் கேட்டாள்.

‘நானே உன்கிட்ட பேசணும்ன்னு இருந்தேன் லதா, அடுத்த மாசத்துல இருந்து  வீட்டு லோன் கட்ட ஆரம்பிக்கணும். இனி மேலே உன் சாலரியும் தந்தாதான் என்னல சமாளிக்க முடியும்”

கணவன் கேட்பான் என்று முன்பே எதிர்ப்பார்த்திருந்த லதாவுக்கு  நளினாவிடன்  வாங்கிய கடனும் நினைவுக்கு வர, “எனக்கும் லீவ் சாலரி, ட்யூஷன் எதுவும் இந்த ரெண்டு மாசம் கிடைக்காது. செப்டம்பர்ல இருந்து மாசம் ரெண்டாயிரம் திராம்ஸ் தந்துடரேன். என்னால அவ்வளவுதான் முடியும்” என்றாள்..

ஏதோ இவ்வளவுக்கு மனசு இறங்கினாளே என்ற நிம்மதியுடன்,  கணிணியில் படிக்கத் தொடங்கினான்.
“அப்படி என்ன விழுந்து விழுந்து படிக்கிறீங்க?” லதா கையை இடித்ததும்,”சொல்றேன் கேளு! ஸ்வரூப்புக்கு மைக்கா பத்தி தேடும்போது, இந்த இன்ட்ரஸ்டிங் விஷயம் கண்ணுல பட்டுச்சு. மைக்காக்கு  தமிழ்ல காக்கா பொன்னு . ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் ஆண்டாள் கோவில், ஆண்டாள் கைல  தினமும் ஒரு கிளி  பொம்மை செஞ்சி வைப்பாங்களாம்.  வெற்றிலைய பனை ஓலையில சுருட்டி வாழ நார்ல கட்டி செய்வாங்களாம்.

 கிளிக்கு மூக்கு மாதுளம் பூ. .  நந்தியாவெட்டை இலை இறக்கை. செவ்வரளி பூ அலங்காரத்துக்கு ,அந்த கிளிக்கு கண்  காக்காபொன்ல! அந்த கிளிய பரம்பரையா ஒரு பேமிலி  தினமும் கோவிலுக்கு செஞ்சிக்குடுத்துக்கிட்டு இருக்காங்களாம்.

காக்கா பொன் மேலே  வெளிச்சம் பட்டா, தங்கம் மாதிரி பள பளன்னு மின்னும், ஆனா கிட்ட போய் பார்த்தா தகரம் மாதிரி இருக்கும். சன் லைட் பட்டா, நீலம், பச்சை, சிகப்புன்னு மின்னுமாம்.
 “ ஸ்வரூப்!  நீ லீவ் முடிஞ்சி வரப்போ,  படம் எல்லாம் ஒட்டி சார்ட் பண்ணி வெச்சிடுவேன்.  அத்தன இன்பர்மேஷனும் நெட்டுல   கிடைக்குது.  நீ  செவத் வந்ததும், நெட் பார்க்க சொல்லித்தரேன்.   இப்ப  ஸ்டோரி புக்சும் படி.  பாடம் மட்டும் படிச்சா போதாது”

ஸ்வரூப், “அப்பா, போன  வெகேஷன்ல, ரெண்டு காமிக்ஸ் வாங்கி தந்தியே,  த்ரீ டைம்ஸ் படிச்சேன்” மூன்று விரலைக் காட்டி குழந்தைச் சொன்னதும்,

 “வேற என்ன என்ன படிச்சே? “ ஆவலுடன் கேட்டான்.

“ஸ்கூல் லைப்ரரில இருந்து  எனிட் பிளைட்டன் ஃபேமஸ்  பைஃவ்,மெடிட்டில்டா குழந்தை யோசித்து யோசித்து விரலை விட்டுக் கொண்டு இருந்தான்.

“ஸ்வரூப்!  இந்த முறை நிறைய புக்ஸ் வாங்கி தரேன். அதுக்காக எப்போதும் ஸ்டோரி புக்ஸ் படிச்சிக்கிட்டு இருக்கக்கூடாது.  படிச்சிட்டு என்ன படிச்சேன்னு, ஒரு நோட்டுல எழுதி எனக்கு காட்டணும். நல்ல மார்க்  வாங்கினா, அம்மா ஸ்டோரி புக் படிச்சா ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டா. சரிதானே லதா??”

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்,   டைம் வேஸ்ட்.  சும்மா அவனையும் கெடுக்காதீங்க. நம்ம ரூம்ல  உங்க குப்பையே எக்கசக்கம். அதுக்கே எடத்த  காணோம்”  லதா தலையை ஆட்டிப் பேசும் பொழுது, காது தொங்கட்டான் புதுசுப் போல தோனறியது. கையிலும் கழுத்திலும்  போட்டிருப்பதும் முன்பு பார்க்காததுப் போல இருக்கே என்று நினைத்தவன், “ரூபி செட் வாங்கினேன்னு சொன்னீயே லதா, இப்ப போட்டு இருக்கிறதும் புதுசு போல இருக்கே?” கேட்டதும்,  லேசா தலை ஆட்டிய லதா, “ பழச எக்சேஜ் செஞ்சி இத வாங்கினேன்.

 “பழசா? உன் கிட்ட பழசு  ஒண்ணுமில்லையே? வீட்டுக்கு அட்வான்ஸ் கொடுக்க,  உன் நகைங்கள   பாங்குல வெச்சி லோன்  வாங்கிட்டோமே!, ரெண்டு வளையலும், ஒரு ஹாரம் மட்டும்தானே  உன் கிட்ட இருந்துச்ச்சு.?” அசோக்கின்  புரியாமல் கேட்டான்.

“அந்த ஹாரத்தைத்தான்ஸ லதா இழுத்தவுடன், அசோக் முகம் மாறியது, “என்ன முட்டாள்தனம் இது?  ஒன்றரை வருஷம் இருக்குமா அத வாங்கி? ரெண்டு தடவை போட்டு இருப்பீயா? அதுக்கு குடுத்த கூலி  பழைய தங்கம்னு எடைய குறைச்சியிருப்பான். அத்தனையும் நஷ்டம்தானே? புதுசு புதுசா  போட்டுக்கிட்டு, ஊர்ல மினுக்கணும் உனக்கு” அதற்கு மேல் பொது இடத்தில் என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல்  முகம் சிவந்தான்.

  “இதோ பாருங்க, இதெல்லாம் பொம்பளைங்க சமாச்சாரம். நீங்க இதுல தலையிடாதீங்க”  மெல்ல பதிலளித்தாள் லதா.

 ஸ்வரூப் ஓடி வந்து, “அப்பா  பிளைட் வந்துடுச்சு. க்யூல நிக்கலாம்  .அம்மா எழுந்திரும்மா “  பரபரத்தான்..

 கொஞ்சம் க்யூ போகட்டும்,  நாங்க வரோம்.. நீ போய் க்யூல நில்லு,இந்தா உன் போர்டிங் பாஸ்” எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்ததும், ஸ்வரூப் ஓடினான்.

  தண்ணீரை பாட்டிலை எடுத்து குடிக்கும் பொழுது, பின்னால்  மலையாளத்தில்   பெரிய குரலில் பேச்சு,  சையது!    “லக்கேஜ் அதிகம் பெரிய வண்டி கொண்டு வா என்றவன், “ , எங்க முதலாளிக்கு நான் தான் எல்லாம். ஒரு  பெரிய அஞ்சு ரூபா அரேஜ் பண்ணிடு. விசா  எடுத்து, வேலை வாங்கித் தர நான் கேரண்டி” என்று யாரிடமோ செல்பேசியில் சவடால்  விட்டுக் கொண்டு இருந்தான்.

“லதா!  நா  சொல்றது எதையும் நீ கேக்கப்போவதில்லை. ஆனா என்னால சொல்லாம இருக்க முடியலே! பணம் பணம்ன்னு ஏன் இப்படி பறக்கரே? இந்த வெட்டி ஆடம்பரம் நம்மை அழிச்சிடும். நா படிக்கிறதை கேலி பேசுவியே நல்ல வாசிப்பு எப்படி வாழணும்ன்னு கத்துக் கொடுக்கும்.  என் குழந்தையாவது அதைக் கத்துக்கட்டும்   காக்காபொன் பத்தி  சொன்னேனே , பளபளன்னு மின்னும், கிட்ட போனா  தகரமாய் இளிக்கும்னு.  நம்ம வாழ்க்கையும்  அந்த லட்சணத்தில்தான் இருக்கு”  கைப்பையை எடுத்துக் கொண்டு வரிசையை நோக்கி சென்றான்.
                                                           (முற்றும்)
 

ஆண்டாள் கிளியின் கண்கள்-3


மதியம் இரண்டு மணிக்கு, பள்ளியில் இருந்து  திரும்பிய லதா,  காலையில் செய்து வைத்திருந்த குழம்பையும், பொரியலையும் சூடாக்கி , ஸ்வருபுக்கு கொடுத்தாள். “பீன்ஸ் பொரியலா?” என்று முணங்கியவன் கையில்,   சிப்ஸ் பேக்கட்டை தந்துவிட்டு, தானும் சாப்பிட்டு விட்டு, கிரகப்பிரவேச கணக்குப் போட ஆரம்பித்தாள்.

 ஆசிரியை சம்பளம் ,  ட்யூஷன் பணம்,  ரூபாய் கணக்கில்  சுமார்  ஐந்து லட்சம்  சேர்ந்து இருந்தது.
ரூபி செட்டுக்கு இது போதும், ஆனால் இன்னும் ஒரு கோல்ட் செட்டு வாங்கணுமே? பழைய நகையை மாற்றினால்?

 இன்னும்  ஒரு ஐந்தாயிரம் திராம்ஸ் இருந்தால் போதும், இன்னைக்கு  ரேட்டு, ஒரு திராம்ஸ்  பதினாறு ரூபாய் அறுபத்தி ஐந்து பைசா.  அப்ப எண்பத்தி அஞ்ஞாயிரம் அளவுக்கு வரும். ரெண்டு பட்டுப் புடவைக்கும் , கோல்ட் செட்டு வாங்கவும்  ஆகும்.

தோழி நளினாவுக்கு செல் அடித்து பணம் கேட்டாள். ஊரில் இருந்து வந்ததும்,  மாசம் ஆயிரம் திராம்ஸ்ஸாக  திருப்பி தந்துவிடுவதாக சொன்னதும், “அதுக்கு என்ன லதா! தரேன்.  வட்டி 12% என்றதும், சே கைமாத்து இல்லையா என்று ஒரு நொடி யோசித்த லதா சரி என்றவள் “ என் அக்கவுண்ட் நம்பர் எஸ் எம் எஸ்ஸில் அனுப்புகிறேன். பாங்க் டிரான்ஸ்பர் செஞ்சிடு என்றாள்

அம்மாவுக்கு போன் செய்து,  கிருகப்பிரவேசம் செய்ய சென்னை வருவதாக சொன்னாள்.  என்ன எப்படி செய்ய வேண்டும் என்று பேச்சு ஓடியது.

அம்மாவிடம், தனக்கு  பட்டு புடவையும், மகனுக்கும், கணவனுக்கு நல்ல ரெடிமேட் டிரஸ்ஸூம், வெள்ளி குத்து விளக்கும் அண்ணன் எடுத்துத் தர வேண்டும் என்று கண்டிப்பாய் சொல்லி  செல்லை வைத்தாள்.

மணியைப் பார்த்தாள் ஐந்து!, இன்று பள்ளி கடைசி நாள் என்பதால் ட்யூஷன் படிக்கும் பிள்ளைகளுக்கு நேற்றிலிருந்து விடுமுறை சொல்லியாயிற்று.

அலாரம் அடித்தது.  பொது வாஷிங் மெஷினில் , அவர்களுக்கான துணி போடும் நேரம்.
அலுப்பாய் இருந்தது, நாளை சேர்த்துப் போட்டுக் கொள்ளலாம் ! கணிணியில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த ஸ்வரூப் கண்ணில் பட்டான்.

எட்டு வயதுக்கு கொஞ்சம் குண்டுதான்.  உடல் கொஞ்சம் அதிகம் வெளுத்து இருப்பதுப் போல தோன்றியது. மெல்ல பெருமூச்சு விட்டாள்.

பதினாலுக்கு பதினாறு  அளவில் அறை. அதற்குள்ளேயே  சாப்பாடு, தூக்கம் எல்லாம். சின்ன  ஃரீஜ், அதன் மேல் ஒரு  மைக்ரோ வேவ் ஓவன்.  சாப்பாட்டு படிப்பு உட்பட அனைத்துக்குமான ஒரு  சின்ன மேஜை, இரண்டு நாற்காலிகள். மூலையில் ஒரு அலமாரி.  ஒரு  இரட்டை கட்டில்.  கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு திவான், அதுவே மகன் படுக்கை.

சமையலறை,  கழிவறை பொது. இதற்கு இந்திய ரூபாய் மதிப்பில் மாதம் பதினெட்டு ஆயிரம்.  துபாயில் கரோமா  எனப்படும் இடம் வசதியானது . அவளுக்கும்  பள்ளிக்கு செல்ல மெட்ரோ ஸ்டேஷன் மிக அருகில்,  அசோக் அலுவலகமும் கொஞ்சம் அருகில்தான்!

 அந்த வீட்டை  வாடகைக்கு  எடுத்திருக்கும் இருக்கும்  தம்பதிகளுக்கு ஒரு குழந்தை. ஹால் எனப்படுவதே, அறைப் போல கதவுடன் மூடி இருப்பதால் அது அவர்களுக்கு.

 உள் வாடகையில், இரண்டு படுக்கையறைகளில்  இவர்களுக்கு ஒன்று. இன்னும் ஒன்று  கொஞ்சம் சிறியது, அதில் இரண்டு நர்சுகள் குடியிருக்கிறார்கள். அவரவருக்கு ஒத்துக்கப்பட்ட நேரத்தில் சமையல், குளியல், வாஷிங் மெஷினில் துணி துவைப்பு எல்லாம்!

இரவு  சமையல் வேண்டாம், பார்சல் கொண்டு வந்துவிடுகிறேன் என்ற குறுஞ்செய்தி அசோக்கிடமிருந்து.

நண்பிகள் அனைவருக்கும்  போன் செய்து சுய பெருமை ஒவ்வொருவிடமும் சொல்லி, செல்லை  கட் செய்யவும், அசோக் உள்ளே நுழையவும் சரியாய் இருந்தது

பார்சலை பிரித்து, தாயும் மகனும் சாப்பிட்டு விட்டு, பேச ஆரம்பித்தனர்.

அப்பா, “மைக்கா!” என்றான் மகன்.

“கண்ணு! எனக்கு ஒரு வாரம்தான் லீவ். நீங்க ரெண்ட் பேரும் ஆகஸ்ட் கடைசியில துபாய் திரும்பும்பொழுது, நான் சார்ட் செஞ்சி வெச்சிருக்கேன். இன்னைக்குக்கூட கூகுள்ள தேடிக்கிட்டு இருந்தேன். மைக்கான்னா காக்காபொன்! உனக்கு தெரியுமா லதா?”

“அத விடுங்க! இன்னும் ஊருக்கு கிளம்ப நாலே நாள் தான் இருக்கு. எவ்வளவு வேலை இருக்கு! “லதா படபடத்தாள்
.
“என்ன வேலை? சிம்பிளாகத்தானே செய்யப் போகிறோம் பங்ஷனை மொத்த காண்ட்ராக்ட் விட்டுடலாம். கன்னுக்குட்டி மாடுல இருந்து, வாழ மரம் வரை எல்லாம் அவங்க ஏற்பாடு.அக்காவுக்கும், உங்க அண்ணனுக்கும் போன் செய்யறேன், யாரை கூப்பிடணும்ன்னு லிஸ்ட் போடு,  ஊருக்குப் போய் போன்லையே அழைச்சிடலாம். அழைப்பிதழ் எல்லாம் வேண்டாம்” என்றவன், தன் செல்லை எடுக்கும்பொழுது, “உங்கக்கா கிட்ட சிம்பிளாதான் செய்யறோம்ன்னு நல்லா அழுத்தமா சொல்லுங்க” லதா சொல்லிக் கொண்டு இருக்கும்பொழுது,

.“ ரொம்ப  சிம்பிளாத்தான் செய்யரோம்..ஜவுளி அது இதுன்னு நீங்க ஒண்ணும் இழுத்துக்காதீங்க.’ அவன் சொல்ல சொல்லத்தான் , பேசுவது அவளின் அண்ணனுடன் என்பது தெரிந்து லதா கோபமாய் அவனைப் பார்த்தாள்.

செல்லை வைத்ததும் பொரிந்து தள்ளியவளிடம்“பிறத்தியார்க்கிட்ட எதிர்ப்பார்ப்பது அசிங்கம் லதா.  அவனுக்கு பிசினஸ் டல்லு நம்மால இப்ப உதவ முடியலே, ஆனா தொந்தரவு செய்யாம இருக்கலாம் இல்லையா?” பக்கத்து அறையில் கேட்குமோ என்று  மெல்ல  சொன்னான் அசோக்.

கோபத்துடன் மீண்டும் பேச லதா வாய் திறக்கும் முன்பு,  “ எனக்கு தெரியாம உங்கம்மாக்கிட்ட சொல்லி, ஏதாவது பாலிடிக்ஸ் செஞ்சா நா சும்மா இருக்க மாட்டேன்” முகம் சிவக்க, அடித் தொண்டையில் அசோக் உறுமினான்.

 செல் சிணுங்கியது. நளினா! இப்ப இவன் காதில் விஷயம் விழுந்தாஅவ்வளவுதான் என்று, பால்கனிக்கு சென்று பேச தொடங்கினாள்

அவனுக்கு சையதின் மனைவி சுபேதாவின் குரல் நினைவுக்கு வந்தது. அதிகம் படிப்பறிவு இல்லாவிட்டாலும், எத்தனை விவேகமான பெண்! பெருமூச்சு விட்டான் அசோக்.
( தொடரும்)
 

Sunday, September 21, 2014

ரெளத்திரம் பழகு

   
நேற்றைய தினமலரின் , வாரமலரில் என்னுடைய சிறுகதை "ரெளத்திரம் பழகு" எடிட் செய்து, அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் வந்துள்ளது. சேலம், ஈரோடு, திருச்சி, வேலூர் பதிப்புகளில் மட்டும் கதை வந்துள்ளது. கதையின் மைய கருவை ஹை லைட் செய்திருப்பது மகிழ்ச்சி.

போன மாசம் சினிமாக்குப் போனோமே, அங்க ஒருத்தன் உன் காலை மிதித்துவிட்டான்னு சண்டைக்குப் போனீயே நினைவிருக்கா?” சந்தியா குழப்பத்துடன் தலையை ஆட்டினாள்.
அன்னைக்கு அவன்  உன் காலை மிதிச்சான். நீ அவனைப் பார்த்து சத்தம் போட்டே. அதோட  அது முடிஞ்சது. எல்லாமே நம் உடம்பு பாகங்கள் தானே. இதுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி முக்கியத்துவம் தரணும்?”



                                                                ரெளத்திரம் பழகு

மணி ஒன்பதை நெருங்கிக்கொண்டு இருந்தது.  மதியம் ஒரு மணிக்கு, நாத்தனார் சுஜாதாவுடன் சென்ற மகள் சந்தியா , இன்னும் வீடு  திரும்பவில்லை.

 அலுவலக வேலையாய் கோவை சென்றிருந்த கணவர், மகள் வந்தாச்சா என்று தொடர்ந்து குறுஞ்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருக்க,  மகளுக்கும் நாத்தனாருக்கும் செல் அடித்தால் இருவரும் எடுக்கவில்லை.
 பொறுமை இல்லாமல் தொலைக்காட்சி   சேனல்களை    மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள்  கண்ணில்.  பத்துவயதுக்கு உட்பட்ட சிறுவர்களும் சிறுமிகளும்  “உணர்வுப்பூர்வமாய்”  காதல் பாட்டுக்கு  ஆடுவதைப் பார்த்து எப்படி பெற்றோர்கள் இதை அனுமதிக்கிறார்கள், தொலைக்காட்சிகளுக்கு சமூக அக்கறை வேண்டாமா , நடு வீட்டில் இந்த ஆபாசங்களை மக்கள் குடும்பத்துடன்  எப்படி பார்க்கிறார்கள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் ,
செல் அடித்தது.
 சுஜாதா! “ சாரி  அண்ணி! பயங்கர டிராபிக் ஜாம். இன்னும் பத்தே நிமிஷத்துல வந்துடுவோம்.. வாசல்லே சந்தியாவை இறக்கிட்டுப் போரேன். உள்ளே வர நேரமில்லை” என்று படபடத்த சுஜாதாவிடம், “  நல்லா சுத்துனீங்க” என்று ஆரம்பித்த உமாவிடம்,” அண்ணி! நாங்க டின்னர் சாப்பிட்டாச்சு. சந்தியாதான் தலைவலின்னு சரியா சாப்பிடலை. கீரீன் சிக்னல் விழுந்துடுச்சு” பேச்சு கட் ஆனது.

சமையலறையை சுத்தம் செய்துவிட்டு, விளக்கை அணைக்கும்பொழுது கார்  கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. வாசல் கதவை திறக்கும்பொழுது, கார் கண்ணாடி வழியாய், கையை ஆட்டிக் கொண்டே, சுஜாதா காரை வேகமாக கிளப்பிக் கொண்டுப் போனாள்.

இரண்டு கை நிறைய பைகளுடன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த சந்தியா அவைகளை  சோபாவின் மீது வைத்துவிட்டு, நேராக கழிவறைக்கு சென்று கதவை மூடிக் கொண்டாள்.
 
ஷவரில் இருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் சுஜாதா இவளுக்கு தலைவலி என்றாளே,  பச்சை தண்ணியில் குளிக்கிறாளே என்ற ஆதங்கத்துடன், கதவை தட்டினாள் உமா.

பதில் வரவில்லை. தண்ணீர் விழும் ஒலி மட்டும் கேட்டது.

முன் கேட்டையும்,  வாசல் கதவையும் பூட்டி விட்டு,  மற்ற எல்லா கதவுகளும் மூடி இருக்கிறதா என்று சோதித்துவிட்டு விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு, படுக்க போன உமா காதில் இன்னும் தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது.

சந்தியா சந்தியா என்று கழிவறை கதவை தட்டினாள்.

 சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு  கதவு திறந்தது.

 என்ன ஆச்சு இவளுக்கு  அத்தையுடன் ஏதாவது மன கசப்பா? அதற்கு வாய்ப்பே இல்லையே! குழப்பத்துடன், மகள் அறையிலேயே உட்கார்ந்திருந்தவளை சந்தியா  நிமிர்ந்தும் பார்க்காமல், நேராக படுக்கையில்  படுத்துக் கொண்டாள்.

ஏதோ நடந்திருக்கிறது! மெல்ல என்ன ஆச்சு சந்தியா என்று முகத்தில் கை வைக்கும்பொழுது, தூக்கம் வருது என்று திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டு, படுத்த உமாவின் கண்கள் சொக்கின. ஆனால் தூங்காமல் சந்தியா படுக்கையில் புரள்வது தெரிந்தது. சட்டென்று எழுந்த உமா, விளக்கைப் போட்டாள்.  சந்தியா முகம் அழுது அழுது வீங்கியிருந்தது.

 “என்னடா கண்ணு” என்று ஆற்றாமையுடன் கேட்டாள்.

அப்படியே தாயின் மடியில் முகம் புதைத்து கேவத் தொடங்கினாள் சந்தியா. அழுதால் மனசு சமாதானம் ஆகும் என்று பேசாமல் மகள் முதுகைத் தடவிக் கொண்டு இருந்தாள் உமா.

“என்ன ஆச்சு கண்ணு? அத்தை ஏதாவது சொன்னாளா?” இல்லை என்பதுப் போல தலையை ஆட்டியவள்,
ஒண்ணுமில்லே மா! தலையை வலிக்குது” என்றாள். ஏதோ மறைக்கிறாள் என்று நன்கு தெரிந்தும், அவ்வளவுதானே , தைலம் தடவரேன், அப்படியே தூங்கு” என்றவாறு தலைமாட்டில் வைத்திருந்த தைல குப்பியை எடுத்தாள்.

கை தைலத்தை தடவினாலும், மனம் கேட்கவில்லை. “சந்தியா, என்னோ மறைக்கிறே, என்ன ஆச்சு” என்றாள் மெல்ல.

எழுந்து உட்கார்ந்த  சந்தியா பதில் சொல்லவில்லை.

சில நொடிகளுக்கு பின்பு, “அத்தை கார்  எடுக்கப் போனாங்க, என் ரெண்டு கையிலும் ஷாப்பிங் பேக்ஸ், அப்ப எதிரிலே வந்த ஒருவன்ஸ  “ அதற்கு மேல் அவள் பேசவில்லை. மெளனமாய் சுவரை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

உமா அப்படியே கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.  உடல் நடுங்கியது. வயிறு கலங்கியது. பொங்க தொடங்கிய கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள். தொண்டையை செறுமிக் கொண்டு, “சந்தியா” என்று அழைத்தவள் குரல் தெளிவாய் இருந்தத

“நல்லவேளை, மனசுலேயே போட்டு உழப்பிக்காம, என்கிட்ட சொன்னீயே” என்றவள், “சந்தியா, ஒரு பக்கம் பெண்கள் வாழ்க்கையில முன்னேறிக்கிட்டு இருக்காங்க, இன்னொரு பக்கம் பெண்களை உடல் ரீதியாய் கேவலப்படுத்துகிற ஆண்கள் கூட்டமும் அதிகமாயிட்டு இருக்கு.  அடுத்த வருஷம் நீ காலேஜ் போகணும், . தனியா , ஹாஸ்டல்ல இருக்கப் போகிறே! இதை எல்லாம் எதிர் கொள்ள உனக்கு தைரியம் வரணும். வண்டி ஓட்டும்பொழுது அலார்ட்டா இருக்கிற மாதிரி, வெளியே போகும்பொழுதும் அலார்ட்டா இரு. எவனாவது வம்பு பண்ணின்னா, நல்லா சத்தம் போடு. இந்த பொறுக்கிங்க  எல்லாம் வெறும் கோழைங்க,  இது கிரிமினல் குற்றம் தெரியுமா?  ஆளை பிடிச்சி போலீஸ்ல ஒப்படைக்கணும் .  உனக்கு வேண்டியது மன தைரியம் கண்ணூ!” தழு தழுத்த குரலில் முடித்தாள் உமா.

“எப்படிமா இப்படி நடந்துக்க முடியுது? அப்படி என்ன  நான் அசிங்கமாவா டிரஸ் பண்ணிக்கிறேன்? “ அவள் குரல் நடுங்கியது.

“இல்ல கண்ணு!, அப்பாவியான  பொண்ணுங்கத்தான் அவனுங்களுக்கு டார்கெட். . நீயாவது என் கிட்ட மறைக்காம விஷயத்த சொன்னியே, எத்தன பொண்ணுங்க,  புரியாம , வீட்டுலையும் சொல்ல முடியாம தவிச்சிப் போயிருப்பாங்க.  பெத்தவங்க கிட்ட எதையும் மறைக்கக்கூடாது. உனக்குன்னு இல்லே கண்ணு, இந்த மாதிரி சம்பவம், வேற யாருக்காச்சும் நடந்து நீ  அங்க இருந்தா சும்மா இருக்காதே”

“சரிமா”

“ இதையே நினைச்சி மனச குழப்பிக்காதே! போன மாசம் சினிமாக்குப் போனோமே, அங்க ஒருத்தன் உன் காலை மிதித்துவிட்டான்னு சண்டைக்குப் போனீயே நினைவிருக்கா?” சந்தியா குழப்பத்துடன் தலையை ஆட்டினாள்.

அன்னைக்கு அவன்  உன் காலை மிதிச்சான். நீ அவனைப் பார்த்து சத்தம் போட்டே. அதோட  அது முடிஞ்சது. எல்லாமே நம் உடம்பு பாகங்கள் தானே. இதுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி முக்கியத்துவம் தரணும்?”

“அம்மா!” அவள் குரல் தழும்பியது.”, ஏன் பெண்ணாய் பிறந்தேன்னு அசிங்கமா இருக்குமா” குரல் உடைந்து  சந்தியா சொல்லும்பொழுது, “இல்லே கண்ணு, உனக்கு எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் வேண்டாம். இதுல உன் தவறு ஒண்ணுமில்லே.  சாணில  காலு வெச்சா காலை வெட்டிக் கொள்ள போவதில்லை. அதுப் போலதான் இதுவும். மனச போட்டுக் குழப்பிக்காம படுத்து தூங்கு” என்றுச் சொல்லி மகள் தலையை கோதிவிட ஆரம்பித்தாள்.

 “! பாரதியார் . நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ரெளத்திரம் பழகுன்னார். ரெளத்திரம்ன்னா என்ன தெரியுமா? அவரே சொல்லரார். பாதகம் செய்பவரைக் கண்டால், நீ பயங்கொள்ளல் ஆகாது பாப்பா  மோதி மிதித்துவிடு பாப்பா, அவர் முகத்தில் உமிந்து விடு பாப்பா”

அம்மாவின் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு, கன்னத்தில் முத்தமிட்டு “ சின்னஞ்சிறு கிளியே பாடுமா”  கேட்டாள் மகள்.

அப்படியே அவளை மடியில் சாய்த்துக் கொண்டு, பாட ஆரம்பித்தாள் உமா.

என் கண்ணின் பாவை அன்றோ கண்ணம்மா! என் உயிர் நின்னதன்றோ” முடிக்கும்பொழுது சீராய் மூச்சு விட்டு தூங்கும் மகளின் கள்ளங்கபடம் இல்லாத குழந்தை முகம் கண்ணில் பட்டது. கேவலாய் அடி வயிற்றில் இருந்து கிளம்பிய அழுகையை, இரு கைகளால் வாயை இறுக மூடி உள்ளே தள்ளினாள்.
 மகளின் தலையை மெல்ல தூக்கி பக்கத்தில் படுக்க வைத்தாள்.  தலைகாணியில் தலையை சாய்த்தவளின் கண்களில் கலங்கின. அவளுக்கு அன்று தூக்கம் வரவில்லை.
                                                                      ******************
                                                                                                                                                                                                                                                                                       
 

Thursday, September 11, 2014

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள் -2

                                         

சத்தம் கேட்டு எல்லோரும் ஓடி வந்தார்கள். அசோக் குளிர்ந்த நீரை   சையதின் முகத்தில் அடித்து  எழுப்பி உட்கார வைத்தான். என்ன ஆச்சு என்று ஆள் ஆளுக்கு கேட்க , சையது பதில் சொல்லவில்லை அவன் கையில் இருந்து தெரித்து விழுந்த செல்பேசியை எடுத்துக் கொடுத்த அசோக், ஏதாவது மரண செய்தியா என்று  கேட்க,  இல்லை என்பதுப் போல தலையை ஆட்டினான்.

வெறித்த பார்வையில் அமர்ந்திருந்தவனின்,  தோளைத் தட்டி தன் அறைக்கு வருமாறு அழைத்தான் அசோக்.

அறை கதவை தாளிட்டுவிட்டு, “என்ன பிரச்சனை” என்றதும், சையது குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தான். அவன் அழட்டும் என்று  பேசாமல் இருந்தான் அசோக்.

 சையது, தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு, “ என் மனைவியை தப்பாக பேசுகிறார்கள் சாரே!” என்றான் மலையாளத்தில்.

“யார் சொன்னது?”

“என் அம்மாவும் அக்காவும்! சுபேதா படிச்ச பொண்ணு  சார். இதுவரை ஆசப்பட்டு இது வாங்கி வா, அது வாங்கிவான்னு ஒரு நாளும் கேட்டது இல்லே. நிக்கா முடிஞ்சி, ஒரு மாசத்துல நான் இங்க வந்துட்டேன்.  மூணு வயசு குழந்தை முகத்தைக் கூட இன்னும் நான் பார்க்கலை. அவ எங்க  போறா வரா ன்னே தெரியலன்னு அம்மாவே சொல்ராங்க சார்!” என்றுச் சொல்லி தலை தலையாய் அடித்துக் கொண்டான்.

அதற்குள் அறை கதவு தட்டும் ஒலி.

“சையது! இதை யாருக்கிட்டையும் டிஸ்கஸ் செய்யாதே! கேட்டா குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லிடு “ அசோக் எச்சரித்தான்.

மேனேஜரிடம் இருந்து  சையதுக்கு அழைப்பு. அவன் வெளியேறியதும்,  சையதை எப்படியாவது ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டும், என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

“சாரே” என்று பரபரப்பாய்  உள்ளே வந்த சையது, “மேனேஜர் ஒரு மாசம் லீவும், லீவ் சாலரி, டிக்கெட் எல்லாம் தரேன்னு சொல்லிட்டார்.  ஆனா இந்த சம்மர் சீசன்ல டிக்கெட் கெடைக்கிறது கஷ்டமே சார்” என்றதும், மீண்டும்  டிராவல்ஸ் கோபாலனுக்கு போன் அடித்தான் அசோக்.

“கேரளாவுல எந்த ஊருக்கும் டிக்கெட் கிடைக்காது.  ஒரு நிமிஷம் இரு. சென்னைக்கு இருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன். பார்த்து சொல்கிறேன் என்றவன், சில நிமிடங்களில், “ஜூலை மூணாம் தேதி டிக்கெட் இருக்கு, போட்டுடவா?” என்றதும், பிளாக் செய்ய சொன்னான் அசோக்.

“சையது! அதே  பிளைட்டுல, ஜூலை மூணாம் தேதிதான் நானும் சென்னைக்கு போகிறேன். சென்னையில இருந்து டிரெயின்ல திருச்சூர் போயிடலாம்” என்றவனிடம், இல்லே சாரே, ஊர்ல இருந்து கார் வந்துடும். லக்கேஜ் எடுத்துக் கொண்டு டிரெயினில் போவது கஷ்டம் என்றான்.

துபாயில் இருந்து திரும்புகிறவன் ரயிலில் வந்திறங்கினால்  பிரஸ்டீஜ் பிரச்சனை . அசோக் மெல்லிய புன்னகையுடன்,  “சாயந்தரம் முதல்ல  போய் டிக்கேட் எடுத்துடு . ஜூலை எண்டுல   ரிட்டன் டிக்கெட் கிடைச்சிடும். காசு கைல இல்லைனா சொல்லு நான் தாரேன்” என்றான்.

“இந்த  ஹெல்ப் போதும் சாரே” என்றவன் கண்கள் கலங்கின.  அசோக் எழுந்து அவன் முதுகைத் தட்டி, “ சாயந்தரம், கரோமா பார்க்குக்கு போகலாம், அங்க பேசலாம்  தைரியமா இரு. அம்மாவானாலும்  மகனுக்கு கல்யாணம் ஆயிட்டா மாறிடராங்க. இப்ப ஊருக்கு போன் செய்யாதே என்றான்.

ஐந்து மணிவாக்கில் மேனேஜர் கிளம்பியதும், அசோக், , சையதைப் பார்த்து ஜாடை காட்டிவிட்டு,  தன் காரை  எடுத்துக் கொண்ட் கரோமா பார்க்கை அடைந்தான்.

சையதுக்கு ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் வேலை ! டிரைவரும் அவனே.  ஆபிசுக்கு  தேவையான சாமான் வாங்கி வருவது அலுவலகத்தை யும் கழிவறைகளையும் சுத்தம் செய்வது,  டீ போட்டு கொடுப்பது  போல வேலைகள்.

சையது வேகமாய் வருவதைப் பார்த்த அசோக் கையை ஆட்டினான்.

 “ சுபேதா இப்ப விளிச்சி பறஞ்சதைக் கேட்டு தலைசுத்துத்து சாரே!” என்றான்.

 சுபேதா, கணவன் அனுப்பிய பணத்தைத் தொடாமல் அப்படியே சேமித்து இருக்கிறாள். அவள் செய்யும் தையல் , எம்பிராயிடரி வேலையில் கிடைக்கும் பணம் மட்டுமே குடும்ப செலவுக்கு ! அவளுக்கு தெரிந்தவர்கள்,  தங்கள் மகளின் கல்யாண செலவுக்கு அவர்களுக்கு சொந்தமான வீடுகளில் ஒன்றை விற்கப் போகிறார்களாம். கல்யாண சமயம்   வீட்டை விற்பதால்,  யாருக்கும் தெரியாமல் செய்கிறார்கள். அடுத்த வாரம் ரிஜிஸ்ட்ரேஷனாம்!

, “நல்லவேளை  உன் பொண்டாட்டிக்கிட்ட எதுவும் கேக்காம போனீயே?” என்றான் அசோக்.

 “இல்லை சாரே! அவ குணம் எனக்கு தெரியும். சொந்தக்கார பொண்ணுதான். சின்ன  வயசுல  இருந்தே, ரொம்ப பொறுப்பு! ஏழப்பட்ட குடும்பம், எங்க வீட்டூல வேணாம்ன்னு சொல்லியும், பிடிவாதமாய் கட்டிக்கிட்டேன். அக்கா ஏதோ பணம் கேட்டு இருக்கு. சுபேதா இல்லேன்னு சொல்லிட்டு, விஷயத்தை சொல்லாமே இங்கே அங்க அலைஞ்சது அவுங்களுக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கு. வீட்டுக்கும் போன் செஞ்சி பொதுவா வீடு வாங்க பார்க்கிறான்னு சொல்லிட்டேன்” என்றான்.

“ மெயின் ரோடுக்கு பக்கத்துலையே வீடு. வீட்டுக்கு முன்னாடி எடம் இருக்காம். பங்ஷ்ன்களுக்கு பாத்திரம், மத்த சாமான்கள்  சப்ளை செய்கிற பிசினசும் ஆரம்பிச்சிடலாம். டிரைவிங் லைனன்ஸ்சும்  இருக்கிறதாலே, ஒரு வண்டி  வாங்கி நானே சப்ளையும் பண்ணிடலாம். இன்னும் ரெண்டே வருஷம்  ஊரிலேயே செட்டில் ஆயிடணும்ன்னு சுபேதா சொல்லிட்டா.” உற்சாகமாய் சொல்லியவன் முதுகைத் தட்டி, “இங்க வருகிறவங்க சொல்லுகிறே அதே டயலாக். ஆனா அப்படி ஊர் பார்த்து போனவங்களை நான் பார்த்ததில்லை” என்றான் அசோக்.

“ இன்ஷா அல்லா!  வாங்க சார், சரவண பவன்ல ஸ்வீட்டும், காபியும் என் ட்ரீட்டு” உற்சாகமாய் அழைத்தான் சையது.
(தொடரும்)


 

Friday, July 25, 2014

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள்-1

தினகரன் தினசரியின் ஞாயிறு இணைப்பான வசந்தம் இதழில் நான் எழுதிய  நாலுவார குறுந்தொடர் வெளியாகியுள்ளது. வார்த்தைகள் வாரா வாரம் ஐநூறு என்றதாலும், நாலு வாரத் தொடர் என்பதாலும் சொல்ல வந்ததை எப்படி சொல்லியிருக்கிறேன் என்பதை வாசகர்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.
இதோ!

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள்-1

அலுவலகத்தின் ஆல் இன் ஆல் ஆன   மேனேஜர்   எகிப்தியன்  நஜீம்   தன் அறை கதவைத் திறந்துக் கொண்டு வெளியேறுவதைப் பார்த்த அசோக், கணிணியில் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அலுவலக வேலையை “சேமி” என்று கிளிக்கியப்பின்,  கூகுளுக்கு சென்று “மைக்கா” என்று டைப் அடித்தான்.
துபாயின் ஜூன் மாத  வெய்யில், ஏசி அறையின் ஜன்னலைத் தாண்டி சுள் என்று அடித்தது. எழுந்து திரை சீலையை இழுத்துவிட்டான் அசோக்.

ஜூலை, ஆகஸ்டில் பள்ளி கோடை  விடுமுறை. விடுமுறை பாடமாக  “மைக்கா” வைப்பற்றி பிராஜெக்ட் ஓர்க் நான்காவது படிக்கும்  மகன் ஸ்வரூப்புக்கு! மைக்காவிற்கு  தமிழில் என்னவென்றுப் பார்த்தால் காக்கா பொன் என்றது கணிணி.

காக்காபொன் ! எடப்பாடியில்  தெருவில் அங்கங்கு கிடைக்கும்.  சின்ன வயதில் முழு பரிட்சை முடிந்ததும்  விடுமுறைக்கு முதலில்  சேலம் தாத்தா  வீட்டுக்கு, பிறகு  அங்கிருந்து எடப்பாடி அத்தை வீட்டுக்கும் பத்தாவது வரை போனது . அத்தை பிள்ளைகள் ப்ரியாவும் பிரபாக்கரையும் பார்த்து எவ்வளவு  வருடங்கள் இருக்கும்?

செல் அடித்தது. லதா!  எடுத்ததும், “என்ன உங்க மேனேஜர் கிட்ட லீவ்க்கு சொன்னீங்களா?  நிறைய வேலை இருக்குபா” பட படவென்று பேசிக் கொண்டே போன மனைவியை இடைமறித்து, “ இன்னைக்கு என்னவோ அவன் ரொம்ப பிசியாய் இருக்கான். இப்ப வெளியே போயிருக்கிறான், இப்பவும் சொல்லறேன் லதா !கொஞ்சம் யோசி, உன் ஆசைக்காக, நம்ம சக்தியை மீறி லோன் போட்டு  த்ரி பெட்ரூம் ப்ளாட் சென்னையில  வாங்கியிருக்கோம்.  எங்க அம்மா, அப்பா வைத்து சிம்பிளாய் கிருகப்பிரவேசம் செஞ்சிடலாம்.

லதா, நா வேலை செய்யறது   ஆயில் கம்பனி இல்லை. லோக்கல் அரபி நடத்துகிற  சின்ன கம்பனி. ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு முறை டிக்கெட்டுக்கு காசு,  லீவ், லீவ் சாலரி  கொடுக்கவே அவன் மூக்கால் அழுகிறான்.  அதுக்கூட எல்லாருக்கும் கிடைக்காது. ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் சையது  ஊருக்குப் போயி நாலு வருஷம் ஆச்சு.  கல்யாணம் ஆகி, ஒரு மாசத்துல வந்தவனுக்கு, இப்ப மூணு வயசுல குழந்தை இருக்கு, அதன் முகத்தைக் கூட இன்னும் பார்க்கலைன்னு அவன் புலம்பாத நாளே இல்லே. போன வருஷம் நாம ஊருக்கு போயிட்டு வந்தோம். இப்ப லீவ் கேட்டா கிடைக்குமான்னு டவுட்டுத்தான்”
லதா, “ டிக்கெட்டுக்கு பணம் கேக்கலையே! லீவ் மட்டும்தானே? உங்களுக்கு ஒரு வாரம் போதுமே!” கேட்டதும், , “ மூணு பேருக்கு டிக்கெட், மத்த செலவுங்க., சமாளிக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம் லதா” என்றதும், “ அப்ப செலவு செய்ய உங்களுக்கு மனசு இல்லே, லீவு கிடைக்கலைன்னு கத வுடுறீங்க” என்று கோபத்துடன் செல்லை கட் செய்தாள்.

எரிச்சலுடன் தன் செல்பேசியை அணைத்தவன், கணிணியில் கையிருப்பு, லோனுக்கு கட்ட வேண்டிய தொகை, என்று கணக்குப் போட ஆரம்பித்தான். கொஞ்சம் சிக்கனமாய் செலவழித்தால், சமாளித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் லதாவை அழைத்தான்.
 கிளாஸ் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். அரைமணி நேரம் கழித்தது அழைக்கிறேன் என்ற குறுந்தகவல் வந்தது.

   உன் விருப்பம் போல செய்யலாம் என்று அசோக் பதில் அனுப்பினான். பதிலாய் ஒரு ஸ்மைல்லி  வந்தது அந்நேரம்  மேனேஜர்  உள்ளே நுழைந்ததைப்  பார்த்ததும், அவசரமாய் அலுவலக பணியை ஆரம்பித்தான் அசோக். கதவு பக்கம்  ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் சையதைப் பார்த்ததும், மூட் எப்படி என்று சைகைக் காட்டியதும், கட்டை விரலைக் காட்டினான் சையது

மெல்ல மேனேஜரின் அறை கதவை தட்டியதும், “வரு வரு அசோக்” என்று ஆர்ப்பாட்டமாய் அழைத்தான். அவன் அகராதியில் இந்தியாவில் இரண்டே மொழிகள் ஒன்று ஹிந்தி, மற்றொன்று மலையாளம். அவனுக்கு தெரிந்த ஒன்றிரண்டு ஹிந்தி, மலையாள வார்த்தைகளைப் பேசினால் அவன் மூட் நன்றாக இருக்கிறது என்று பொருள்.

“ஜூலை முதல் வாரம் ஊருக்கு போக லீவ் வேணும்.. ஊர்ல கொஞ்சம் அவசர வேலை” ஆங்கிலத்தில் ஆரம்பித்ததும்," இந்த ஜூலை, ஆகஸ்டு வந்தால் ஸ்கூலுக்கு லீவ் விட்டு விடுகிறார்கள்.எல்லோரும் கிளம்பிடுறீங்க! டேனியலும் லீவ் அப்ளை பண்ணியிருக்கான்.  நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசி முடிவெடுங்க. உனக்கு லீவ்  ஒரு வாரம்ன்னா சாலரி தரேன் அதுக்கு மேலேன்னா சாலரி கட். ஆனா டிக்கெட் கிடையாது” என்றதும், இது போதுமே என்று  நன்றி சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தான் அசோக்.

சீட்டில் உட்கார்ந்ததும், டேனியல் ப்ரீயாய் இருக்கிறானா என்று சையதைப் பார்க்க சொன்னான்.. அதற்குள் டேனியலே அவனை தேடி உள்ளே வந்தான்.

கிருகப்பிரவேசத்துக்கு ஆங்கிலத்தில் என்ன என்று ஒரு நிமிடம் யோசித்த அசோக்” ஹவுஸ் வார்மிங் செரிமனி டேனியல். ப்ளீஸ் ஓரே வாரம் நான் வந்ததும்  நீ கிளம்புகிறாயா? “ என்றுக் கேட்டதும், அதுக்கு என்ன சார், ஆனால் டிக்கெட்டை . போஸ்ட் போன் செய்ய முடியுமான்னு தெரியலையே என்றான்.

" நம்ம ஆபீஸ்ல வழக்கமா புக் பண்ணுகிற டிராவல்ஸ் தானே? அங்க கோபாலன்னு ஒரு  பிரண்டு  இருக்கான். அவன கேட்கிறேன்  என்ற   அசோக். அவன் முன்னாலேயே கோபாலை அழைத்து விவரம் சொன்னதும், ப்ரீ போன் தான் கஷ்டம்,  போஸ்ட் போர்ன் செய்யலாம் என்று உறுதிக் கொடுத்தான்.
அதற்குள் லதாவின்  அழைப்புகள்.

டேனியல் நகர்ந்ததும், “எல்லாம் வீட்டுக்கு வந்து விவரமாய் சொல்கிறேன். . ஆனா திரும்ப சொல்கிறேன். ஊரையே கூப்பிட்டு ஆடம்பரமாய் வேண்டாம். ஒரு அம்பதாயிரம் பட்ஜட் அது தாண்ட கூடாது”  என்று கண்டிப்பாய் சொன்னான்.

 ஏதோ பெரிய சத்தம் கேட்டு,  அதிர்ச்சியுடன் திரும்பியவன் கண்ணில், உடல் ஒரு மாதிரியாய் விரைக்க,  அறை கதவை இடித்துக் கொண்டு  சையது  மயங்கி  விழுவதைப் பார்த்தான்.
(தொடரும்)
                                                                    
 

Tuesday, December 03, 2013

ஒரு எழுத்துக்காரி தோட்டக்காரி ஆன கதை!

இவ்வாறாக என்னுடைய தோட்ட முயற்சிகள் எல்லாம் சொல்லும்படி இல்லாமல் போனது. நன்கு பூத்த மல்லிகை வாடிப் போனது. கீரைகள் ஏனோ தானோ என்று இருந்தது. அந்நேரம் தமிழக வேளாண் கழகத்தில் ஒரு நாள்  வீட்டு/ மாடி தோட்ட வகுப்பு நடக்கும் விளம்பரம் கண்டு அதில் சேர்ந்தேன். பல விஷயங்கள் புரிந்தது. பத்திரிக்கைகள் ,இணையம் இவைகளில் தேடித் தேடி பல விஷயங்கள் கற்றுக் கொண்டேன்.

முதலில் பயந்து அல்லது அனைவரும் பயமுறுத்தியது. தரை ஒழுக ஆரம்பிக்கும் என்று! அப்பொழுது ஒரு இடத்தில் பார்த்த ஐடியா!
இந்த பெயிண்ட் டப்பாக்கள் வாங்கி அதன் மேல் தொட்டியை வைத்தால் தண்ணீர் தேங்காமல் அப்படியே வழிந்து ஓடிவிடும். என்ன இந்த டப்பாக்களுக்கு மிகுந்த டிமாண்டு. பழைய பேப்பர் கடைகள், தெரிந்த பெயிண்டர்களை பிடித்து வாங்கியவைகளிலேயே செடிகளை வைத்துள்ளேன். செங்கல் வேண்டாம் செடிகளில் இருந்து வெளியேறும்  தண்ணீர் ஊறிக் கொள்கிறது

கற்றுகொண்ட பாடங்கள்
தரையில் வளரும் செடிகளை விட தொட்டி செடிகளுக்கு பராமரிப்பு அவசியம். நாமே செய்வதால் உடல் பயிற்சியும் ஆயிற்று.
 நாளுக்கு ஒரு மணி நேர வேலை இருக்கும். தொட்டி மண்ணில் இருக்கும் ஈர பதத்தைப் பார்த்துவிட்டு தண்ணீர் விட வேண்டும். காலை நேரமே தண்ணீர் பாய்ச்ச சரியான பொழுது.  வைட்டமின் டி யும் காலை சூரிய வெளிச்சத்தில் கிடைக்கும் என்பது நமக்கும் நல்ல விஷயம் தானே!

முதலில் நாலைந்து தொட்டிகளில் மண்ணிலேயே செடி  வைத்தேன். அப்பொழுது இந்து நாளிதழில் தேங்காய் நார் கழிவு, மண்ணிற்கு
மாற்று என்ற செய்தி கண்டேன். இது மாற்று என்றாலும் இதில் செடிக்கு தேவையான எந்த சத்தும் கிடையாது. ஒரு பங்கு தே. நா. க, 1/2 பங்கு மண், கொஞ்சம் உரம். உரம் என்பது கடையில் வாங்கும் மண்புழு உரம் மற்றும் என் சொந்த தயாரிப்பு.( இதைப் பற்றி விரிவாகச்
சொல்கிறேன்)

இந்த தே நா.க வில் வைக்கப்படும் செடிகள் அற்புதமாய் வளருகின்றன. முதல் நல்ல விஷயம்- தொட்டி பாரம் இல்லாமல் வெகு லகுவாய் இருப்பதால், இடம் மாற்றுவது மிக செளகரியம். பொதுவாய் பார்த்தால், மண் தொட்டியில் மேல் பக்கம் கொஞ்சம் மஞ்சள் நிறத்தில் மண் காய்ந்து இறுகி இருக்கும். ஆனால் தே. நா.க தொட்டி மண் அப்படி இருப்பதில்லை. பொல பொலவென்று இருக்கிறது. மேலும் ஈர பதம் வெகு நேரம் - இரண்டு நாட்கள் வரை நீடிக்கிறது.

சென்னையில் இரண்டு இடங்களில் தேங்காய் நார் கழிவுகள், செங்கல் போல் இறுக்கப்பட்டு கிடைக்கின்றன. அவைகளை பெரிய வாளி அல்லது டப்பில் தண்ணீர்  ஊற்றி இரண்டு மணி நேரம் ஊற வைத்தால் தண்ணீரை உறிஞ்சிக் கொண்டு பொத பொதவென்று உப்பி மேலே வந்து விடும்.
 
இப்பொழுது கழிவுகளில் இருந்து உரம் தயாரிக்கும் முறை :-)

முதலில் என் தோல்வியைச் சொல்லி விடுகிறேன். வீட்டில் இருக்கும் நிலத்தில் குழி நோண்டி கழிவுகளைப் போட்டு வந்தேன். கொஞ்சம் நாற்றம், ஈ, கொசு தொல்லை பிறகு மழை தண்ணீர் தேங்கி ஓரே அழுகல் நாற்றம். கழிவுகளை மண் புழு தேடி வரும் என்ற எண்ணத்தில் ஆரம்பித்தது எனக்கு சரிப்பட்டு வரவில்லை.

பழைய பிளாஸ்டிக் டிரம்கள் இரண்டு வாங்கி, கீழ் பக்கம்,(8) பக்க வாட்டுகளில், (16) துளைகள் போட்டேன். மேல் மூடியில் கிடையாது.
மழை தண்ணீர் உள்ளே போகக்கூடாது என்பதால்.
,காய்கறி, பழத் தோல்கள் , முட்டை ஓடுகள் - (அக்கம் பக்கம், வூட்டு வேலைக்காரம்மா உபயம்), காய்ந்த இலைகள், சாம்பல், பேப்பர் அட்டைமிஞ்சிய காபி தூள், டீ தூள், (நான் பேப்பர் துணுக்குக்கள் போடுவதில்லை), பூஜை சாமான் கடையில் வாங்கிய வறட்டி (உடைத்துப் போட வேண்டும்). மூடி மேல் கொஞ்சம் வைத்திருக்கிறேன், உங்கள் பார்வைக்கு

எப்படியும் நான்கு மாதம் ஆகின்றன முழுவதும் தயாராக. ஒவ்வொரு முறையும் முற்றிலும் தயாரானது நமக்கே ஆச்சரியமாய் இருக்கும், கலர்கலராய் நாம் போட்டவை எப்படி இப்படி கருப்பாய் ஆகின்றன என்று! இதற்கு கருப்பு தங்கம் என்று பெயராம் :-)
மீந்த சாப்பாடு, எண்ணை பொருட்கள், இவைகளை தவர்க்க வேண்டும்.

கழிவுகள் அழுகத் தொடங்கும்பொழுது, கருப்பாய் லீக் ஆகும், நான் இரண்டு செங்கல் வைத்து, நடுவில் ஒரு தட்டு வைத்திருக்கிறேன்.
லீக் ஆவது அதில் சேகரம் ஆகும், அதையும் செடிக்கு விடலாம்.

ஒரு நோட்டு புத்தகம் போட்டுக் கொள்ளுங்கள். எந்த செடிக்கு என்று உரம் வைத்தீர்கள், பூச்சி மருந்து அடித்தீர்கள் போன்ற குறிப்பும்,
எங்காவது கண்ணில் படும் டிப்ஸ்களை எழுதவும் உதவும்.
டிப்ஸ்,
1- காலை நேரமே தண்ணீர் பாய்ச்ச சரியான நேரம்
2- எறும்பு தொட்டிகளில் காணப்பட்டால் பட்டை பொடி அல்லது டால்கம் பவுடரை தூவுங்கள். ஓடிவிடும்.
3-உரம் தயாரிப்பொழுது ஈ வர ஆரம்பிக்கும். கொஞ்சம் சக்கரையை லிக்விட் சோப் ஒரு ஸ்பூன் கலந்து சின்ன கிண்ணத்தில் உள்ளே
வைத்தால், ஈக்கள் ஓடிவிடும்.
4- வேப்பெண்ணையுடன் லிக்வுட் சோப் கலந்து செடிகளுக்கு அடித்தால், பூச்சிகள் கட்டுப்படும்.
5- உரம் வைத்தப் பிறகு தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும், தண்ணீர் ஊற்றியப்பிறகு பூச்சி மருந்து தெளிக்க வேண்டும்.
இப்பொழுது என் வீட்டில் எழுபதுக்கும் மேலான செடிகள் இருக்கின்றன. கீரைகள் வாங்குவதே இல்லை.வாருங்கள் இயற்கை காய்கறிகளையும், கண்களுக்கு இனிய அழகிய பூக்களை பெறவும் மாடி தோட்டம் போடுவோம்.

Saturday, November 09, 2013

ஒன்றா இரண்டா ஆசைகள்!

எல்லாருக்கும் வாழ்வில் சில அடிமன ஆசைகள் இருக்கும். இவைகளை
லட்சியம் என்று சொல்ல முடியாது. அவ்வப்பொழுது எட்டிப் பார்க்கும்
நீர் பூத்த நெருப்பாய் சில கனவுகள். அப்படி எனக்கு இரண்டொரு ஆசைகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று லைப்ரரி அல்லது புக் ஷாப்
வைப்பது.

சின்ன வயதில் லைப்ரரியன் ஆகும் கனவு கூட இருந்தது.
சரி, சினிமாவில் வருவதுப்போல வீட்டிலேயே ஒரு லைப்ரரி இருந்தால்,
நினைத்தப் பொழுது ஒரு புத்தகத்தை உருவி எடுத்துப்படிப்பது எவ்வளவு
சுகம்? கருணாநிதி அவர்களின் வீட்டை காட்டும்பொழுது எல்லாம், அவரின்
நாற்காலிக்கு பின்னால் நீண்ட புத்தக வரிசை இருக்கும்.

சரி, இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னால் சென்னை வர முடிவெடுத்ததும்,
1989ல் வாங்கிப் போட்ட ஒரு கிரவுண்டில் வீடு கட்ட ஆரம்பித்ததும் என்
இரண்டு  ஆசைகள் நிறைவேறும் என்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை.
பெரிய புத்தக அலமாரிகள் இரண்டும், சின்னனதோட்டமும் அழகாய்
அமைந்து விட்டன.


முதல் வருடம் தோட்ட முயற்சிகள் பெரியதாய் பலன் தரவில்லை. வீட்டை சுற்றி ஐந்தடி நிலத்தில் வைத்தது எல்லாம் பாழ். செடி வளர
எட்டு மணிநேர வெய்யில் வேண்டும் என்பது. நம் தமிழக தோட்ட கலை
கழகம் நடத்தும் ஒரு நாள் வகுப்பில் அறிந்துக் கொண்ட்டேன்.
 சரி, மாடியில் தோட்டம் போடலாம் என்று ஆரம்பித்து. இந்த ஒரு வருடத்தில் நன்றாக வந்துக் கொண்டு இருக்கிறது.
ரோஜா பூந்தோட்டம்



பலபாடங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். அவ்வப்பொழுது எழுதலாம் என்று இருக்கிறேன்.
தொடரும் 

Sunday, October 06, 2013

நாய் வளர்க்க விருப்பமா?


போன பதிவில் போட்ட பப்லூவுக்கு அவசரமாய், சென்னையில் ஒரு குடும்பம், வீடு தேவைப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு வைத்திருந்தவர்கள் சில சொந்த பிரச்சனை காரணமாய் அதை பராமரிக்க முடியாத நிலையைச் சொல்லி, திரும்ப தந்துவிட்டார்கள்.ஆறு மாத  நாட்டு ஆண் நாய், எல்லா தடுப்பூசிகளும் போடப்பட்டுள்ளது.

நாய் வளர்க்க ஆசைப்படுவர்கள் தயவு செய்து தொடர்ப்பு கொள்ளவும்,