Sunday, September 21, 2014

ரெளத்திரம் பழகு

   
நேற்றைய தினமலரின் , வாரமலரில் என்னுடைய சிறுகதை "ரெளத்திரம் பழகு" எடிட் செய்து, அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் வரிசையில் வந்துள்ளது. சேலம், ஈரோடு, திருச்சி, வேலூர் பதிப்புகளில் மட்டும் கதை வந்துள்ளது. கதையின் மைய கருவை ஹை லைட் செய்திருப்பது மகிழ்ச்சி.

போன மாசம் சினிமாக்குப் போனோமே, அங்க ஒருத்தன் உன் காலை மிதித்துவிட்டான்னு சண்டைக்குப் போனீயே நினைவிருக்கா?” சந்தியா குழப்பத்துடன் தலையை ஆட்டினாள்.
அன்னைக்கு அவன்  உன் காலை மிதிச்சான். நீ அவனைப் பார்த்து சத்தம் போட்டே. அதோட  அது முடிஞ்சது. எல்லாமே நம் உடம்பு பாகங்கள் தானே. இதுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி முக்கியத்துவம் தரணும்?”



                                                                ரெளத்திரம் பழகு

மணி ஒன்பதை நெருங்கிக்கொண்டு இருந்தது.  மதியம் ஒரு மணிக்கு, நாத்தனார் சுஜாதாவுடன் சென்ற மகள் சந்தியா , இன்னும் வீடு  திரும்பவில்லை.

 அலுவலக வேலையாய் கோவை சென்றிருந்த கணவர், மகள் வந்தாச்சா என்று தொடர்ந்து குறுஞ்செய்தி அனுப்பிக்கொண்டிருக்க,  மகளுக்கும் நாத்தனாருக்கும் செல் அடித்தால் இருவரும் எடுக்கவில்லை.
 பொறுமை இல்லாமல் தொலைக்காட்சி   சேனல்களை    மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள்  கண்ணில்.  பத்துவயதுக்கு உட்பட்ட சிறுவர்களும் சிறுமிகளும்  “உணர்வுப்பூர்வமாய்”  காதல் பாட்டுக்கு  ஆடுவதைப் பார்த்து எப்படி பெற்றோர்கள் இதை அனுமதிக்கிறார்கள், தொலைக்காட்சிகளுக்கு சமூக அக்கறை வேண்டாமா , நடு வீட்டில் இந்த ஆபாசங்களை மக்கள் குடும்பத்துடன்  எப்படி பார்க்கிறார்கள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் ,
செல் அடித்தது.
 சுஜாதா! “ சாரி  அண்ணி! பயங்கர டிராபிக் ஜாம். இன்னும் பத்தே நிமிஷத்துல வந்துடுவோம்.. வாசல்லே சந்தியாவை இறக்கிட்டுப் போரேன். உள்ளே வர நேரமில்லை” என்று படபடத்த சுஜாதாவிடம், “  நல்லா சுத்துனீங்க” என்று ஆரம்பித்த உமாவிடம்,” அண்ணி! நாங்க டின்னர் சாப்பிட்டாச்சு. சந்தியாதான் தலைவலின்னு சரியா சாப்பிடலை. கீரீன் சிக்னல் விழுந்துடுச்சு” பேச்சு கட் ஆனது.

சமையலறையை சுத்தம் செய்துவிட்டு, விளக்கை அணைக்கும்பொழுது கார்  கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. வாசல் கதவை திறக்கும்பொழுது, கார் கண்ணாடி வழியாய், கையை ஆட்டிக் கொண்டே, சுஜாதா காரை வேகமாக கிளப்பிக் கொண்டுப் போனாள்.

இரண்டு கை நிறைய பைகளுடன் வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த சந்தியா அவைகளை  சோபாவின் மீது வைத்துவிட்டு, நேராக கழிவறைக்கு சென்று கதவை மூடிக் கொண்டாள்.
 
ஷவரில் இருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் சுஜாதா இவளுக்கு தலைவலி என்றாளே,  பச்சை தண்ணியில் குளிக்கிறாளே என்ற ஆதங்கத்துடன், கதவை தட்டினாள் உமா.

பதில் வரவில்லை. தண்ணீர் விழும் ஒலி மட்டும் கேட்டது.

முன் கேட்டையும்,  வாசல் கதவையும் பூட்டி விட்டு,  மற்ற எல்லா கதவுகளும் மூடி இருக்கிறதா என்று சோதித்துவிட்டு விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு, படுக்க போன உமா காதில் இன்னும் தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது.

சந்தியா சந்தியா என்று கழிவறை கதவை தட்டினாள்.

 சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு  கதவு திறந்தது.

 என்ன ஆச்சு இவளுக்கு  அத்தையுடன் ஏதாவது மன கசப்பா? அதற்கு வாய்ப்பே இல்லையே! குழப்பத்துடன், மகள் அறையிலேயே உட்கார்ந்திருந்தவளை சந்தியா  நிமிர்ந்தும் பார்க்காமல், நேராக படுக்கையில்  படுத்துக் கொண்டாள்.

ஏதோ நடந்திருக்கிறது! மெல்ல என்ன ஆச்சு சந்தியா என்று முகத்தில் கை வைக்கும்பொழுது, தூக்கம் வருது என்று திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டாள்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டு, படுத்த உமாவின் கண்கள் சொக்கின. ஆனால் தூங்காமல் சந்தியா படுக்கையில் புரள்வது தெரிந்தது. சட்டென்று எழுந்த உமா, விளக்கைப் போட்டாள்.  சந்தியா முகம் அழுது அழுது வீங்கியிருந்தது.

 “என்னடா கண்ணு” என்று ஆற்றாமையுடன் கேட்டாள்.

அப்படியே தாயின் மடியில் முகம் புதைத்து கேவத் தொடங்கினாள் சந்தியா. அழுதால் மனசு சமாதானம் ஆகும் என்று பேசாமல் மகள் முதுகைத் தடவிக் கொண்டு இருந்தாள் உமா.

“என்ன ஆச்சு கண்ணு? அத்தை ஏதாவது சொன்னாளா?” இல்லை என்பதுப் போல தலையை ஆட்டியவள்,
ஒண்ணுமில்லே மா! தலையை வலிக்குது” என்றாள். ஏதோ மறைக்கிறாள் என்று நன்கு தெரிந்தும், அவ்வளவுதானே , தைலம் தடவரேன், அப்படியே தூங்கு” என்றவாறு தலைமாட்டில் வைத்திருந்த தைல குப்பியை எடுத்தாள்.

கை தைலத்தை தடவினாலும், மனம் கேட்கவில்லை. “சந்தியா, என்னோ மறைக்கிறே, என்ன ஆச்சு” என்றாள் மெல்ல.

எழுந்து உட்கார்ந்த  சந்தியா பதில் சொல்லவில்லை.

சில நொடிகளுக்கு பின்பு, “அத்தை கார்  எடுக்கப் போனாங்க, என் ரெண்டு கையிலும் ஷாப்பிங் பேக்ஸ், அப்ப எதிரிலே வந்த ஒருவன்ஸ  “ அதற்கு மேல் அவள் பேசவில்லை. மெளனமாய் சுவரை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

உமா அப்படியே கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.  உடல் நடுங்கியது. வயிறு கலங்கியது. பொங்க தொடங்கிய கண்ணீரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டாள். தொண்டையை செறுமிக் கொண்டு, “சந்தியா” என்று அழைத்தவள் குரல் தெளிவாய் இருந்தத

“நல்லவேளை, மனசுலேயே போட்டு உழப்பிக்காம, என்கிட்ட சொன்னீயே” என்றவள், “சந்தியா, ஒரு பக்கம் பெண்கள் வாழ்க்கையில முன்னேறிக்கிட்டு இருக்காங்க, இன்னொரு பக்கம் பெண்களை உடல் ரீதியாய் கேவலப்படுத்துகிற ஆண்கள் கூட்டமும் அதிகமாயிட்டு இருக்கு.  அடுத்த வருஷம் நீ காலேஜ் போகணும், . தனியா , ஹாஸ்டல்ல இருக்கப் போகிறே! இதை எல்லாம் எதிர் கொள்ள உனக்கு தைரியம் வரணும். வண்டி ஓட்டும்பொழுது அலார்ட்டா இருக்கிற மாதிரி, வெளியே போகும்பொழுதும் அலார்ட்டா இரு. எவனாவது வம்பு பண்ணின்னா, நல்லா சத்தம் போடு. இந்த பொறுக்கிங்க  எல்லாம் வெறும் கோழைங்க,  இது கிரிமினல் குற்றம் தெரியுமா?  ஆளை பிடிச்சி போலீஸ்ல ஒப்படைக்கணும் .  உனக்கு வேண்டியது மன தைரியம் கண்ணூ!” தழு தழுத்த குரலில் முடித்தாள் உமா.

“எப்படிமா இப்படி நடந்துக்க முடியுது? அப்படி என்ன  நான் அசிங்கமாவா டிரஸ் பண்ணிக்கிறேன்? “ அவள் குரல் நடுங்கியது.

“இல்ல கண்ணு!, அப்பாவியான  பொண்ணுங்கத்தான் அவனுங்களுக்கு டார்கெட். . நீயாவது என் கிட்ட மறைக்காம விஷயத்த சொன்னியே, எத்தன பொண்ணுங்க,  புரியாம , வீட்டுலையும் சொல்ல முடியாம தவிச்சிப் போயிருப்பாங்க.  பெத்தவங்க கிட்ட எதையும் மறைக்கக்கூடாது. உனக்குன்னு இல்லே கண்ணு, இந்த மாதிரி சம்பவம், வேற யாருக்காச்சும் நடந்து நீ  அங்க இருந்தா சும்மா இருக்காதே”

“சரிமா”

“ இதையே நினைச்சி மனச குழப்பிக்காதே! போன மாசம் சினிமாக்குப் போனோமே, அங்க ஒருத்தன் உன் காலை மிதித்துவிட்டான்னு சண்டைக்குப் போனீயே நினைவிருக்கா?” சந்தியா குழப்பத்துடன் தலையை ஆட்டினாள்.

அன்னைக்கு அவன்  உன் காலை மிதிச்சான். நீ அவனைப் பார்த்து சத்தம் போட்டே. அதோட  அது முடிஞ்சது. எல்லாமே நம் உடம்பு பாகங்கள் தானே. இதுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி முக்கியத்துவம் தரணும்?”

“அம்மா!” அவள் குரல் தழும்பியது.”, ஏன் பெண்ணாய் பிறந்தேன்னு அசிங்கமா இருக்குமா” குரல் உடைந்து  சந்தியா சொல்லும்பொழுது, “இல்லே கண்ணு, உனக்கு எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் வேண்டாம். இதுல உன் தவறு ஒண்ணுமில்லே.  சாணில  காலு வெச்சா காலை வெட்டிக் கொள்ள போவதில்லை. அதுப் போலதான் இதுவும். மனச போட்டுக் குழப்பிக்காம படுத்து தூங்கு” என்றுச் சொல்லி மகள் தலையை கோதிவிட ஆரம்பித்தாள்.

 “! பாரதியார் . நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே ரெளத்திரம் பழகுன்னார். ரெளத்திரம்ன்னா என்ன தெரியுமா? அவரே சொல்லரார். பாதகம் செய்பவரைக் கண்டால், நீ பயங்கொள்ளல் ஆகாது பாப்பா  மோதி மிதித்துவிடு பாப்பா, அவர் முகத்தில் உமிந்து விடு பாப்பா”

அம்மாவின் கழுத்தை கட்டிக் கொண்டு, கன்னத்தில் முத்தமிட்டு “ சின்னஞ்சிறு கிளியே பாடுமா”  கேட்டாள் மகள்.

அப்படியே அவளை மடியில் சாய்த்துக் கொண்டு, பாட ஆரம்பித்தாள் உமா.

என் கண்ணின் பாவை அன்றோ கண்ணம்மா! என் உயிர் நின்னதன்றோ” முடிக்கும்பொழுது சீராய் மூச்சு விட்டு தூங்கும் மகளின் கள்ளங்கபடம் இல்லாத குழந்தை முகம் கண்ணில் பட்டது. கேவலாய் அடி வயிற்றில் இருந்து கிளம்பிய அழுகையை, இரு கைகளால் வாயை இறுக மூடி உள்ளே தள்ளினாள்.
 மகளின் தலையை மெல்ல தூக்கி பக்கத்தில் படுக்க வைத்தாள்.  தலைகாணியில் தலையை சாய்த்தவளின் கண்களில் கலங்கின. அவளுக்கு அன்று தூக்கம் வரவில்லை.
                                                                      ******************
                                                                                                                                                                                                                                                                                       
 

Thursday, September 11, 2014

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள் -2

                                         

சத்தம் கேட்டு எல்லோரும் ஓடி வந்தார்கள். அசோக் குளிர்ந்த நீரை   சையதின் முகத்தில் அடித்து  எழுப்பி உட்கார வைத்தான். என்ன ஆச்சு என்று ஆள் ஆளுக்கு கேட்க , சையது பதில் சொல்லவில்லை அவன் கையில் இருந்து தெரித்து விழுந்த செல்பேசியை எடுத்துக் கொடுத்த அசோக், ஏதாவது மரண செய்தியா என்று  கேட்க,  இல்லை என்பதுப் போல தலையை ஆட்டினான்.

வெறித்த பார்வையில் அமர்ந்திருந்தவனின்,  தோளைத் தட்டி தன் அறைக்கு வருமாறு அழைத்தான் அசோக்.

அறை கதவை தாளிட்டுவிட்டு, “என்ன பிரச்சனை” என்றதும், சையது குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தான். அவன் அழட்டும் என்று  பேசாமல் இருந்தான் அசோக்.

 சையது, தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு, “ என் மனைவியை தப்பாக பேசுகிறார்கள் சாரே!” என்றான் மலையாளத்தில்.

“யார் சொன்னது?”

“என் அம்மாவும் அக்காவும்! சுபேதா படிச்ச பொண்ணு  சார். இதுவரை ஆசப்பட்டு இது வாங்கி வா, அது வாங்கிவான்னு ஒரு நாளும் கேட்டது இல்லே. நிக்கா முடிஞ்சி, ஒரு மாசத்துல நான் இங்க வந்துட்டேன்.  மூணு வயசு குழந்தை முகத்தைக் கூட இன்னும் நான் பார்க்கலை. அவ எங்க  போறா வரா ன்னே தெரியலன்னு அம்மாவே சொல்ராங்க சார்!” என்றுச் சொல்லி தலை தலையாய் அடித்துக் கொண்டான்.

அதற்குள் அறை கதவு தட்டும் ஒலி.

“சையது! இதை யாருக்கிட்டையும் டிஸ்கஸ் செய்யாதே! கேட்டா குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்லிடு “ அசோக் எச்சரித்தான்.

மேனேஜரிடம் இருந்து  சையதுக்கு அழைப்பு. அவன் வெளியேறியதும்,  சையதை எப்படியாவது ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டும், என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

“சாரே” என்று பரபரப்பாய்  உள்ளே வந்த சையது, “மேனேஜர் ஒரு மாசம் லீவும், லீவ் சாலரி, டிக்கெட் எல்லாம் தரேன்னு சொல்லிட்டார்.  ஆனா இந்த சம்மர் சீசன்ல டிக்கெட் கெடைக்கிறது கஷ்டமே சார்” என்றதும், மீண்டும்  டிராவல்ஸ் கோபாலனுக்கு போன் அடித்தான் அசோக்.

“கேரளாவுல எந்த ஊருக்கும் டிக்கெட் கிடைக்காது.  ஒரு நிமிஷம் இரு. சென்னைக்கு இருக்கும்ன்னு நினைக்கிறேன். பார்த்து சொல்கிறேன் என்றவன், சில நிமிடங்களில், “ஜூலை மூணாம் தேதி டிக்கெட் இருக்கு, போட்டுடவா?” என்றதும், பிளாக் செய்ய சொன்னான் அசோக்.

“சையது! அதே  பிளைட்டுல, ஜூலை மூணாம் தேதிதான் நானும் சென்னைக்கு போகிறேன். சென்னையில இருந்து டிரெயின்ல திருச்சூர் போயிடலாம்” என்றவனிடம், இல்லே சாரே, ஊர்ல இருந்து கார் வந்துடும். லக்கேஜ் எடுத்துக் கொண்டு டிரெயினில் போவது கஷ்டம் என்றான்.

துபாயில் இருந்து திரும்புகிறவன் ரயிலில் வந்திறங்கினால்  பிரஸ்டீஜ் பிரச்சனை . அசோக் மெல்லிய புன்னகையுடன்,  “சாயந்தரம் முதல்ல  போய் டிக்கேட் எடுத்துடு . ஜூலை எண்டுல   ரிட்டன் டிக்கெட் கிடைச்சிடும். காசு கைல இல்லைனா சொல்லு நான் தாரேன்” என்றான்.

“இந்த  ஹெல்ப் போதும் சாரே” என்றவன் கண்கள் கலங்கின.  அசோக் எழுந்து அவன் முதுகைத் தட்டி, “ சாயந்தரம், கரோமா பார்க்குக்கு போகலாம், அங்க பேசலாம்  தைரியமா இரு. அம்மாவானாலும்  மகனுக்கு கல்யாணம் ஆயிட்டா மாறிடராங்க. இப்ப ஊருக்கு போன் செய்யாதே என்றான்.

ஐந்து மணிவாக்கில் மேனேஜர் கிளம்பியதும், அசோக், , சையதைப் பார்த்து ஜாடை காட்டிவிட்டு,  தன் காரை  எடுத்துக் கொண்ட் கரோமா பார்க்கை அடைந்தான்.

சையதுக்கு ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் வேலை ! டிரைவரும் அவனே.  ஆபிசுக்கு  தேவையான சாமான் வாங்கி வருவது அலுவலகத்தை யும் கழிவறைகளையும் சுத்தம் செய்வது,  டீ போட்டு கொடுப்பது  போல வேலைகள்.

சையது வேகமாய் வருவதைப் பார்த்த அசோக் கையை ஆட்டினான்.

 “ சுபேதா இப்ப விளிச்சி பறஞ்சதைக் கேட்டு தலைசுத்துத்து சாரே!” என்றான்.

 சுபேதா, கணவன் அனுப்பிய பணத்தைத் தொடாமல் அப்படியே சேமித்து இருக்கிறாள். அவள் செய்யும் தையல் , எம்பிராயிடரி வேலையில் கிடைக்கும் பணம் மட்டுமே குடும்ப செலவுக்கு ! அவளுக்கு தெரிந்தவர்கள்,  தங்கள் மகளின் கல்யாண செலவுக்கு அவர்களுக்கு சொந்தமான வீடுகளில் ஒன்றை விற்கப் போகிறார்களாம். கல்யாண சமயம்   வீட்டை விற்பதால்,  யாருக்கும் தெரியாமல் செய்கிறார்கள். அடுத்த வாரம் ரிஜிஸ்ட்ரேஷனாம்!

, “நல்லவேளை  உன் பொண்டாட்டிக்கிட்ட எதுவும் கேக்காம போனீயே?” என்றான் அசோக்.

 “இல்லை சாரே! அவ குணம் எனக்கு தெரியும். சொந்தக்கார பொண்ணுதான். சின்ன  வயசுல  இருந்தே, ரொம்ப பொறுப்பு! ஏழப்பட்ட குடும்பம், எங்க வீட்டூல வேணாம்ன்னு சொல்லியும், பிடிவாதமாய் கட்டிக்கிட்டேன். அக்கா ஏதோ பணம் கேட்டு இருக்கு. சுபேதா இல்லேன்னு சொல்லிட்டு, விஷயத்தை சொல்லாமே இங்கே அங்க அலைஞ்சது அவுங்களுக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கு. வீட்டுக்கும் போன் செஞ்சி பொதுவா வீடு வாங்க பார்க்கிறான்னு சொல்லிட்டேன்” என்றான்.

“ மெயின் ரோடுக்கு பக்கத்துலையே வீடு. வீட்டுக்கு முன்னாடி எடம் இருக்காம். பங்ஷ்ன்களுக்கு பாத்திரம், மத்த சாமான்கள்  சப்ளை செய்கிற பிசினசும் ஆரம்பிச்சிடலாம். டிரைவிங் லைனன்ஸ்சும்  இருக்கிறதாலே, ஒரு வண்டி  வாங்கி நானே சப்ளையும் பண்ணிடலாம். இன்னும் ரெண்டே வருஷம்  ஊரிலேயே செட்டில் ஆயிடணும்ன்னு சுபேதா சொல்லிட்டா.” உற்சாகமாய் சொல்லியவன் முதுகைத் தட்டி, “இங்க வருகிறவங்க சொல்லுகிறே அதே டயலாக். ஆனா அப்படி ஊர் பார்த்து போனவங்களை நான் பார்த்ததில்லை” என்றான் அசோக்.

“ இன்ஷா அல்லா!  வாங்க சார், சரவண பவன்ல ஸ்வீட்டும், காபியும் என் ட்ரீட்டு” உற்சாகமாய் அழைத்தான் சையது.
(தொடரும்)


 

Friday, July 25, 2014

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள்-1

தினகரன் தினசரியின் ஞாயிறு இணைப்பான வசந்தம் இதழில் நான் எழுதிய  நாலுவார குறுந்தொடர் வெளியாகியுள்ளது. வார்த்தைகள் வாரா வாரம் ஐநூறு என்றதாலும், நாலு வாரத் தொடர் என்பதாலும் சொல்ல வந்ததை எப்படி சொல்லியிருக்கிறேன் என்பதை வாசகர்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.
இதோ!

ஆண்டாள்கிளியின் கண்கள்-1

அலுவலகத்தின் ஆல் இன் ஆல் ஆன   மேனேஜர்   எகிப்தியன்  நஜீம்   தன் அறை கதவைத் திறந்துக் கொண்டு வெளியேறுவதைப் பார்த்த அசோக், கணிணியில் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அலுவலக வேலையை “சேமி” என்று கிளிக்கியப்பின்,  கூகுளுக்கு சென்று “மைக்கா” என்று டைப் அடித்தான்.
துபாயின் ஜூன் மாத  வெய்யில், ஏசி அறையின் ஜன்னலைத் தாண்டி சுள் என்று அடித்தது. எழுந்து திரை சீலையை இழுத்துவிட்டான் அசோக்.

ஜூலை, ஆகஸ்டில் பள்ளி கோடை  விடுமுறை. விடுமுறை பாடமாக  “மைக்கா” வைப்பற்றி பிராஜெக்ட் ஓர்க் நான்காவது படிக்கும்  மகன் ஸ்வரூப்புக்கு! மைக்காவிற்கு  தமிழில் என்னவென்றுப் பார்த்தால் காக்கா பொன் என்றது கணிணி.

காக்காபொன் ! எடப்பாடியில்  தெருவில் அங்கங்கு கிடைக்கும்.  சின்ன வயதில் முழு பரிட்சை முடிந்ததும்  விடுமுறைக்கு முதலில்  சேலம் தாத்தா  வீட்டுக்கு, பிறகு  அங்கிருந்து எடப்பாடி அத்தை வீட்டுக்கும் பத்தாவது வரை போனது . அத்தை பிள்ளைகள் ப்ரியாவும் பிரபாக்கரையும் பார்த்து எவ்வளவு  வருடங்கள் இருக்கும்?

செல் அடித்தது. லதா!  எடுத்ததும், “என்ன உங்க மேனேஜர் கிட்ட லீவ்க்கு சொன்னீங்களா?  நிறைய வேலை இருக்குபா” பட படவென்று பேசிக் கொண்டே போன மனைவியை இடைமறித்து, “ இன்னைக்கு என்னவோ அவன் ரொம்ப பிசியாய் இருக்கான். இப்ப வெளியே போயிருக்கிறான், இப்பவும் சொல்லறேன் லதா !கொஞ்சம் யோசி, உன் ஆசைக்காக, நம்ம சக்தியை மீறி லோன் போட்டு  த்ரி பெட்ரூம் ப்ளாட் சென்னையில  வாங்கியிருக்கோம்.  எங்க அம்மா, அப்பா வைத்து சிம்பிளாய் கிருகப்பிரவேசம் செஞ்சிடலாம்.

லதா, நா வேலை செய்யறது   ஆயில் கம்பனி இல்லை. லோக்கல் அரபி நடத்துகிற  சின்ன கம்பனி. ரெண்டு வருஷத்துக்கு ஒரு முறை டிக்கெட்டுக்கு காசு,  லீவ், லீவ் சாலரி  கொடுக்கவே அவன் மூக்கால் அழுகிறான்.  அதுக்கூட எல்லாருக்கும் கிடைக்காது. ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் சையது  ஊருக்குப் போயி நாலு வருஷம் ஆச்சு.  கல்யாணம் ஆகி, ஒரு மாசத்துல வந்தவனுக்கு, இப்ப மூணு வயசுல குழந்தை இருக்கு, அதன் முகத்தைக் கூட இன்னும் பார்க்கலைன்னு அவன் புலம்பாத நாளே இல்லே. போன வருஷம் நாம ஊருக்கு போயிட்டு வந்தோம். இப்ப லீவ் கேட்டா கிடைக்குமான்னு டவுட்டுத்தான்”
லதா, “ டிக்கெட்டுக்கு பணம் கேக்கலையே! லீவ் மட்டும்தானே? உங்களுக்கு ஒரு வாரம் போதுமே!” கேட்டதும், , “ மூணு பேருக்கு டிக்கெட், மத்த செலவுங்க., சமாளிக்கிறது ரொம்ப கஷ்டம் லதா” என்றதும், “ அப்ப செலவு செய்ய உங்களுக்கு மனசு இல்லே, லீவு கிடைக்கலைன்னு கத வுடுறீங்க” என்று கோபத்துடன் செல்லை கட் செய்தாள்.

எரிச்சலுடன் தன் செல்பேசியை அணைத்தவன், கணிணியில் கையிருப்பு, லோனுக்கு கட்ட வேண்டிய தொகை, என்று கணக்குப் போட ஆரம்பித்தான். கொஞ்சம் சிக்கனமாய் செலவழித்தால், சமாளித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையில் லதாவை அழைத்தான்.
 கிளாஸ் எடுத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். அரைமணி நேரம் கழித்தது அழைக்கிறேன் என்ற குறுந்தகவல் வந்தது.

   உன் விருப்பம் போல செய்யலாம் என்று அசோக் பதில் அனுப்பினான். பதிலாய் ஒரு ஸ்மைல்லி  வந்தது அந்நேரம்  மேனேஜர்  உள்ளே நுழைந்ததைப்  பார்த்ததும், அவசரமாய் அலுவலக பணியை ஆரம்பித்தான் அசோக். கதவு பக்கம்  ஆபீஸ் அசிஸ்டெண்ட் சையதைப் பார்த்ததும், மூட் எப்படி என்று சைகைக் காட்டியதும், கட்டை விரலைக் காட்டினான் சையது

மெல்ல மேனேஜரின் அறை கதவை தட்டியதும், “வரு வரு அசோக்” என்று ஆர்ப்பாட்டமாய் அழைத்தான். அவன் அகராதியில் இந்தியாவில் இரண்டே மொழிகள் ஒன்று ஹிந்தி, மற்றொன்று மலையாளம். அவனுக்கு தெரிந்த ஒன்றிரண்டு ஹிந்தி, மலையாள வார்த்தைகளைப் பேசினால் அவன் மூட் நன்றாக இருக்கிறது என்று பொருள்.

“ஜூலை முதல் வாரம் ஊருக்கு போக லீவ் வேணும்.. ஊர்ல கொஞ்சம் அவசர வேலை” ஆங்கிலத்தில் ஆரம்பித்ததும்," இந்த ஜூலை, ஆகஸ்டு வந்தால் ஸ்கூலுக்கு லீவ் விட்டு விடுகிறார்கள்.எல்லோரும் கிளம்பிடுறீங்க! டேனியலும் லீவ் அப்ளை பண்ணியிருக்கான்.  நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசி முடிவெடுங்க. உனக்கு லீவ்  ஒரு வாரம்ன்னா சாலரி தரேன் அதுக்கு மேலேன்னா சாலரி கட். ஆனா டிக்கெட் கிடையாது” என்றதும், இது போதுமே என்று  நன்றி சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தான் அசோக்.

சீட்டில் உட்கார்ந்ததும், டேனியல் ப்ரீயாய் இருக்கிறானா என்று சையதைப் பார்க்க சொன்னான்.. அதற்குள் டேனியலே அவனை தேடி உள்ளே வந்தான்.

கிருகப்பிரவேசத்துக்கு ஆங்கிலத்தில் என்ன என்று ஒரு நிமிடம் யோசித்த அசோக்” ஹவுஸ் வார்மிங் செரிமனி டேனியல். ப்ளீஸ் ஓரே வாரம் நான் வந்ததும்  நீ கிளம்புகிறாயா? “ என்றுக் கேட்டதும், அதுக்கு என்ன சார், ஆனால் டிக்கெட்டை . போஸ்ட் போன் செய்ய முடியுமான்னு தெரியலையே என்றான்.

" நம்ம ஆபீஸ்ல வழக்கமா புக் பண்ணுகிற டிராவல்ஸ் தானே? அங்க கோபாலன்னு ஒரு  பிரண்டு  இருக்கான். அவன கேட்கிறேன்  என்ற   அசோக். அவன் முன்னாலேயே கோபாலை அழைத்து விவரம் சொன்னதும், ப்ரீ போன் தான் கஷ்டம்,  போஸ்ட் போர்ன் செய்யலாம் என்று உறுதிக் கொடுத்தான்.
அதற்குள் லதாவின்  அழைப்புகள்.

டேனியல் நகர்ந்ததும், “எல்லாம் வீட்டுக்கு வந்து விவரமாய் சொல்கிறேன். . ஆனா திரும்ப சொல்கிறேன். ஊரையே கூப்பிட்டு ஆடம்பரமாய் வேண்டாம். ஒரு அம்பதாயிரம் பட்ஜட் அது தாண்ட கூடாது”  என்று கண்டிப்பாய் சொன்னான்.

 ஏதோ பெரிய சத்தம் கேட்டு,  அதிர்ச்சியுடன் திரும்பியவன் கண்ணில், உடல் ஒரு மாதிரியாய் விரைக்க,  அறை கதவை இடித்துக் கொண்டு  சையது  மயங்கி  விழுவதைப் பார்த்தான்.
(தொடரும்)
                                                                    
 

Tuesday, December 03, 2013

ஒரு எழுத்துக்காரி தோட்டக்காரி ஆன கதை!

இவ்வாறாக என்னுடைய தோட்ட முயற்சிகள் எல்லாம் சொல்லும்படி இல்லாமல் போனது. நன்கு பூத்த மல்லிகை வாடிப் போனது. கீரைகள் ஏனோ தானோ என்று இருந்தது. அந்நேரம் தமிழக வேளாண் கழகத்தில் ஒரு நாள்  வீட்டு/ மாடி தோட்ட வகுப்பு நடக்கும் விளம்பரம் கண்டு அதில் சேர்ந்தேன். பல விஷயங்கள் புரிந்தது. பத்திரிக்கைகள் ,இணையம் இவைகளில் தேடித் தேடி பல விஷயங்கள் கற்றுக் கொண்டேன்.

முதலில் பயந்து அல்லது அனைவரும் பயமுறுத்தியது. தரை ஒழுக ஆரம்பிக்கும் என்று! அப்பொழுது ஒரு இடத்தில் பார்த்த ஐடியா!
இந்த பெயிண்ட் டப்பாக்கள் வாங்கி அதன் மேல் தொட்டியை வைத்தால் தண்ணீர் தேங்காமல் அப்படியே வழிந்து ஓடிவிடும். என்ன இந்த டப்பாக்களுக்கு மிகுந்த டிமாண்டு. பழைய பேப்பர் கடைகள், தெரிந்த பெயிண்டர்களை பிடித்து வாங்கியவைகளிலேயே செடிகளை வைத்துள்ளேன். செங்கல் வேண்டாம் செடிகளில் இருந்து வெளியேறும்  தண்ணீர் ஊறிக் கொள்கிறது

கற்றுகொண்ட பாடங்கள்
தரையில் வளரும் செடிகளை விட தொட்டி செடிகளுக்கு பராமரிப்பு அவசியம். நாமே செய்வதால் உடல் பயிற்சியும் ஆயிற்று.
 நாளுக்கு ஒரு மணி நேர வேலை இருக்கும். தொட்டி மண்ணில் இருக்கும் ஈர பதத்தைப் பார்த்துவிட்டு தண்ணீர் விட வேண்டும். காலை நேரமே தண்ணீர் பாய்ச்ச சரியான பொழுது.  வைட்டமின் டி யும் காலை சூரிய வெளிச்சத்தில் கிடைக்கும் என்பது நமக்கும் நல்ல விஷயம் தானே!

முதலில் நாலைந்து தொட்டிகளில் மண்ணிலேயே செடி  வைத்தேன். அப்பொழுது இந்து நாளிதழில் தேங்காய் நார் கழிவு, மண்ணிற்கு
மாற்று என்ற செய்தி கண்டேன். இது மாற்று என்றாலும் இதில் செடிக்கு தேவையான எந்த சத்தும் கிடையாது. ஒரு பங்கு தே. நா. க, 1/2 பங்கு மண், கொஞ்சம் உரம். உரம் என்பது கடையில் வாங்கும் மண்புழு உரம் மற்றும் என் சொந்த தயாரிப்பு.( இதைப் பற்றி விரிவாகச்
சொல்கிறேன்)

இந்த தே நா.க வில் வைக்கப்படும் செடிகள் அற்புதமாய் வளருகின்றன. முதல் நல்ல விஷயம்- தொட்டி பாரம் இல்லாமல் வெகு லகுவாய் இருப்பதால், இடம் மாற்றுவது மிக செளகரியம். பொதுவாய் பார்த்தால், மண் தொட்டியில் மேல் பக்கம் கொஞ்சம் மஞ்சள் நிறத்தில் மண் காய்ந்து இறுகி இருக்கும். ஆனால் தே. நா.க தொட்டி மண் அப்படி இருப்பதில்லை. பொல பொலவென்று இருக்கிறது. மேலும் ஈர பதம் வெகு நேரம் - இரண்டு நாட்கள் வரை நீடிக்கிறது.

சென்னையில் இரண்டு இடங்களில் தேங்காய் நார் கழிவுகள், செங்கல் போல் இறுக்கப்பட்டு கிடைக்கின்றன. அவைகளை பெரிய வாளி அல்லது டப்பில் தண்ணீர்  ஊற்றி இரண்டு மணி நேரம் ஊற வைத்தால் தண்ணீரை உறிஞ்சிக் கொண்டு பொத பொதவென்று உப்பி மேலே வந்து விடும்.
 
இப்பொழுது கழிவுகளில் இருந்து உரம் தயாரிக்கும் முறை :-)

முதலில் என் தோல்வியைச் சொல்லி விடுகிறேன். வீட்டில் இருக்கும் நிலத்தில் குழி நோண்டி கழிவுகளைப் போட்டு வந்தேன். கொஞ்சம் நாற்றம், ஈ, கொசு தொல்லை பிறகு மழை தண்ணீர் தேங்கி ஓரே அழுகல் நாற்றம். கழிவுகளை மண் புழு தேடி வரும் என்ற எண்ணத்தில் ஆரம்பித்தது எனக்கு சரிப்பட்டு வரவில்லை.

பழைய பிளாஸ்டிக் டிரம்கள் இரண்டு வாங்கி, கீழ் பக்கம்,(8) பக்க வாட்டுகளில், (16) துளைகள் போட்டேன். மேல் மூடியில் கிடையாது.
மழை தண்ணீர் உள்ளே போகக்கூடாது என்பதால்.
,காய்கறி, பழத் தோல்கள் , முட்டை ஓடுகள் - (அக்கம் பக்கம், வூட்டு வேலைக்காரம்மா உபயம்), காய்ந்த இலைகள், சாம்பல், பேப்பர் அட்டைமிஞ்சிய காபி தூள், டீ தூள், (நான் பேப்பர் துணுக்குக்கள் போடுவதில்லை), பூஜை சாமான் கடையில் வாங்கிய வறட்டி (உடைத்துப் போட வேண்டும்). மூடி மேல் கொஞ்சம் வைத்திருக்கிறேன், உங்கள் பார்வைக்கு

எப்படியும் நான்கு மாதம் ஆகின்றன முழுவதும் தயாராக. ஒவ்வொரு முறையும் முற்றிலும் தயாரானது நமக்கே ஆச்சரியமாய் இருக்கும், கலர்கலராய் நாம் போட்டவை எப்படி இப்படி கருப்பாய் ஆகின்றன என்று! இதற்கு கருப்பு தங்கம் என்று பெயராம் :-)
மீந்த சாப்பாடு, எண்ணை பொருட்கள், இவைகளை தவர்க்க வேண்டும்.

கழிவுகள் அழுகத் தொடங்கும்பொழுது, கருப்பாய் லீக் ஆகும், நான் இரண்டு செங்கல் வைத்து, நடுவில் ஒரு தட்டு வைத்திருக்கிறேன்.
லீக் ஆவது அதில் சேகரம் ஆகும், அதையும் செடிக்கு விடலாம்.

ஒரு நோட்டு புத்தகம் போட்டுக் கொள்ளுங்கள். எந்த செடிக்கு என்று உரம் வைத்தீர்கள், பூச்சி மருந்து அடித்தீர்கள் போன்ற குறிப்பும்,
எங்காவது கண்ணில் படும் டிப்ஸ்களை எழுதவும் உதவும்.
டிப்ஸ்,
1- காலை நேரமே தண்ணீர் பாய்ச்ச சரியான நேரம்
2- எறும்பு தொட்டிகளில் காணப்பட்டால் பட்டை பொடி அல்லது டால்கம் பவுடரை தூவுங்கள். ஓடிவிடும்.
3-உரம் தயாரிப்பொழுது ஈ வர ஆரம்பிக்கும். கொஞ்சம் சக்கரையை லிக்விட் சோப் ஒரு ஸ்பூன் கலந்து சின்ன கிண்ணத்தில் உள்ளே
வைத்தால், ஈக்கள் ஓடிவிடும்.
4- வேப்பெண்ணையுடன் லிக்வுட் சோப் கலந்து செடிகளுக்கு அடித்தால், பூச்சிகள் கட்டுப்படும்.
5- உரம் வைத்தப் பிறகு தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும், தண்ணீர் ஊற்றியப்பிறகு பூச்சி மருந்து தெளிக்க வேண்டும்.
இப்பொழுது என் வீட்டில் எழுபதுக்கும் மேலான செடிகள் இருக்கின்றன. கீரைகள் வாங்குவதே இல்லை.வாருங்கள் இயற்கை காய்கறிகளையும், கண்களுக்கு இனிய அழகிய பூக்களை பெறவும் மாடி தோட்டம் போடுவோம்.

Saturday, November 09, 2013

ஒன்றா இரண்டா ஆசைகள்!

எல்லாருக்கும் வாழ்வில் சில அடிமன ஆசைகள் இருக்கும். இவைகளை
லட்சியம் என்று சொல்ல முடியாது. அவ்வப்பொழுது எட்டிப் பார்க்கும்
நீர் பூத்த நெருப்பாய் சில கனவுகள். அப்படி எனக்கு இரண்டொரு ஆசைகள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று லைப்ரரி அல்லது புக் ஷாப்
வைப்பது.

சின்ன வயதில் லைப்ரரியன் ஆகும் கனவு கூட இருந்தது.
சரி, சினிமாவில் வருவதுப்போல வீட்டிலேயே ஒரு லைப்ரரி இருந்தால்,
நினைத்தப் பொழுது ஒரு புத்தகத்தை உருவி எடுத்துப்படிப்பது எவ்வளவு
சுகம்? கருணாநிதி அவர்களின் வீட்டை காட்டும்பொழுது எல்லாம், அவரின்
நாற்காலிக்கு பின்னால் நீண்ட புத்தக வரிசை இருக்கும்.

சரி, இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னால் சென்னை வர முடிவெடுத்ததும்,
1989ல் வாங்கிப் போட்ட ஒரு கிரவுண்டில் வீடு கட்ட ஆரம்பித்ததும் என்
இரண்டு  ஆசைகள் நிறைவேறும் என்று நினைத்தும் பார்க்கவில்லை.
பெரிய புத்தக அலமாரிகள் இரண்டும், சின்னனதோட்டமும் அழகாய்
அமைந்து விட்டன.


முதல் வருடம் தோட்ட முயற்சிகள் பெரியதாய் பலன் தரவில்லை. வீட்டை சுற்றி ஐந்தடி நிலத்தில் வைத்தது எல்லாம் பாழ். செடி வளர
எட்டு மணிநேர வெய்யில் வேண்டும் என்பது. நம் தமிழக தோட்ட கலை
கழகம் நடத்தும் ஒரு நாள் வகுப்பில் அறிந்துக் கொண்ட்டேன்.
 சரி, மாடியில் தோட்டம் போடலாம் என்று ஆரம்பித்து. இந்த ஒரு வருடத்தில் நன்றாக வந்துக் கொண்டு இருக்கிறது.
ரோஜா பூந்தோட்டம்



பலபாடங்கள் கற்றுக் கொண்டேன். அவ்வப்பொழுது எழுதலாம் என்று இருக்கிறேன்.
தொடரும் 

Sunday, October 06, 2013

நாய் வளர்க்க விருப்பமா?


போன பதிவில் போட்ட பப்லூவுக்கு அவசரமாய், சென்னையில் ஒரு குடும்பம், வீடு தேவைப்படுகிறது. இதற்கு முன்பு வைத்திருந்தவர்கள் சில சொந்த பிரச்சனை காரணமாய் அதை பராமரிக்க முடியாத நிலையைச் சொல்லி, திரும்ப தந்துவிட்டார்கள்.ஆறு மாத  நாட்டு ஆண் நாய், எல்லா தடுப்பூசிகளும் போடப்பட்டுள்ளது.

நாய் வளர்க்க ஆசைப்படுவர்கள் தயவு செய்து தொடர்ப்பு கொள்ளவும்,

Friday, September 20, 2013

பப்லூ


நல்ல பிரவுன் நிறம். கருத்த திராட்சைகளாய் விழிகள். நல்ல சுறுசுறுப்பு. கூண்டில் இருந்து எடுத்து சின்ன டப் நீரில் பின்னங்காலை
முக்கினால் அழகாய் நீந்துவதுப் போல கால்களை அசைத்தது. அதுதான் மருத்துவம் என்றார் டாக்டர் அரவிந்த். மல்டிப்பிள் பிராக்சரில்
அடிப்பட்ட பத்துநாள் குட்டி. முதலில் ஆபரேஷன் செய்ய வேண்டும் என்ற டாக்டர், இதிலேயே சரியாகிவிடும் என்றார்.

மிக சரியான தருணம், மருத்துவத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் உடலும், குட்டியின் சுறுசுறுப்பும் சுமார் ஒரு மாதத்தில் முழுமையாய் சரியானது பப்லூ.

அடுத்து அதை எங்கே விடுவது? பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர்கள், தங்கள் தாய் தந்தையர் தனியாய் இருக்கிறார்கள், தனி வீடு. நாய் இருந்தால் நல்லது, நாங்கள் வளர்க்கிறோம் என்றார்கள். ஓரே வாரத்தில் குட்டியை சமாளிக்க முடியவில்லை என்று திரும்ப தந்துவிட்டார்கள்.

முதலிலேயே இரண்டை வைத்துக்கொண்டு பாடுப்பட்டுக்கொண்டு இருந்த நான், மூன்றாவதா என்று பயப்பட்டேன். வாசலில் ஒரு குட்டி பையன், நாய் இருக்கா ஆண்டி,  எனக்கு தாங்க என்றதும், முதலில் வீட்டில் கேட்டுக் கொண்டு வா என்றதும், சிட்டாய் பறந்தது அந்த புள்ளி.

அந்த பையன், பக்கத்தில் இருக்கும் ஆண்களுக்கான விடுதியில் இருக்கிறான் தன் பாட்டியுடன். ஹாஸ்டலில் இருப்பவர்களுக்கும் பப்லூ "பெட்" ஆனதால், சந்தோஷமாய் இருந்தது. ஆனால் ரெண்டாவது நாளே காலையில் பாட்டியுடன், அந்த பையன் அழுதுக்
கொண்டே,   பப்லூவை திருப்பி தந்து, ஹாஸ்டல் உரிமையாளர், இங்கெல்லாம் நாய் வளர்க்க கூடாதுன்னுட்டார் என்றாராம்.

பாவம், அந்த பையன் கண்களை துடைத்துக்கொண்டே போனது.
பப்லூவின் அதீத சுறுசுறுப்பு. அதைக்கண்டாலே ஆகாத "இனி, ஃபூ" இவைகளை மேய்த்துக் கொண்டு என்ன செய்வது என்று நான்
முழித்துக் கொண்டு இருந்தேன். ஏன் இந்த வேண்டாத வேலை என்று என் மகளுக்கு திட்டு. மாத கடைசியில் அடாப்டேஷன் டிரைவ்
இருக்கு, அங்க எடுத்துக்கிட்டு போனால் அதுக்கு ஒரு வீடு கிடைத்துவிடும் என்றாள் என் மகள்.

வீட்டு துணிகளை அயர்ன் செய்யும் பெண், எனக்கு நாய்க்குட்டி தரீங்களாமா? என்றதும், சந்தோஷமாய் தந்தேன். ஆனால் திரும்ப இரண்டு நாளில், ஓரே மழை. எங்க வீடு ஒழுகுது. இதுல நாய் வேறையான்னு என் வீட்டுக்காரர் கோச்சிக்கிராரு. எங்க நாத்தனார் வீட்டுல விட்டு இருக்கோம் என்றாள்.
மிகுந்த கவலையாகிவிட்டது. விஷயத்தை மகளிடம் சொன்னதும், உடனே புறப்பட்டு வந்தாள். வாம்மா! தேடிக்கிட்டு போய் பார்க்கலாம்  என்றாள்.

எனக்கு வீடு தெரியாது. கோவில் கிட்ட என்றாள், போய் பார்க்கலாம் என்றேன்.
அந்த தெருவில் யாரை கேட்பது என்று தெரியாமல், இப்படி அப்படி நடந்தோம். ஒரு வீட்டின் உள்ளே நாய் குலைக்கும் சத்தம்.

உள்ளே தயக்கத்துடன் நுழைந்து, இங்கே பப்லூ  என்ற நாய்க்குட்டி இருக்கா என்றதும், மாடிக்கு வர சொன்னாள் ஒரு பெண்.

நாய்களுக்கு மோப்ப சக்தி அதிகம் என்பது எவ்வளவு உண்மை. எப்படி முகர்ந்துப் பார்த்து நாங்கள் வருவதை கண்டுப்பிடித்திருக்கு?

இப்பொழுது பப்லூ மிக சந்தோஷமாய் புது குடும்பத்தில் சுகமாய், செளகரியமாய் இருக்கு.

சஞ்சய், ராஜீவ் என்று இரண்டு குட்டி பையன்கள். தினமும் வாக்கிங் அழைத்துப் போகிறார்கள். போட வேண்டிய தடுப்பூசுகள்
ஒழுங்காய் போடப்படுகின்றன. குட்டி அழகாய் வளர்ந்துக் கொண்டு இருக்கிறது.