"இனி" என்னும் அழகி

ஒரு மாலை இள வெய்யில் நேரம். வாசல் மணி மண்டையை உடைக்கும் அளவிற்கு ஒலிக்க, கதவை திறந்தால் என் சீமந்த புத்திரி கையில் ஒரு அட்டை பெட்டியுடன் நின்றிருந்தாள். கீங் கீங் என்று சத்தம் உள்ளே குட்டியூண்டு நாய் குட்டிகள் மூன்று இருந்தன. ஐயோ என்ன அழகு என்று ஆவலுடன் பார்க்க, உள்ளிருக்கும் தாய் விழித்துக் கொண்டு, “என்னடி இது?” என்றுக் கோபமாய் கேட்டே(ன்) ள்.

"பாவம்மா, மொத்தம் ஆறு குட்டிகள். ரெண்டு கார்ல அடிப்பட்டு செத்துடுச்சு. ஒன்னை நேத்து ஒருத்தர் அடாப்ட் பண்ணிட்டாரு. நீ பயப்படாதே! ப்ளூ கிராஸ்ல சொல்லியிருக்கேன். இன்னும் என்னோட பிரண்ட்ஸ் எல்லார் கிட்டையும் சொல்லியிருக்கேன். அது வரை இதுங்க இங்க இருக்காட்டும்” என்றுச் சொல்லிக் கொண்டே, பால்கனி பக்கம் போனாள்.

மூன்றும் ஒன்றை ஒன்று அடித்துக் கொண்டும், பிறகு அழகாய் கட்டிக் கொண்டு தூங்கிக் கொண்டு இருந்தன. அழகு எல்லாம் கொஞ்ச நேரம் தான். மூன்றும் கழிவுகளால் பால்கனியை நாற அடித்துக் கொண்டு இருந்தன. வீடு முழுக்க அங்கங்கு நனைத்து வைக்க, என்னால் சமாளிக்கவே முடியவில்லை.

அதற்குள் அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் பிராணிகளை வளர்க்க கூடாது என்று சொல்லப்பட, மூன்றும் பழையப்படி தெருவில், அதன் தாயிடம் விடப்பட்டன். ஆனால் ஓரே வாரத்தில் இரண்டு ஆண் குட்டிகள சுவீகாரம் போய்விட, பாவப்பட்ட பெண் ஜென்மம் அனாதையாய் தவிக்கிறேன் என்றுச் சொல்லிக் கொண்டு ”இனி” எங்கள் வீட்டில் நுழைந்தது.

நாளொருமேனியும் பொழுதுதொரு வண்ணமுமாய் எங்கள் செல்லக்குட்டியாய் ஆனது. மாதாமாதம் தடுப்பூசி என்ன, வகை வகையாய் விளையாட்டு சாமான், பால், செரிலாக்ஸ் என்று ஓரே அமர்களம்.

இதன் லூட்டி மீண்டும் அடுக்குமாடி குடியிருப்போர் சங்கத்தில் விவாதிக்கப்பட்டு, எங்களுக்கு நோட்டீஸ் தரப்பட்டது.

தனி வீடு கட்டிக் கொண்டு இருப்பதால் "இனி" யை அங்குக் கொண்டுப் போய் விட்டு விட்டோம். மே மாதத்திற்குள் வீடு தயாராகிவிடும், அதுவும அங்கு சமர்த்தாய் இருக்கிறது. அங்கு வேலை செய்யும் பதினெட்டு இருபது வயதில் இரண்டு பையன்கள் அதை நன்றாக பார்த்துக் கொள்கிறார்கள். வாரா வாரம் சனி, ஞாயிறு இங்கு வந்து விடுகிறது. நானும் அவ்வப் பொழுது அங்குப் போவதால் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை.

"இனி" என்று குரல் கொடுத்தால் போதும். அப்படியே தாவி வந்து நக்கி, கடித்து மேலே விழுந்து ஓரே புரளல்தான். என்னமோ அதன் மொழியில் கீ கூ என்று எனனை விட்டு விட்டு போய் போய் விட்டாய் இல்லையா என்றும் புலம்பல்.

பயங்கர வால், தெருவில் பெரிய பெரிய நாய் போனாலும் எலி மாதிரி இருந்துக் கொண்டு அவைகளைப் பார்த்து குலைக்க வேண்டியது. அவைகளை துரத்த வேண்டியது என்று ஓரே லூட்டி.

இப்பொழுது எல்லாம் வெள்ளி மாலை எப்பொழுது வரும் என்று நாங்கள் காத்துக் கொண்டு இருக்கிறோம் :-)

பெத்த படிப்புகள்- அக்கரை பச்சைகள்

மகளும், மகனும் பிளஸ் டூ வந்தவுடன், (நாங்கள் உட்பட) பல பெற்றோர்களிடம்
கண்ட சில விஷயங்கள்.

பெரும்பாலவர்களிடம் கண்ட ஒரு விஷயம், தான் படித்த படிப்பு, வேலை இவைகளில் இருக்கும் நெகட்டீவ் விஷயங்களை பெரியதாய் பேசுவது. இன்ஜினியரிங் படித்தவர்களை , இதுமாதிரி பிள்ளையை பீஇபடிக்க வைக்கலாமா என்றுக் கேட்டால், அந்தக்கால பிஏ மாதிரி ஆகிவிட்டது பி.ஈ, வேற படிப்பா இல்லை என்பார்கள்.

இன்றைய நிலையில் கணிணி படிப்புக்கு மவுசு குறைந்துவிட்டது, ஆனால் சில வருடங்களுக்கு முன்பு கணிணி துறையில் வேலைப்பார்ப்பவர்களிடம் கேட்டால், காசு வருகிறதே தவிர,
ஏகப்பட்ட டென்ஷன், வேலை பளு, நாற்பது வயதில் ஹார்ட் அட்டாக் வருவது உறுதி என்று பீதியைக் கிளப்புவார்கள்.

எங்கள் நண்பர், அந்தக்கால சி.ஏவில் கோல்ட் மெடலிஸ்ட், சிஏ படித்து பாஸ் செய்யப்பட்ட பாட்டையும், இன் ஜினியரிங்க்குக்கு இருக்கும் மவுசு இதுல இல்ல என்று கண்ணீர் விட்டார்.

அப்பா டாக்டர் என்றாலும், சொந்தமாய் நர்சிங்ஹோம் இருந்தால் மகனும் மகளும்
டாக்டருங்கதான். இல்லை என்றால், நாலே வருடத்தில் பிள்ளை கம்யூட்டர் இன் ஜினியர் ஆகி, கை நிறைய சம்பாதிப்பதே புத்திசாலிதனம் என்பது அவர்கள் முடிவு. மகனுக்கு டாக்டர் ஆக வேண்டும் என்று ஆவல். எங்களுக்கு தெரிந்த பல மருத்துவர்களிடம், மருத்துவ படிப்பு பற்றிக் கேட்டாலே, ஏண்டா கேட்டோம் என்ற நிலைக்கு எங்களைக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள்

மகள் சட்டம் படிக்க வேண்டும் என்று ஒன்பதாவது படிக்கும்பொழுதே முடிவெடுத்துவிட்டாள். அதைப் பற்றி யாரிடமாவது சொன்னால் முதலில் கொஞ்சம் வியப்புடந்தான் பார்ப்பார்கள். அந்நேரம் கணிணி படிப்பு கோலோச்ச்சிக் கொண்டிருந்த காலம். ஒருவர் கூட நல்லவிதமாய்
சொல்லாமல், பெண்களுக்கு சட்ட படிப்பு சரியானதே இல்லை, கல்லூரிகள் வெறும் ரவுடிகள் ராச்சியம் போன்ற அறிவுரைகள் அதெல்லாம் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் மகளும் சட்டம் படித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

மகன் நுழைவு தேர்வு எழுதிவிட்டு, ரயிலில் வரும்பொழுது இன்னொரு பெற்றோரும்
உடன் வந்தனர். அரசு மருத்துவமனையில் கணவனும் மனைவியும் டாக்டர்கள்.
பொறியாளரான என் கணவர், மருத்துவ படிப்பின் மேன்மையை எடுத்துச் சொல்ல அவர்கள்
பொறியியல் படிப்பின் அருமையை சொல்லிக் கொண்டு இருந்தார்கள். இருவரும்
தங்கள் கருத்தில் உறுதியாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் சொந்தமாய் மருத்துவமனை வைத்திருந்தால்
அந்த பையனும் எம்பிபிஎஸ்தான் சேர்ந்திருப்பான் இல்லையா என்று நான் கேட்டதும்,
ஆமாம் என்றார்கள் சிரித்துக் கொண்டே,


எந்த படிப்பு ஆனாலும், பிள்ளைகள் விருப்பம் முதலில். அதற்கு தகுதி இருக்கிறதா,
படித்து முடிக்க திறமை இருக்கிறதா என்பது முக்கியம்.மருத்துவ படிப்பு என்றால் அறிஞ்சவங்க, அறியாதவங்க எல்லாரும் சொல்லும் அறிவுரை, பத்துவருஷம் படிக்கணும், பதினைந்து வருஷம் படிக்கணும் என்ற பயமுறுத்தல்.

பொறுமை அவசியம், உன் கிளாஸ்மேட்டுங்க, இன் ஜினியரிங் படித்து முடித்துவிட்டு வேலையில சேர்ந்து செட்டில் ஆயிட்டாங்ன்னு மூக்கால அழக்கூடாது என்று மகனுக்கு சொல்லிவிட்டே, அவன் எழுதிய பதினேழு பொறியியல், மருத்துவம் நுழைவு தேர்வுகளில், தேர்வுப் பெற்ற மூன்று பொறியியல், ஒரு மருத்துவப்படிப்பில், அவன் மிக, மிக ஆசைப்பட்ட மருத்துவம் தேர்வு செய்தோம்.

எந்த படிப்பு வேலை என்றாலும் நல்லவைகளும் உண்டு, சில நெகட்டீவ் விஷயங்களும் உண்டு. எதுவானாலும் நன்கு படித்து நல்ல மார்க் எடுத்து பாஸ் செய்தால் நல்ல வேலை கிடைக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இந்த பதிவு எழுதத் தூண்டிய டாக்டர் புருனோவுக்கு நன்றி